"Να τα πουμε;"

Καθε χρονο περιμενω με ανυπομονησια τα παιδια που θα ερθουν για τα καλαντα. Στηνομαι απο το πρωι και τα περιμενω, το θεωρω καλοτυχια να ακουγονται μεσα στο σπιτι οι παιδικες φωνουλες τετοιες μερες. Καθε χρονο ερχονται και πιο αργα, οχι σαν και μας που σηκωνομαστε απο το αξημερωτο και θεωρουνταν ντροπη να σε βρει ο ηλιος και να λες ακομη τα καλαντα. Κι αν καμια φορα αργουσαν ή δεν ερχονταν καθολου, εβγαινα και τα μαζευα απο τη γειτονια να μας τα πουν.

Ετσι και σημερα, πηγε 9, πηγε 10, πηγε 11, κανεις δεν μας χτυπησε το κουδουνι, ρωτουσα τα παιδια μπας και ακουσαν τιποτα, μηπως μας χτυπησαν και κοιμομαστε,μπα, κανεις.

Ειχα αρχισει να απογοητευομαι οταν γυρω στις 11.30 χτυπησε το κουδουνι. Τρεχω να ανοιξω και αντικρυζω 2 αγγελακια, ναι σαν αγγελακια ησαν. Δυο κοριτσακια 5-6 χρονων, καταξανθα με γυαλακια, μικροσκοπικουλια κι αδυνατουλια αλλα με ενα τεραστιο χαμογελο. Εμεινα να τα χαζευω, απορουσα πως προσγειωθηκαν στη πορτα μας. "Να τα πουμε;" με ρωτησαν ντροπαλα, κρατωντας τα τριγωνακια τους..."μα φυσικα!" τους απαντησα. Αρχισαν με τις φωνουλες τους να τραγουδουν, απιστευτη γλυκεια μελωδια, φωναξα και τα παιδια και τα χαζευαμε. Τους εδωσα γερο χαρτζηλικι και μου εκανε εντυπωση η εκφραση χαρας και ντροπαλοτητας αναμεικτη με ευγνομωσυνη που φανηκε στα προσωπακια τους, σχεδον δεν κοιταξαν καν το χαρτονομισμα.

Μετα απο λιγο περασαν και οι γαβριαδες της γειτονιας, δυο αγορακια 9-10 χρονων,κοντοκουρεμενα και αψικορα που τραγουδησαν τα καλαντα με το ματι κολλημενο στα χερια μας μεχρι να τους δωσουμε τα λεφτα, τα οποια αρπαξαν και καταχωνιασαν αστραπιαια στη τσεπη τους. Ειχαν πολυ πλακα, χωρια το υφος τους που ηταν εντελως επαγγελματικο τυπου "μια στροφη μονο απο τα καλαντα να τελειωνουμε". Ελπιζω να τα ξαναδω ολα τους και την παραμονη της Πρωτοχρονιας, αλλωστε οπως μου ελεγε και ο γιος που θυμηθηκε τις δικες του εξορμησεις, παντα σταμπαρεις τα σπιτια με το καλο χαρτζηλικι και δεν παραλειπεις ποτε να τα επισκεφθεις.

Σας ευχομαι Καλα Χριστουγεννα και παντα να ερχονται οι μικρες και μεγαλες χαρες που ονειρευεστε ;-)

Η πιο απιθανη αιτια κυκλοφοριακου χαους

Ενταξει, αυτο δεν υπαρχει. Εχουν δει κι αν εχουν δει τα ματια μου συμφορηση σε δρομους και λεωφορους για διαφορους λογους (οπως εγραψα και στο προηγουμενο ποστ) αλλα σαν το σημερινο δεν εχω ματαδει.

Επιστρεφω απο δουλεια νωρις το απογευμα και λογω λιακαδας εχω τη φαεινη ιδεα να παω βολτα το ταλιμπανοσκυλο στους αγρους να ξελυσσαξει.
Ετοιμαζω τη τροφη του και τα νερα, παιρνω κινητο,τσιγαρα, κλειδια και το λουρι με το ταλιμπανοσκυλο στην ακρη. Το πορτοφολι επειδη δεν χωρουσε στις τσεπες μου, ειχα την ανυπερβλητη φαεινη εμπνευση να το αφησω σπιτι, αλλωστε θα επεστρεφα σχετικα γρηγορα...(νομιζα)
Φευγουμε σφαιρα με το αυτοκινητο για να προλαβουμε τον ηλιο και εκει στο υψος της Παιανιας πεφτω σε αναπαντεχη κινηση, λεω το φαναρι θα ειναι, ας περιμενω. Σιγα σιγα κυλουσαν τα αυτοκινητα ωσπου βλεπω μπροστα μου, στην ανοδο της λεωφορου Λαυριου την εξης απιστευτη εικονα:

Οικογενεια τσιγγανων, μανα, πατερας και γιος, γυρω στα 16-20. Ο γιος πεσμενος στα τεσσερα, με επιδεσμους στα γονατα, να μπουσουλαει στη μεση της λουριδας. Οι γονεις ακροβολισμενοι, η μανα απο αριστερα να τον ενθαρρυνει, ο πατερας απο δεξια να συντονιζει την πορεια. Πισω τους ακριβως ακολουθουσε ενα περιπολικο, 4-5 μηχανακια της ομαδας ΔΙΑΣ και εκατονταδες απεγνωσμενοι οδηγοι οι οποιοι ειχαν υποχρεωθει να οδηγουν στους αντιστοιχους χρονους του "μπουσουλωντος" υιου. Προφανως η οικογενεια ειχε καποιο ταμα να εκπληρωσει σημερα, ανημερα του Αγιου Δημητριου. Και θεωρωντας τη Λεωφορο Λαυριου κατι αντιστοιχο του δρομολογιου προς την εκκλησια της Παναγιας της Τηνου, βγηκαν να το εκπληρωσουν. Προς τα που πηγαιναν και σε ποια εκκλησια ποιας περιοχης, μονο ο Αγιος Δημητριος το ηξερε.

Ματαια το πληρωμα το περιπολικου προσπαθουσε να πεισει τον πατερα να μετακινησει στην ακρη τον ταμενο υιο για να ανοιξει ο δρομος. Χιλιαδες κορναρισματα ακουγονταν απο παντου, φωνες και κακο, τα αυτοκινητα σε ρυθμο κουτσης χελωνας, η ουρα "των αναγκαστικων πιστων" ειχε φτασει χιλιομετρα σε μηκος, ουτε λιτανεια να γινοταν.

Μακαρισα τον εαυτο μου που ημουν στο αντιθετο ρευμα και δεν ημουν στη θεση αυτων των οδηγων. Και συγχρονως λυπηθηκα που δεν ειχα μηχανη να τραβηξω το απιστευτο σκηνικο.
Εφυγα γρηγορα απο το υψος της πομπης και εφτασα στους αγρους.
Παιξαμε για αρκετη ωρα με το ταλιμπανοσκυλο, και μολις επεσε ο ηλιος το φορτωσα γρηγορα γρηγορα στο αμαξι για να μη μας πιασει το μαυρο σκοταδι στις ερημιες.

Παιρνουμε τον δρομο της επιστροφης και βγαινουμε παλι στη λεωφορο Λαυριου. Και μενουμε εκει. Μπροστα μας ατελειωτη ουρα με αυτοκινητα. "Αμαν" σκεφτομαι "ο ταμενος, κοιτα να δεις που ακομα θα μπουσουλαει..." με πιανει μια φρικη γιατι ειχα δει το σκηνικο απο πριν και τωρα βρισκομουν πισω απο την ιδια πομπη!!!!

Σκεφτομαι τροπους να ξεφυγω, ηδη οι μπροστινοι οδηγοι εστριβαν επιτοπου και γυριζαν πισω, αλλοι εφευγαν τα απο πλαϊνα στενα, αλλοι ριψοκινδυνοι εβγαιναν στην απεναντι λουριδα, ενας χαμος. Θυμαμαι οτι καπου εκει κοντα ειχε μια εισοδο για την Αττικη οδο. Κανω να στριψω και ξαφνικα συνειδητοποιω οτι δεν εχω πορτοφολι μαζι μου να πληρωσω τα διοδια! Ψαχνω στις θηκες του αυτοκινητου που συνηθως αφηνω ψιλα για τα τζαμια και τα λουλουδια των φαναριων, τιποτα, μονο κατι υπολειμματα απο ξεχασμενα κουλουρακια...

Με φανταζομαι να σταματαω στο κουβουκλιο των διοδιων και να εξηγω στον υπαλληλο το τρελο σκηνικο το οποιο προφανως δεν εξηγειται με τιποτα. Ουτε ταυτοτητα ειχα να αφησω για ενεχυρο, μονο το ταλιμπανοσκυλο ειχα, αλλα δεν νομιζω να το δεχοταν...

Ουτε την περιοχη ηξερα ωστε να στριψω απο στενα και να βγω πιο γρηγορα, ουτε και διακινδυνευα να αρχισω να ρωταω γιατι με τις παροιμοιωδεις ικανοτητες προσανατολισμου που εχω, το πιο σιγουρο ηταν να καταληξω στην Καλαμπακα. Αποδεχομενη στωϊκα τη μοιρα μου, μενω πισω απο την ουρα των αυτοκινητων. Το ταλιμπανοσκυλο να αλυχταει συνεχεια και να κοπανιεται στα παραθυρα, να γαυγιζει καθε μηχανακι και περαστικο και οι γυρω οδηγοι να με κοιτουν με συμπονοια.

Μεσα σε μιση ωρα ειχαμε καταφερει να διανυσουμε 100 μετρα (αντε μετα να κοψεις το τσιγαρο). Καποια στιγμη ξεμπλοκαρε η κινηση κι αρχισαμε να φευγουμε. Εψαχνα μηπως δω πουθενα την οικογενεια με τον ταμενο γιο, αλλα δεν τους πετυχα πουθενα. Για καλη μας τυχη θα ειχαν φτασει στον προορισμο τους.

Δοξα ναχει ο Αγιος Δημητριος!

Υ.Γ.σεβομαι τη πιστη των ανθρωπων και τα ταματα που κανουν, οπως σεβομαι και τα αιτηματα των απεργων οταν κλεινουν τους δρομους για διαμαρτυρια. Σκεφτομαι ομως και τους ανθρωπους που αντιμετωπιζουν προβληματα υγειας και θα επρεπε την ιδια ωρα να πανε στο νοσοκομειο ή τον ανεργο που θα ετρεχε να προλαβει μια συνεντευξη για δουλεια. Ας βρεθει μια λυση ωστε στα αιτηματα μας και στα ταματα μας να εχουμε συμμαχους τους γυρω μας κι οχι να τους στρεφουμε εναντιον μας. Προς το παρον, αυτο που μου μενει να κανω ειναι να διακωμωδω την δικη μου ταλαιπωρια :-)

Μια καθημερινη μερα.....

Ήμουν πολυ κουρασμενη το βραδυ της Πεμπτης. Οταν ο γιος μου ζητησε να τον βοηθησω στο σιδερωμα των ρουχων του -ειχε ενα σημαντικο meeting την επομενη στη δουλεια- του ειπα "Αφησε τα, θα τα φτιαξω το πρωι πριν φυγω, τωρα αδυνατω να κανω οτιδηποτε"
Ουτε μπανιο δεν ειχα κουραγιο να κανω γι αυτο έβαλα το ξυπνητηρι να χτυπησει μια ωρα νωριτερα απο τη συνηθισμενη και επεσα να κοιμηθω ησυχη οτι θα τα προλαβαινα ολα.


ΣΚΗΝΗ 1η
Παρασκευη πρωι.
-"Μαμα, κοιμασαι;" η σιγανη φωνη της κορης μου και το αγγιγμα της με εκαναν να τιναχτω και να κοιταξω πανικοβλητη το ρολοϊ. Η ωρα ηταν ηδη 8,30 και προφανως το ξυπνητηρι ειχε προ πολλου ξυπνησει ολη τη γειτονια εκτος απο μενα.

Τρεχω αλαφιασμενη στο μπανιο, ανοιγω τη βρυση, το νερο παγος. Χρονο δεν ειχα για ζεσταμα οποτε πλενομαι αρον-αρον. Ευτυχως που δεν ειναι Δεκεμβριος να μεινω επιτοπου. Δεν ειχα προλαβει να τελειωσω και ξαφνικα πεφτει μαυρο σκοταδι.

ΠΡΑΞΗ 2η
Διακοπη ρευματος.
Με μονο οδηγο το φωτακι ασφαλειας, βγαινω τουρτουριζοντας "ΠΑΛΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΔΕΗ;;;;;"
Ερχεται πανικοβλητος ο γιος:
-"Οχι, κανει εργα η ΔΕΗ εξω στο δρομο και μας αφησαν ειδοποιηση χθες. Και στο ειπα να μου σιδερωσεις τα ρουχα, κατι θυμομουν και επεμενα"
-"ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕΥΜΑ"
-"ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΣΤΟ MEETING, ΜΟΥ ΛΕΣ;;"
-"ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΕΓΩ, ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΠΑΡΑΜΑΣΧΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΑΩ ΠΟΡΤΕΣ ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΓΕΝΝΗΤΡΙΑΑΑΑ;;;"

Μετα απο αυτον τον ηρεμο και πολιτισμενο διαλογο ετρεξα να ντυθω, πετωντας ταυτοχρονα στη τσαντα μου κινητο, κλειδια, γυαλια, πορτοφολι,τσιγαρα,χαρτομαντηλα και ολα αυτα τα μικρα καθημερινα αντικειμενα που χρειαζεσαι ενα στρατιωτικο σακκο να τα κουβαλησεις. Αποφασιζω να παω με το αυτοκινητο στη δουλεια -αν και σπανιως το παιρνω πια- μηπως κερδισω λιγο χρονο.

ΣΚΗΝΗ 3η
Ειχε ψιλοβροχο και σχετικο κρυο αλλα μιας και θα ημουν στο αυτοκινητο,ντυθηκα ελαφρα. Μαζι μου ηρθε και η κορη μου, ηθελε για να την αφησω στο δημαρχειο να πληρωσει καποια τελη. Ξεκιναμε και στο δρομο με ρωτα:
-"μηπως θυμασαι τι ποσον ακριβως ειναι τα τελη;"
-"κοιταξε τα χαρτια που μας εστειλαν να δεις"
-"τα χαρτια....;"
-"Δεν εχεις τα χαρτια μαζι σου να δεις;"
-"Ωχ, τα ξεχασα!"

Πισω παλι στο σπιτι αφου κολλησαμε για ενα τεταρτο στο χαλασμενο εδω και μερες φαναρι της γειτονιας.
Παιρνουμε τα χαρτια, ξεκιναμε παλι και βγαινουμε στη λεωφορο οπου πεφτουμε στη γνωστη, αιωνια, αγαπημενη κινηση της 1ης-2ας ταχυτητας.
Ψαχνω αναπτηρα να αναψω τσιγαρο για να καταλαγιασω τα νευρα μου, αλλα φευ. Με το ενα χερι στο τιμονι και το αλλο στην τσαντα της Mary Poppins να σκαλιζω μανιωδως. Τιποτα. (σημ. ο αναπτηρας του αμαξιου χαλασμενος κ' η κορη φανατικη αντικαπνιστρια). Δεν πειραζει σκεφτομαι, σε οποιο περιπτερο βρω μπροστα μου, θα παρω εναν. Παραδοξως οσα περιπτερα συναντουσα στη διαδρομη ηταν ολα κλειστα. Περιεργο, γιατι η ωρα ειχε παει 9 το πρωι και δεν μπορει να ειχαν αποκοιμηθει ολοι οι περιπτεραδες!

Φτανουμε επιτελους στο Δημαρχειο, αφηνω τη κορη και συνεχιζω για το κεντρο της Αθηνας. Η κινηση ηταν μεγαλη λογω της ωρας, υπομονη, αλλα γιατι δεν βρισκω ανοικτο περιπτερο;; Ωωωχχχ, τωρα θυμηθηκα οτι εχουν τριημερη απεργια, κατι ειχα ακουσει στις ειδησεις. Οκ, δεν πειραζει, παρηγορω τον εαυτο μου, ευκαιρια να κανεις λιγοτερα τσιγαρα (η θετικη σκεψη της ημερας, που να ηξερα οτι θα ηταν η πρωτη και η τελευταια)


ΣΚΗΝΗ 4η
Διαπιστωνω οτι η κινηση οσο παει και χειροτερευει. Τα φαναρια αναβουν πρασινο και τα νευρα των οδηγων χτυπανε κοκκινο αφου τιποτα δεν προχωρα. Παιρνω στο κινητο μια συναδελφο να της πω οτι θα καθυστερησω αρκετα, δεν προλαβαινω να μιλησω κι αρχιζει να ωρυεται. Ειναι κι αυτη εγκλωβισμενη στη κινηση γιατι λογω της επισκεψης Ερντογαν (ναι, ναι, του γνωστου μας φιλου Πρωθυπουργου της Τουρκιας) εχουν κλεισει το κεντρο και οι τροχονομοι στελνουν αλλου τους οδηγους (που αλλου ρε παιδια; στα Τουρκοβουνια;)

Συνειδητοποιω οτι η μονη λυση για να φτασω στη δουλεια, ειναι να σταματησω στη πιο κοντινη σταση και να παρω το metro. Που να το παρκαρω ομως που σε ολους τους δρομους,τους παραδρομους και τα στενα ηταν στιβαγμενα χιλιαδες αυτοκινητα;;

Κι εκει που αναρωτιομουν, χτυπαει το κινητο μου, ακουω τη κορη μου φορτισμενη, υπαρχει ενα κωλυμα στη πληρωμη των τελων και μου ζητα να επιστρεψω να διευθετησουμε το θεμα. Δεν υπαρχει περιπτωση, της απαντω, εδω που ειμαι μονο αμα πεταξει ο απο μηχανης θεος μπορει να με φερει πισω. Τηλεφωνω στον δικηγορο μου, τηλεφωνω στη κορη, ξανατηλεφωνω στο δικηγορο, ξανατηλεφωνω στη κορη κι ολο αυτη την ωρα να ψαχνω για λιγα κενα τετραγωνικα πεζοδρομιου να χωσω το αμαξι (και να μην εχω και τον καταραμενο αναπτηρα να καπνισω)


ΣΚΗΝΗ 5η
Ωσπου βρισκω θεση (κατι μιλια μακρια απο το metro), ανοιγω τη πορτα να βγω και.... αμαν! τη ξανακλεινω παραυτα. Ειχε πιασει τετοιο ψοφοκρυο και βροχη κι οπως ημουν ελαφρια ντυμενη, αρχισαν τα δοντια μου να χορευουν καντριλιες.

Ε, δε παει αλλο, τα νευρα μου κουρελια, παιρνω την αποφαση να γυρισω σπιτι να αφησω το αυτοκινητο, να παρω ενα μπουφαν και να παω στο metro με το λεωφορειο. Η ωρα ειχε πια περασει, δεν ειχε νοημα να αρπαξω και κρυολογημα απο πανω. Μου αρκουσε η ταλαιπωρια των προηγουμενων ημερων στα νοσοκομεια και τους γιατρους.

Η επιστροφη στο σπιτι φανταζε ευκολη, αφου ολο το μποτιλιαρισμα γινοταν προς το κεντρο ενω εγω οδηγουσα στην αντιθετη κατευθυνση. Γνωριζοντας δε και καλα τη περιοχη, θα εκοβα απο στενα και θα εφθανα γρηγορα.

ΝΑΙ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ.


ΣΚΗΝΗ 6η
Γιατι ειχα ξεχασει οτι βρισκομαστε στην προεκλογικη περιοδο των δημοτικων εκλογων. Επειδη καθημερινα μετακινουμαι υπογειως με το metro, δεν ειχα παρει χαμπαρι τι γινοταν πανω απο τα κεφαλια μας. Ολοι οι δημαρχοι ολων των δημων, συνεπεις με τις προεκλογικες εξαγγελιες τους, ειχαν ξεχυθει να υλοποιησουν καθε εργο που ειχαν υποσχεθει στη τετραετια τους μεσα στις δυο τελευταιες εβδομαδες πριν τις εκλογες. Τι σημαινει αυτο;

Οτι δεν υπηρχε στενο, δρομακι, πλατειουλα και πεζοδρομιο που να μην εχει σκαφτει. Παντου εργα, μπουλντοζες, εργατες, επιστατες, αναχωματα, λακουβες, απαγορευτικα, ο χορος του καταραμενου αμμοχαλικου, ουτε στη βομβαρδισμενη Βαγδατη να βρισκομουν!

Εφτασα σπιτι, μετα απο απειρες ζογκλερικες μανουβρες σε δρομους που εχασκαν ανοιχτοι, προσπερνωντας οριακα ταμπελες "προσοχη εργα" και πασαλακια με τη γνωστη κοκκινη ταινια. Καλα, με τοσες κοκκινες απαγορευτικες ταινιες να μας ζωνουν απο παντου, θα νομιζε κανεις οτι το προηγουμενο βραδυ ειχαν γινει τα απειρα φονικα σ' αυτη τη πολη.

Το ταλιμπανοσκυλο οταν με ειδε να γυριζω, ξεσηκωσε τη γειτονια απο τα γαυγισματα νομιζοντας οτι θα μεινω να παιξουμε. Το αφησα εμβροντητο να με κοιτα οταν εφυγα τρεχοντας να προλαβω το λεωφορειο.

Ναι, καταφερα να παω στο γραφειο. Ας μη πω τι ωρα εφτασα. Ουτε τι ωρα εφυγα. Γιατι εκει με περιμενε αλλο τρελοκομειο, ετσι για να μη χανουμε τη φορμα μας στη προπονηση των νευρων μας.

Παρασκευη ελεγε το ημερολογιο. Οχι 13. Αλλα και να ηταν, τι παραπανω θα ειχε;

Ειμαστε μια ωραια ατμοσφαιρα...

Στειλτε μου ματοχαντρα, πολλα ματοχαντρα. Να τα κρεμασω στο λαιμο, στα αυτια, στα χερια, στα ποδια, και σε ολες τις πορτες και τα παραθυρα του σπιτιου.

Βιαστηκα να γραψω στο προηγουμενο ποστ μου οτι ημουν καλυτερα, που να ηξερα τι με περιμενε. Το τελευταιο διαστημα επικρατουσε ενας πανικος στο σπιτι απο διαφορα στραβα κ' αναποδα που μας συνεβαιναν. Θα ξεκινησω απο τα απλα, εσπασε το κρυσταλλο του φουρνου, εσπασε η οθονη του καινουργιου λαπτοπ, χαθηκε η ψηφιακη φωτογραφικη μηχανη για να φτασω στα σοβαροτερα που ειχαν απανωτες ιατρικες εξετασεις, επισκεψεις σε εφημερευοντα νοσοκομεια και στο τελος κι ενα χειρουργειο.

Ευτυχως τα ιατρικα θεματα εληξαν αισιως, δεν ηταν κατι σοβαρο, μονο που με το ατελειωτο πηγαινε-ελα, επανηλθε δριμυτερη η ισχυαλγια μου και μου επεβαλαν υποχρεωτικη ακινησια. Μεχρις εδω καλα, το θεμα ηταν τι θα γινοταν με τις δουλειες του σπιτιου μιας και η καθαριστρια ειχε αποχωρησει τον προηγουμενο μηνα και δεν ειχαμε προλαβει να βρουμε αλλη. Με τα τρεξιματα που ειχαμε, το σπιτι ειχε εγκαταληφθει και κοντευαμε να βγαλουμε δεινοσαυρους. Χωρια που το ταλιμπανοσκυλο ειχε απορρυθμιστει τελειως με αυτη τη κατασταση και η κλασσικη του αντιδραση ηταν να αφηνει κιτρινες λιμνουλες σε καθε γωνια του σπιτιου μπας και τον προσεξουμε.

Τελικα βρεθηκε μια καθαριστρια και ηρθε χτες για να αναλαβει δουλεια. Σηκωθηκα για να της δωσω τα υλικα και να της δειξω τους χωρους. Την ωρα που της εδινα οδηγιες, μπαινει ο γιος στη κουζινα, με βλεπει ορθια και γινεται μαινομενος ταυρος. Αρχιζει να φωναζει εξαλλος οτι πρεπει να μεινω στο κρεβατι, οτι απαγορευεται να κινουμαι, οτι δεν προσεχω καθολου και οτι γραφω τους γιατρους στα παλια μου τα παπουτσια. Ματαια προσπαθουσα να του εξηγησω οτι σηκωθηκα για λιγο, μονο για να εξηγησω τα απαραιτητα στην καθαριστρια, τιποτα αυτος, εξακολουθουσε να ωρυεται και στο τελος εφυγε βροντωντας τη πορτα πισω του.

Δεν περασε ενα λεπτο, ερχεται η καθαριστρια τρεμοντας κι ετοιμη να βαλει τα κλαμματα, "εγω κυρια να φυγω αφου γιος σας ντεν με θελει" βρε καλη μου, βρε χρυση μου να της λεω, σε μενα φωναζε, με σενα δεν εχει τιποτα, "οχι, οχι, ντεν με θελει, αφου εφυγε και ντεν μου ειπε ουτε καλημερα" κατσε βρε χριστιανη μου, της λεω, ειχε τα νευρα του με εμενα, μη δινεις σημασια, τιποτα αυτη "εγω ντεν ερχομαι να καθαρισω αμα ειναι ο γιος σας εδω". Τρομαξα να τη μεταπεισω, ωρα ηταν να εφευγε και να εμενε το σπιτι σκετο βαπορι.
Επρεπε ομως να λυσω κι αλλο ενα θεμα. Το θεμα του ταλιμπανοσκυλου. Η καθαριστρια ειχε παθολογικη φοβια με τα σκυλια και φυσικα το ταλιμπανοσκυλο ηταν η ιδανικη περιπτωση για να ξεπερασει τις αναστολες της. Καθε φορα που ανοιγε ενα παραθυρο να το καθαρισει, τσουπ εμφανιζοταν το θηριο και της γαυγιζε. Το εβαζε στα ποδια εντρομη αυτη, τρομαζα εγω να τη γυρισω πισω. "Κυρια θα πηδηξει απο το παραθυρο και θα μου ορμησει" βρε δεν πηδαει απο το παραθυρο να της λεω εγω, μονο σε κοιταει, αδυνατον να πειστει.
Τελικα μεχρι να τη κατευνασω, εφτασε το μεσημερι και με το ζορι ειχαν γινει οι μισες δουλειες. Φυσικα η ακινησια που μου ειχε συστησει ο γιατρος, ειχε παει περιπατο, αφου αναγκαστηκα να ασχοληθω κι εγω με το σπιτι γιατι προκοπη δεν εβλεπα. Κι αμφιβαλλω σοβαρα αν η καθαριστρια εμφανιστει την επομενη εβδομαδα, παρολο που με διαβεβαιωσε για το αντιθετο.

Ηταν ωρα πια να ξαπλωσω γιατι η κατασταση μου ειχε επιδεινωθει, αλλα δεν προλαβα. Χτυπαει το κουδουνι κι εμφανιζεται ο τεχνικος -τον οποιο ειχα ξεχασει-για να εγκαταστησει το τζαμι του φουρνου που ειχε σπασει. Ταυτοχρονα το ταλιμπανοσκυλο ειχε προλαβει και ειχε μπει στη κουζινα γαυγιζοντας μιας και ειδε ξενον ανθρωπο. Μπαινει και ο τεχνικος στη κουζινα, βλεπει το σκυλι κι αρχιζει να κανει ακροβατικα με το τζαμι στο χερι προσπαθωντας να το αποφυγει. Ωρα ειναι να σπασει κι αυτο το τζαμι, σκεφτομαι και φρικαρω στην ιδεα. "Εχετε προβλημα με τα σκυλια;" τον ρωταω. "ναι, ναι" μου λεει "παρτε τον απο δω, θα με γεμισει αρρωστιες" (πεσαμε σε σουπερ φιλοζωο)"ειναι εμβολιασμενος, μην ανησυχειτε" "οχι, οχι, θα με κολλησει διαφορα, αλλεργιες κλπ"
Να βγαλω το ταλιμπανοσκυλο εξω, μια κουβεντα ειναι, τρελλαμενο αυτο με τον αγνωστο, τον τριγυριζε, τον μυριζε, τον γαυγιζε κι εγω με το ποδι μου σε κακη κατασταση να μην μπορω να τον πιασω. Τελικα θυσιασα μια μπριζολα για να τον κλειδωσω εξω απο τη κουζινα. Για ποτε εβαλε το τζαμι ο τεχνικος, για ποτε μου υπεγραψε τα χαρτια της επισκευης, για ποτε ανοιξε τη πορτα κι εφυγε αρον-αρον, ουτε που το καταλαβα! Ουτε καν προλαβα να τον ρωτησω σχετικα!

Με αυτα και αλλα πολλα που δεν εχω πλεον κουραγιο να τα απαριθμησω, περασε η εβδομαδα. Το θετικο ειναι οτι το ταλιμπανοσκυλο σταματησε τις "υγρες" διαμαρτυριες του στις γωνιες του σπιτιου μιας και μας βλεπει πια ολους στο σπιτι. Το αρνητικο ειναι οτι δεν ειχα μια βιντεοκαμερα να τραβηξω πλανα απο τα ευτραπελα σκηνικα που ανεφερα, σιγουρα θα επαιρνα το πρωτο βραβειο στα αστεια home-video!

Πρεμιερα στο φθινοπωρο

Πωπω, συνειδητοποιησα οτι τελειωνει και ο Σεπτεμβριος και το blog μας εχει μεινει ακομα στον Αυγουστο!
Οι αιτιες ειναι πολλες, θα προσπαθησω να σας δωσω τις κυριοτερες για να μην πνιγειτε σε κειμενα-σεντονια.

1) Επιστρεφοντας τον Αυγουστο απο τις "διακοπες" μου (μα ποσο μισω τη λεξη διακοπες, προτιμω να λεω "αδεια", "ταξιδι", "εκδρομη") τελος παντων απ αυτες, βρεθηκα μεσα σε μια Αθηνα που ελυωνε απο τον πνιγηρο καυσωνα σαν τα ρολογια του Νταλι. Οποτε καθε διαθεση να αναφερω καποια ιδιαιτερα στιγμιοτυπα απο τα μερη που ειχα εκδραμει μου εφυγε ανεπιστρεπτι. Ολη μερα την περνουσα αγκαλια με το aircondition και το Ταλιμπανοσκυλο που ειχε μεταμορφωθει σε διακοσμητικο μαξιλαρακι σαλονιου, αμιλητο, ακουνητο, αγελαστο.

2) Με τις πρωτες δροσιες, αποφασισα να καθισω να γραψω..... ομως στο διαστημα που υπεφερα τον παραπανω καυσωνα, ειχα την "ατυχια" να ανακαλυψω καποια ενδιαφεροντα παιχνιδια στο internet που μου μαγνητισαν κυριολεκτικα τον εγκεφαλο. Ενα μαλιστα, κορυφαιο στο ειδος του, μου το εστειλε ενας φιλος κατοπιν παρακλησης μου, οποτε κυριολεκτικα αφοσιωθηκα στη λυση του. Τι ξενυχτια τραβηξα για να κατανοησω τους γριφους του, δεν λεγεται! (καλα μη φανταστειτε οτι το ελυσα κι απο μονη μου, που και που εριχνα κλεφτες ματιες στα hints που εδινε το παιχνιδι μπας και προχωρησω κανενα επιπεδο, δεν θελω κραξιμο, ημουν πρωταρα, νταξει;)

3) Φτανει κι ο Σεπτεμβρης και μπαινω στο γνωστο τριπακι που θελει ολους τους Ελληνες καθε χρονο τετοιο μηνα να ανακαινιζουν τα παντα, βαψιματα, επισκευες, αγορες, αλλαγες και δεν συμμαζευεται. Ευτυχως αυτα τα ειχα κανει απο τον Ιουνιο οποτε το μονο που μου εμενε ηταν να φυτεψω καποια δεντρα στον κηπο μιας και το επετρεπε ο καιρος. Αυτα που τραβηξα εκεινη τη πολυταραχη μερα που ηρθε ο κηπουρος, ηταν ενα post απο μονο του. Το οποιο καθισα επιμελως και εγραψα στο blog. Μεχρις εδω καλα. Ελα ομως που ηθελα να το συνοδεψω και με φωτογραφια αντιστοιχη του θεματος..... κι εκει που επιχειρησα το download της φωτογραφιας, πατησα καποιο πληκτρο κατα λαθος και το post εξαφανιστηκε ολοσχερως! Ηταν αδυνατον πια να το ξαναγραψω, μαλλον ο θεος του blogger θελησε να σας προστατευσει απο την γκρινια μου :-ΡΡ

4) Ο Σεπτεμβριος επισης ειναι και ο μηνας που γινεται το γνωστο φεστιβαλ κινηματογραφου "Νυχτες Πρεμιερας" το οποιο φροντιζουμε καθε χρονο -με την απαραμιλλη βοηθεια και υπομονη του φιλου μας του Ιωσηφ- να παρακολουθουμε οσο μπορουμε. Ξεκινησαμε λοιπον τα περα-δωθε στις αιθουσες κινηματογραφου, μεχρι και 2 ταινιες την ημερα ειδαμε, τι καθημερινες, τι ΣαββατοΚυριακα, ενα ατελειωτο σουρτα φερτα. Κι επειδη αυτη την εβδομαδα το φεστιβαλ τελειωνει, σκοπευα να σας γραψω ενα σχετικο ποστ για καποιες απο τις ταινιες που ειδαμε κι ειχαν ενδιαφερον. Ομως.... ο καλος θεουλης του blogger παλι σας προστατεψε! Γιατι με το οδοιπορικο αυτο στις αιθουσες ποτε με βροχη και ποτε με καυσωνα, εισεπραξα μια γερη ψυξη που με αναγκασε δυστυχως να μεινω μεσα και να μην μπορω να κουνησω καν το χερι μου. Εμεινα ακινητη στον καναπε σχεδον 3 μερες να παρακολουθω ανημπορη ολη την τουρκικη σοδεια των σηριαλς που ενεσκυψαν φετος στους δεκτες μας! Και στο καπακι να πεφτουν και οι διαφημισεις του τουρκικου οργανισμου τουρισμου!! αλλλλλαχαλλλαχχχ!!

5) Αυτο το Σαββατο ενοιωθα λιγο καλυτερα, η ψυξη φαινοταν να υποχωρει μετα τα ανεπαλληλα στρωματα θερμαντικης κρεμας που ειχα βαλει η οποια κατεστρεφε καθε υποψια οσφρησης σε οσους με πλησιαζαν. Δεν εδωσα σημασια σε εναν καινουργιο πονο που με τριγυριζε, θεωρωντας οτι θα ειναι καταλοιπο της ψυξης. Αρματωμενη λοιπον με την κρεμα, κανω την ηρωϊκη εξοδο για να δω μια ακομη ταινια του φεστιβαλ, στην προβολη της οποιας θα παρευρισκοταν και ο σκηνοθετης της για να απαντησει στις ερωτησεις και τις τυχον αποριες μας. Αψηφισα και την βροχη που επεφτε και κατεφθασα στο σινεμα οπου παρακολουθησα για 2 συνεχομενες ωρες την πικρη αγγλικη "κωμωδια" Four Lions. Βαζω εισαγωγικα στη λεξη κωμωδια γιατι μολονοτι το σεναριο ειχε πολλες ξεκαρδιστικες σκηνες και ατακες, το τελος της ηταν τελειως κοντρα σε οτι αρχικα θα μπορουσε καποιος να περιμενει. Ας μη πω περισσοτερα γιατι πιθανοτατα θα θελει καποιος να τη δει. Σας συστηνω παντως να μην τη χασετε οταν βγει κανονικα στις αιθουσες.
Μετα το τελος της προβολης και της συζητησης, βγηκα στην εξοδο και κανοντας να ανεβω το πρωτο σκαλοπατι, εμεινα εντελως ακινητη. Ενας οξυτατος πονος διαπερασε το αριστερο μου ποδι. Καθε προσπαθεια να μετακινηθω εμοιαζε αδυνατη. Οι φιλοι μου με ειδαν και τρομαξαν. Τους καθησυχασα λεγοντας τους οτι πιθανοτατα πιαστηκα απο το 2ωρο καθισμα σε συνδυασμο με την ψυξη που δεν ειχε ακομα περασει. Και επεμενα μαλιστα να συνεχισουμε και για φαγητο! Τετοια αγνοια ειχα! Στη διαρκεια τη βραδιας ο πονος πολλαπλασιαζοταν, ουτε ξερω πως καταφερα να οδηγησω και να επιστρεψω σπιτι. Φθανοντας, κυριολεκτικα κατερρευσα, η διαγνωση ελεγε κατι για "ισχυαλγια" και επεβαλε απαγορευση σε καθε μετακινηση.

Σημερα εχω μια μικρη δυσκολια ακομη στο περπατημα, το χερι μου ομως ειναι ελευθερο γι αυτο σας τα γραφω γρηγορα γρηγορα πριν εξαφανιστει κι αυτο το post και μας πιασουν τα Χριστουγεννα!!

Καλο φθινοπωρο να εχουμε και να προσεχετε!

φωτο: Δημήτρης Π.

Give me five

Μπα, δεν ειχα καμια ορεξη για επετειακο ποστ αποψε. Απλα καθως κοιταζα το blog, συνειδητοποιησα οτι περασαν ηδη 5 χρονια απο τοτε που ξεκινησε. Τωρα εμενα γιατι μου φαινονται τουλαχιστον 15 αυτα τα χρονια, δεν ξερω. Να πω οτι γραφαμε και συχνα....ισως τα πρωτα 2-3 χρονια, μετα αραιωσαν τα posts, λιγοστεψε η διαθεση μας, ειναι που εκλεισε και το "στεκι" μας, το περιφημο "monitor" του Βρυωνη, καλα τι θυμαμαι τωρα, ε;

Παντως το blog μας εξακολουθει να μενει ανοιχτο. Μονο λιγο τα παντζουρια εχουμε γειρει, οπως κανουμε στα σπιτια μας τις μερες με τις μεγαλες ζεστες, για να κραταμε εξω την αντηλια και μεσα τη δροσια.

Ειπα δροσια και σκεφτομαι την αποψινη ζεστη, ανοιξα τη πορτα της κουζινας και μου ηρθε ενα κυμα θερμου αερα, προς στιγμην σκεφτηκα μηπως ειχα πατησει λαθος κουμπι στο aircondition. Μονο το ταλιμπανοσκυλο δεν σκαμπαζει απο αυτα, εμμονικα κολλημμενο στα πλακακια της κουζινας, αρκει που ειναι μεσα στο σπιτι κ΄οχι απεξω. "Αντε βρε πουλακι μου λιγο εξω στη δροσουλα", τιποτα αυτο. Χρηζει ψυχιατρικης αναλυσης η επιμονη του να μην βγαινει εξω, μερα νυχτα θελει να μενει μεσα, ουτε καν στον κηπο δεν παει να κυνηγησει τις γατες, απαξιει. Αυτο βεβαια δεν θα ηταν προβλημα, αν δεν σκεπαζοταν καθημερινα το πατωμα απο χιλιαδες τριχες, τυπου "σκυλισιας φλοκατης" μονιμως στρωμενης στα πλακακια.

Ξεκινησα να λεω για το blog ομως. Αλλα ενταξει, και τι αλλο να πω; Τα λεμε ολα αυτα τα χρονια ειτε με λογια, ειτε με εικονες, ειτε με βιντεακια. Ελλειπτικες οι καταχωρησεις μας τις περισσοτερες φορες. Καμια φορα κι ανεξηγητες για τους περισσοτερους. Ειναι που η γραφουσα πασχει απο το συνδρομο της εκθεσης. Δεν μου αρεσουν και πολυ οι δημοσιες εξομολογησεις. Ομως, οταν αυτολογοκρινεσαι, το αποτελεσμα δεν ειναι ευκρινες, ο αναγνωστης δικαιως μπερδευεται και δεν κατανοει τις προθεσεις σου.
Ειναι αυτο που πολυ ευστοχα μου ειπε η κορη μου μια μερα "Μαμα, το blog σου ειναι ξενερωτο! ενω της Kwlogrias ειναι φοβερο blog, αυτη μαλιστα, εχει απιστευτη γλωσσα κ΄ γελαω πολυ, θελω οπωσδηποτε να μου την γνωρισεις!" (τ' ακους Kwlogria; ετοιμασου για επισκεψεις, αχαχαχα)

Ετσι λοιπον, εξ οικειων τα βελη. Κι αμα το ιδιο σου το σπλαχνο σου λεει τετοια, το σκεφτεσαι πολυ να γραψεις και να συνεχισεις (λεμε τωρα, μη κανετε χαρες οτι θα τα εγκαταλειψω). Μονη μου ελπιδα ειναι να μαθει γραφη κ' αναγνωση το ταλιμπανοσκυλο, με τοσες αναφορες που του εχω κανει, ε, καποια στιγμη θα με δικαιωσει!

Μπηκε και ο Αυγουστος, ο μηνας που μισω να κανω διακοπες και λατρευω να μενω στη πολη. Ομως ειναι και ο μηνας της υποχρεωτικης αδειας, οποτε μετα λυπης μου θα αφησω πισω την αδεια Αθηνα, την Αθηνα της ανετης κυκλοφοριας κ' του ευκολου παρκαρισματος και θα οδευσω μαζι με εκατονταδες χιλιαδες παραθεριστων στις παραλιες, ευχομενη να βρω μισο μετρο αδειο χωρο ν΄απλωσω τη πετσετα μου. Α, και χωρις πολλα παιδακια. Για την ακριβεια, χωρις πολλες ελληνικες οικογενειες. Γιατι δεν φταινε τα παιδακια οταν εμεις οι γονεις τα μεγαλωνουμε με καθημερινη τσιριδα κι υστερια και τα ξαμολαμε μετα να κουρελιασουν τα νευρα των υπολοιπων με την γνωστη ιαχη "μπαμπα-κοιτα!".

Ναι, ναι ξερω, παλι εφυγα απο το θεμα. Τι θεμα δλδ, μια αναφορα μονο στα 5 χρονια που υπαρχει το blog, σιγα το πραγμα, αλλωστε οπως συνηθιζω να λεω, το να εχει κανεις blog ειναι σαν να οδηγει καποιος αυτοκινητο, τοσο σπανιο πραγμα. Αλλος οδηγει καλα, αλλος τρακαρει. Εμεις θα συνεχιζουμε να "οδηγουμε", μπορει καμια φορα να ξεχνιομαστε λιγο παραπανω στο parking ή να ξεμενουμε απο βενζινη, αλλα ευτυχως δεν χρειαστηκε ποτε μεχρι τωρα να παραδωσουμε τις "πινακιδες". Και φυσικα, οποτε θα εχουμε εμπνευση θα παταμε το "γκαζι".

Tip της ημερας: Σημερα κατεφθασε και η πρωτη πιατελα με συκα απο τη καλη γιαγιουλα διπλα. Να' ναι καλα που παντα μας φροντιζει, γιατι η δικια μας η συκια θα βγαλει συκα οταν εμεις βγουμε απο το Δ.Ν.Τ. (δλδ ποτε)

Υ.Γ. η εικονογραφηση του post εγινε συμφωνα με τους συγκινησιακους συνειρμους που προκαλει το Νο 5 στα μελη του blog και τις αντιστοιχες παιδικες τους αναμνησεις :-Ρ

ισα ισα να βαλω εναν τιτλο

Μίλα.
Εχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις

Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Ετσι, ίσα ίσα,
να βάλω έναν τίτλο
σ᾿ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

(Κική Δημουλά)

Στιγμές καλοκαιριού

Έχει ενδιαφέρον αυτό το καλοκαίρι. Κάτι διαλύεται, κάτι έρχεται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πλήξη αλλοτινών χρόνων μας έχει εγκαταλείψει για τα καλά.

Βρισκόμουν χθες με μια παρέα εικονογράφων.
Δύο από αυτούς συνεργάζονταν με το μοναδικό εβδομαδιαίο περιοδικό κόμιξ που κυκλοφορούσε στην Ελλάδα... μέχρι και το Σάββατο που μας πέρασε.
Ένας άλλος έλαμπε από χαρά γιατί έγινε πατέρας.
Ένας τρίτος είχε απηυδήσει με το "σύστημα" των Ελληνικών γκαλερί.

Τυχαία πέρασα και από την έκθεση του Μεταπτυχιακού στο Εργοστάσιο της ΑΣΚΤ στην Πειραιώς. Μια εκκωφαντική σιωπή δονούσε το χώρο.

Και μετά στα απομεινάρια της πλατείας Ομονοίας, ένα φιλικό ζευγάρι με αποχαιρετά γιατί φεύγει διακοπές. "Θα τα πούμε αν βρίσκεσαι εδώ και όχι σε άλλη χώρα".

Κοντοστέκομαι σαστισμένος.

Ομολογώ ότι κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων, που έχω επιστρέψει στην Αθήνα, ήθελα με κάποιο τρόπο να δραπετεύσω.

Όμως δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω κάτι τέτοιο πια.

Οι φίλοι μου και η οικογένεια μου ειναι εδώ.
Έχω την τύχη να συνεργάζομαι με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Τη δουλεία μου αυτή τη στιγμή τη βλέπει όλη η Ελλάδα. Μπορεί τα χρήματα να είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα και το μέλλον αβέβαιο...
Όμως για μένα αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο.

Είχα πεί θα φύγω.
Όμως είμαι ακόμα εδώ.
Κι αυτό το καλοκαίρι.

Και να σας πω και κάτι άλλο...
Τώρα πια θέλω να μείνω.
Με πείσμα.

The world is turning...

Σε αδειο καταστρωμα

Βρεχει αποψε, αναρωτιεμαι τι Ιουνιο ζουμε. Ας μου πει καποιος.

Ειχα συνηθισει τις βροχες και τις αστραπες να εισβαλουν στις χειμωνιατικες νυχτες μου, οχι ομως και στα καλοκαιρινα βραδια μου, αυτα τα βραδια ειναι για να τραγουδουν οι τζιτζικες, να μενει η πορτα ανοιχτη, να φερνει το αερακι τον ηχο απο τις κουβεντες των γειτονων που ποτιζουν τους κηπους τους.

Να δεις που τελικα μας γλωσσοφαγαν οι Γερμαναραιοι, λυσσαξαν με τον ηλιο και τη θαλασσα μας που "ολο μας ξεμυαλιζουν και δεν στρωνομαστε να δουλεψουμε" σε αντιθεση με αυτους που καθε νιφαδα του χιονιου τους φωναζει ποσο εργατικοι και προκομενοι ειναι. Τοση μιρλα πια, μας την εστειλαν σε μαυρα συννεφα να χειμωνιασει το καλοκαιρι μας. Λες και δεν μας φτανει η προσωπικη κ΄ εθνικη μας βαρυχειμωνια.

Ειναι και το αλλο.

Ψαχνω στα ματια σας να δω το βλεμμα σας και δεν το βλεπω. Σαν ταξιδιωτες μονοι σε αδειο καταστρωμα. Μην αφηνετε τη βροχη να μπαινει αναμεσα μας.

Καληνυχτα και καλη βδομαδα :-)

φωτο: Δημητρης Π.

6/5/2010 - Μια Μερα Μετα... How It Ends.... (??)

Ποτε δε μιλησαμε λιγοτερο οσο σημερα και ποτε δεν ειπαμε, μεσα απο τα ματια μας, περισσοτερα απο οσο σημερα.

Πότε και πως θα τελειωσει ολο αυτο; Κανεις δεν ξερει...

Θυμηθηκα αυτο το τραγουδι, το ειχα ανεβασει το Νοεμβριο του 2007, μετα τη προβολη της ταινιας "Little Miss Sunshine". Οχι, δεν θα αρχισω τη νοσταλγια εκεινων των ημερων, θα δανειστω μονο μια λεξη απο τον τιτλο, Sunshine = Ηλιαχτιδα, κι αυτη ευχομαι να κουβαλαμε παντα μεσα μας και να μη σβυσει ποτε.

Αλεξίπτωτο

Click στην εικόνα, τα ηχεία στο τέρμα, απολαύστε...

Αφιερωμένο, σε όλους εσάς που απαρνείστε την τεχνητή ασφάλεια επειδή εμπιστεύεστε τον άνθρωπό σας... και πηδάτε στο κενό χαμογελώντας.

PS. Δεν είναι απλά ΘΕΑ;

PS2. Αρχικά το ανέβασα κατευθείαν από το site της Cheryl αλλά με εκνεύρισε που το code πριν το βίντεο έδειχνε μια διαφήμιση, οπότε θα κάνετε τον κόπο για ένα click παραπάνω.

PS3. Ραντεβού στο Παρίσι...

Σεξισμός

Ζήτω! Ζήτω! Ζήτω!

Μικρες στιγμες

Ευτυχια ειναι να εχεις δουλεια και να πληρωνεσαι (ακομα)

Ευτυχια ειναι να επιστρεφεις σπιτι σου μετα τη δουλεια και να εχει ακομα λιακαδα.

Ευτυχια ειναι να επιστρεφεις σπιτι σου μετα τη δουλεια, με λιακαδα και να σε υποδεχονται κελαϊδισματα πουλιων.

Ευτυχια ειναι να επιστρεφεις σπιτι σου μετα τη δουλεια, με λιακαδα, να ακους κελαϊδισματα πουλιων και να παρατηρεις τα πρωτα μπουμπουκια στα κλαρια.

Ευτυχια ειναι να επιστρεφεις σπιτι σου μετα τη δουλεια, με λιακαδα, να ακους κελαϊδισματα πουλιων, να παρατηρεις τα πρωτα μπουμπουκια στα κλαδια και το σκυλι σου να τρεχει για να το χαϊδεψεις.

Ευτυχια ειναι να εισαι στο σπιτι σου, να επιθυμεις διακαως ενα γλυκο, να ψαχνεις ψυγεια και ντουλαπια και να μη βρισκεις τιποτα και ξαφνικα να ανακαλυπτεις στο βαθος της τσαντας σου την αγαπημενη σου ΙΟΝ αμυγδαλου που σου ειχε χαρισει μια ψυχη.

Ευτυχια ειναι να εισαι σε κρεβατι νοσοκομειου, η διπλανη σου ασθενης να κανει κριτικη στη νεα μυτη της Σασας Μπαστα κι εσυ να μπορεις ακομα να γελας.

Αφιερωνεται στις ευαισθητες ψυχες που τους βαρυνε το προηγουμενο μελαγχολικο post του Hpstg...

...

Σηκω Barbara να μας δεις!

Αμαν βρε Barbara, εζησες 100 χρονια, τι 100 τι 110, δε περιμενες λιγο κι εσυ, θα εβλεπες επιτελους τον αντρα που υμνησες στις 700 και βαλε ροζ νουβελες σου, τον αντρα-Αρλεκιν με το περιφημο "θεληματικο πηγουνι" να παιρνει σαρκα και οστα.... στο εργο "Αισθηματικες Νουβελες δρχ. 35" που παιζεται στο θεατρακι της οδου Θεμιστοκλεους 104!

Η αληθεια ειναι πως οταν ο Νανακος μου τηλεφωνησε τη προηγουμενη εβδομαδα να μου πει για την παρασταση, δεν εδωσα και πολυ σημασια στη φραση με την οποια εκλεισε τη συνομιλια μας "και θα δεις, παιζει ενας κουκλος, οπως ακριβως τον περιγραφουν τα Αρλεκιν..." καθοτι για τον Νανακο, οποιος δεν φερνει σε διδυμο αδελφο του Κουασιμοδου ειναι κουκλος...

Ηταν ευκαιρια ομως να τα πουμε απο κοντα με το τσουπωτο αγορι μιας και τον τελευταιο καιρο βαριεται πιο πολυ κι απο μενα να γραψει στο μπλογκ του οποτε επιστρατευσα τον Αλέξανδρο και τον E-Lawyer να κατεβουμε μαζι και να ακονισουμε τα φτυαρια μας που ειχαν σκουριασει απο την απραξια.

Ο Νανακος ορκιζοταν στα τορτελινια του "παιδια το εργο εχει πολυ γελιο, θα δειτε, θα σας αρεσει πολυ", εγω εξακολουθουσα να ειμαι δυσπιστη αφου τοχω αρχη να μην εμπιστευομαι ανθρωπους με ωροσκοπο Διδυμο (σαν κι εμενα):-Ρ

Ομως τα κοριτσια, Γεωργία Τσαγκαρακη και Αγγελιτα Τσουγκου, που εγραψαν το εργο και επαιξαν σ΄αυτο (μετα απο ενα ατελειωτο καλοκαιρι οπου μελετησαν εκατονταδες Αρλεκιν οπως μας ειπαν) καταφεραν να μας κερδισουν αφου εδωσαν μια παρασταση ξεκαρδιστικη και αψογα σκηνοθετημενη. Η παρωδια και η αποδομηση της ροζ λογοτεχνιας εγινε με τρυφερη ματια γιατι μπορει μεν να διακωμωδουμε αυτες τις γλυκαναλατες ιστοριουλες, αλλα ο ερωτας ποτε δεν παυει να ειναι το νο 1 ζητουμενο στη ζωη μας (ή κανω λαθος;) :-Ρ Τωρα βεβαια οταν ενσαρκωνεται και στο προσωπο του Κωνσταντινου Κακουρη, του πρωταγωνιστη της παραστασης, τι αλλο καλυτερο!

Γιατι πρεπει να σας πω οτι ιδανικοτερο πρωταγωνιστη δεν μπορουσαν να βρουν απο το προσωπο του μελαχροινου Κωνσταντινου, που διαθετει ακριβως αυτα τα χαρακτηριστικα που περιεγραψε σε χιλιαδες σελιδες η Barbara Cartland....δλδ το περιβοητο "θεληματικο πηγουνι", τις "σκληρες γωνιες", το "σκοτεινο, βλοσυρο βλεμμα"... συν το γεροδεμενο κορμι με τους "μυωδεις μηρους" που ξεδιπλωνεται σε πανω απο 1.90 υψος (σε εφαγα στις περιγραφες Μπαρμπαρα) και αναγκαστικα σε καθηλωνει να τον παρακολουθεις!! γκουχ...γκουχ...γκουχ...

Αν και οι φωτογραφιες που σας παραθετω (και που ειχε την ευγενη καλωσυνη να μας στειλει ο Νανακος απο τη παρασταση) δεν αποτυπωνουν πληρως ολα οσα σας περιγραφω, για να μη πω οτι τον αδικουν κιολας, γι αυτο κοριτσια σας συνιστω ανεπιφυλακτα να πατε να δειτε το εργο, να εξακριβωσετε απο κοντα ολα οσα σας αναφερω και να θυμηθειτε για μια ακομη φορα τη φραση "Ωραιος ως Ελλην" ;-)

(ξερω, ξερω, εχω ν' ακουσω τα σχολιανα μου μετα απο αυτο το κειμενο, αλλα η αληθεια πρεπει να λεγεται) :-Ρ

Με φοντο μια τεραστια καρδια, η αγνη επαρχιωτοπουλα δασκαλα λιποθυμα στα στιβαρα μπρατσα του αντρα-Αρλεκιν (μαζι και ολο το γυναικειο κοινο της παραστασης)

Μη δινετε σημασια στο καρο κοστουμακι, εδω υποδυεται τον Αμερικανο star που συναντα τον ερωτα της ζωης του (τη παραπανω δασκαλα) σε ενα δρομο της βρεταννικης επαρχιας


Κι εδω ως brutal cowboy του Τεξας, εξ ου κι ο σανος στον ωμο, με το απαραιτητο σπιρτο στο στομα


Και για οσους εχουν απορια ποια ειναι η Barbara Cartland, ιδου η θρυλικη αγγλιδα συγγραφεας της ροζ λογοτεχνιας η οποια συνεχιζε να γραφει μεχρι τα 90 της, ντυμενη παντα στο χρωμα των ρομαντικων της ιστοριων (μη σκιαζεστε λεμε)


UPDATE: μετα το σχολιο (καρφι) του Αλεξανδρου και τα αλλεπαλληλα αιτηματα των αναγνωστων μας, ερχομαι να αποκαταστησω την αληθεια σχετικα με το περιβοητο "τετ α τετ" μου με τον εν λογω πρωταγωνιστη. Για την ακριβεια, μετα το τελος της παραστασης κι ως συνεπης θεατροφιλος, θελησα να συγχαρω τους συντελεστες. Στην περιπτωση του Κωνσταντινου βεβαια, ειχα μια επιπλεον απορια γι αυτο του ζητησα ευγενικα να μου επιτρεψει να τον αγγιξω (στο μπρατσο, το διευκρινιζω!) για να διαπιστωσω αν πραγματικα "ειναι αληθινος" μιας και μεχρι εκεινη τη στιγμη πιστευα οτι ηταν μια αρσενικη κουκλα που ειχε δραπετευσει απο βιτρινα καταστηματος ανδρικων ρουχων. Να προσθεσω επισης οτι ο ιδιος ηταν πολυ σεμνος και ντροπαλος και μας ευχαριστησε ολους για τα καλα μας λογια (για να μη πω οτι δεν εβλεπε την ωρα και τη στιγμη να το βαλει στα ποδια για να γλυτωσει απο το τρελοκομειο που τον περιεβαλε....)

Και με την ευκαιρια, ακουστε και την εκπομπη Retrospectiva του προηγουμενου Σαββατου, στο διαδικτυακο radio Bubble, οπου εγω κι ο Morel ειμαστε καλεσμενοι του Β.Σωτηροπουλου και φυσικα αναφερθηκαμε με τον δεοντα θαυμασμο στην παρασταση (και στους πρωταγωνιστες της). Αναφερθηκαμε επισης και σε 3 ακομα bloggers, δεν θα σας πω ποιους για να την ακουσετε ολοκληρη... ναι οκ, αυτο λεγεται εκβιασμος, αλλα μια χαρα θα περασετε!

UPDATE II δια χειρός Αλέξανδρου

"Β-Όργια θεατρικά δρώμενα – Τα παραλειπόμενα μιας βραδιάς."

-Κατόπιν λαϊκής απαιτήσεως-

Εκείνο το βράδυ ήμουν στην Αθήνα από το απόγευμα λόγω υποχρεώσεων.

Η παράσταση θα άρχιζε στις 9:30 και με τη Λουκρητία είχαμε δώσει ραντεβού κατά τις 9 στο αναψυκτήριο του θεάτρου.

Και εννοείται ότι πριν πάω στο θέατρο είχα κατεβάσει 2 σαμπούκες με κόκκους καφέ (πάντα) κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν γνώριζα τίποτα για το έργο και ομολογώ ότι όσες φορές με έχουν σύρει σε θεατρικά δρώμενα τον τελευταίο καιρό έχω βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή ο Βοργίας...

Όμως σε μια πρόσκληση της Λουκρητίας είναι αδύνατο να πω όχι... Εξάλλου μια έξοδος με μέλη του Οίκου Β-Οργίων είναι μια θεατρική υπερπαραγωγή από μόνη της. Καταλαβαίνετε...

Κατά τις 9 φτάνω στο αναψυκτήριο όπου με υποδέχονται ο Νανάκος και η Λουκρητία με τις εξής ατάκες:

Ο Νανάκος : “ Πω πω! Πάλι αδυνάτισες εσύ; Μα καλά τίποτα δεν τρως; Τίποτααα;”

Και η Λουκρητία: “Ήρθε η Γκεστάπο!” Προφανώς αναφερόταν στο μακρύ (και απέριττο) μαύρο δερμάτινο παλτό μου, το οποίο όπως και να το κάνουμε προσδίδει κάτι το brutal στην εμφάνιση μου (κάτι το οποίο φυσικά και δεν είναι τυχαίο).

Τελοσπάντων συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων, ποταμών κέτσαπ και οροσειρών τορτελινίων, τα τεκταινόμενα στις σάουνες των γυμναστηρίων της πόλης μας και άλλα τέτοια χαριτωμένα και μετά από λίγο ανεβήκαμε στη θεατρική αίθουσα για το κυρίως δρώμενο.

Μπαίνοντας στην αίθουσα αντικρύζω ξανθιά αιθέρια ύπαρξη ξαπλωμένη σε ανάκλιντρο με στοίβες τα Άρλεκιν τριγύρω της (wow!) να αναστενάζει διαβάζοντας την ιδανική ερωτική ιστορία... Και μετά... αρχίζει ένα υπερθέαμα με τα χαστούκια να πέφτουν βροχή, πολλά κολασμένα φιλιά, σκηνές ζηλοτυπίας και φθόνου, χωρισμούς, επανασυνδέσεις και φυσικά πολλά μα πολλά happy ends!

Το πώς άντεξα τόσο σιρόπι ο Κα(υ)λλιτέχνης ένας Θεός το ξέρει (μεταξύ μας βοήθησαν και οι σαμπούκες).

Πάντως όλοι μας λιγωθήκαμε από τα πολλά γέλια μιας και οι ατάκες του έργου ήταν πολλές, μα πάρα πολλές.

Βέβαια η Λουκρητία ένα ελαφρύ εγκεφαλικό πρέπει να το έπαθε στη σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής έμεινε με ένα φανελάκι και το κατακόκκινο (σαν το template αυτού του Οίκου) εφαρμοστό σωβρακάκι του.

Ένα όμως είναι σίγουρο. Ζήσαμε στιγμές μεγαλείου!

Όμως η κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν η στιγμή που ο Νανάκος φώναξε τον πρωταγωνιστή της παράστασης για να τον συστήσει στη Λουκρητία.

-Και όχι το συμπληρωματικό ποστ της Λουκρητίας δεν αποδίδει τη στιγμή σωστά -σιγά που θα τη γλίτωνες Duchessa μου- :-P

“Ψιτ! Μικρέ για έλα εδώ λίγο, που σε θέλω” είπε ο Νανάκος με το ύφος χιλίων θεατρικών ιμπρεσσάριων (ξέρετε τώρα “ή ερχεσαι εδώ ή η καριέρα σου τελειώνει απόψε”)

Και ο νεόκοπος πρωταγωνίστης μην μπορώντας να κάνει αλλιώς κατευθύνθηκε προς το μέρος μας.

Έγιναν κάποιες πρώτες συστάσεις, γενικόλογες φιλοφρονήσεις για την παράσταση και μετά...

Στοπ καρέ... Γκρο πλαν στα μάτια της Λουκρητίας.

“Είσαι πολύ ταλαντούχος. Απ' ότι είδα έχεις δουλέψει πολύ το ρόλο σου και τη φωνή σου”.

“Σας ευχαριστώ. Θέλει δουλεια ακόμα”.

“Όχι, όχι. Ήσουν πολύ καλός” του αντέτεινε η Λουκρητία με αυτό το ύφος που δεν σηκώνει αντίρρησεις.

“Αλήθεια, ποια Σχολή έχεις τελειώσει;”

.....

“Αχά! Είχες έναν πάρα πολύ καλό δάσκαλο”

“Και τον ρόλο σου τον υπηρέτησες επάξια!”

Στοπ καρέ... Νοητά πυροτεχνήματα φωτίζουν το νυχτερινό ουρανό της Αθήνας καθώς το τετ α τετ κορυφώνεται.

“Χαχαχαχα!” Λουκρήτειο γέλιο -κάτι μεταξύ Μπριζιτ Μπαρντο στο “Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα” και Μελίνα Μερκούρη στο “Ποτέ την Κυριακή”-.

“Αφού σχεδόν πίστεψα ότι δεν είσαι αληθινός! Τέτοιος κούκλος! Σε παρακαλώ... επετρεψέ μου να σε πιάσω στο μπράτσο για να... βεβαιωθω.... ότι υπάρχεις στ' αλήθεια”! (WOW!)

...Και ναι... τον έπιασε...

...στο στιβαρό του...

...ποντίκι...

Η στιγμή αυτή είναι γεγονός ότι πρέπει να κράτησε μια αιώνιοτητα (και μια μέρα) και εμείς αποσβολωμένοι να την παρακολουθούμε.

Σπάνια βλέπει κανείς στις μέρες μας ένα τέτοιο φλέρτ, τόσο αθώο αλλά και συνάμα τόσο πρόστυχο... (αχ!)

Όπως και να το κάνουμε σίγουρα η Λουκρητία δεν είναι μια γυναίκα τυχαία ... (αχ!)

Όμως ο νεαρός ηθοποιός δεν υπέκυψε στα θελγητρά της... (βαχ!)

Συνέχισε μόνο να χαμογελά αμήχανα καθώς το Λουκρήτειο χέρι δεν έλεγε να ξεκολλήσει από...

το σφιχτό του...

ποντίκι...

-εδώ οι γυναίκες αναγνώστριες μπορείτε να δαγκώσετε ελαφρά το τρεμάμενο κάτω χείλος σας-.

Είδε κι απόειδε ο νεαρός πρωταγωνιστής... και αφού μας είπε ότι τον περιμένουν... ζήτησε να τον συγχωρήσουμε γιατί έπρεπε να φύγει...

Και η Λουκρητία μην έχοντας άλλη επιλογή του άφησε το μπράτσο για να φύγει...

Κι αυτός έφυγε...

Ναι...

ΕΦΥΓΕ!

Και κάπως έτσι η βραδιά μας έφτασε στο τέλος της...

Έτσι χωρίς το χάπι εντ ενός άρλεκιν...

Hμερολόγιο ενός εικονογράφου

Το λακωνικό e-mail έφτασε απροειδοποίητα αργά το απόγευμα της προπερασμένης Παρασκευής.

“Αλέξανδρε χρόνια πολλά! Κοίτα πως μπορείς να εικονογραφήσεις αυτό το κείμενο”.

Ο αποστολέας σπάνια επικοινωνεί μαζί μου ο ίδιος και όταν αυτό συμβαίνει συνήθως πρόκειται για κείμενο εξαιρετικών απαιτήσεων.

Νιώθω ήδη τον πρώτο κόμπο να μου ανεβαίνει στο λαιμό καθώς ανοίγω το συνημμένο στο Word.

Όπως και να έχει πρέπει πάση θυσία να κάνω τα αδύνατα δυνατά και να έχω κάτι έτοιμο μέχρι την ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ.

Διαβάζω το κείμενο στα πεταχτά γιατί το βράδυ έχω έξοδο με τη Γλωσσού....

Κι αύριο μέρα είναι...

Σάββατο

Ξυπνάω αργά το μεσημέρι με hangover από τη χθεσινοβραδυνή κρεπάλη.

Διαβάζω το κείμενο ξανά και ξανά...

Τι είδους εικονογράφηση μπορώ να σχεδιάσω για ένα κείμενο που αναφέρεται στα ευνουχισμένα ανδρικά πρότυπα (sic) που προβάλλουν οι ταινίες του Hollywood χωρίς να καταλήξει τετριμμένη;

Ξέρετε τώρα. Metrosexual άνδρες με αγγουράκια στα μάτια να οδύρονται γιατί τους παράτησαν οι καλές τους, ενώ φορούν τα κυλοτάκια τους.

Γυναίκες κυνηγοί κεφαλών alla Samantha στο Sex & the City ή έστω alla Λουκρητία στον Οίκο Β-Οργίων που ψάχνουν μάταια τον άνδρα τον πρόστυχο, τον σωστό, με πυλοφόρι και εσάνς διαννοούμενου που ζούσε στο Παρίσι τα χρόνια της δικτατορίας (wow!).

Το ξαναδιαβάζω... χμ... ωραία και τώρα τι κάνουμε;.....
Illustrator's Block!

Συνεχίζω την ανάγνωση ενώ παράλληλα χαζεύω στο internet μήπως και μου έρθει η ΙΔΕΑ, αλλά μάταια...

Κυριακή

...Υπάρχει όμως κι ένα άλλο είδος απελπισίας που ο Κίρκεγκορ ονομάζει «απελπισία του ανδρισμού»: «το να θέλεις απελπισμένα να είσαι ο εαυτός σου. Είναι η απελπισία για το ότι δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ο εαυτός μας»...

Για τη δική μου απελπισία ο Κίρκεγκορ έχει πει τίποτα άραγε;

Κάνω τα πρώτα προσχέδια:

Τίποτα δεν με ικανοποιεί... γκρρρ...

Αρχίζω να νιώθω σα μοναχός στη Μονή Εσφιγμένου.

Χαζεύω τη συλλογή με photo που έχω μαζέψει ανά τους αιώνας των αιώνων από το internet μήπως και γίνει το ΘΑΥΜΑ. (αμήν!)

Χμ...
Βρήκα μια με ένα αγαλματάκι της Scarlet Witch που παίζει με το Vision ρομποτάκι.

Ενδιαφέρον.... χμ... χμ...

Συνεχίζω τα προσχέδια αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει κάπου...

Πάντα οι εικονογραφήσεις μου στο πολιτιστικό ένθετο της Κ μοιάζουν με tableuax vivant.Ίσως να οφείλεται στο ότι πρέπει πάντοτε να δουλεύω σε συγκεκριμένη οριζόντια διάσταση. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο σαν μια σκηνή όπου παρουσιάζω τις αντιδράσεις μου σε σχέση με το κείμενο που έχω απεναντί μου κάθε φορά.

Αρκετές φορές συμφωνώ με το συγγραφέα, άλλες πάλι αυτό απλά δεν συμβαίνει.
Σίγουρα όμως έχω τον τρόπο μου να κάνω τον αναγνώστη να δει το θέμα από τη δική μου σκοπιά, έστω και έμμεσα.

Είναι ήδη αργά... ξημερώματα.. ο ύπνος με παίρνει στον καναπέ.

Δευτέρα

Defcon 1! Ο πυρηνικός όλεθρος είναι προ των πυλών!
Δευτέρα πρωΐ! Και ακόμα δεν έχω κάνει την τελική σύνθεση!

Όμως ΞΕΡΩ τι θέλω να κάνω.

Δεν γνωρίζω πως κατέληξα σε αυτή την εικόνα.
Τη βλέπω μέσα στο μυαλό μου και είναι ζωντανή.
Τελικά ο ύπνος είναι χρήσιμος και σε κάτι.

Στήνω τη φωτογραφική στο τρίποδο.
Ρυθμίζω τη λήψη με καθυστέρηση και αρχίζω τις κωλοτούμπες.
Ξανά και ξανά κι άλλες κωλοτούμπες.

Οι σχέσεις είναι ένα παιχνίδι. Όλα είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να μάθουμε να μην το παίρνουμε και πολύ σοβαρά. Και ναι, δηλώνω ένοχος γιατί συνήθως είμαι περισσότερο σοβαρός απ' ότι χρειάζεται...

F*** Hollywood και τον Υπερρεαλισμό της κονσέρβας.

Το φόντο της εικονογράφησης μου θα μοιάζει με το Tron!

Σχεδιάζω το τελικό για τουλάχιστον 4 ώρες.

Χτυπάει τηλέφωνο από την εφημερίδα.

Λέω τι φτιάχνω και η συνεργάτης πεθαίνει στα γέλια.

Θα το στείλω αύριο το πρωΐ.

Τελειώνω το μολύβι και αρχίζω να χρωματίζω το σχέδιο ψηφιακά.

Τρίτη
Η εικονογράφηση ταξιδεύει για το τυπογραφείο.
Ένα τελευταίο τηλεφώνημα στην εφημερίδα ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Κυριακή
Βγαίνει στο σημερινό φύλλο της Κ.
Ίσως προλαβαίνετε να την πάρετε... αλλά αν πάλι όχι voilà:

Και τώρα τι;

Πραγματικά δεν έχω ιδέα.

Οι γιορτές ήλθαν και απήλθαν τρέχοντας αριστερά-δεξιά, σχεδόν κάθε νύχτα, με φωνή βραχνή.

Παραμονή Χριστουγέννων σε συναυλία ενός νέου συγκροτήματος στα Εξάρχεια και μέτα στη Μαβίλη για "βρώμικο". Είχα να φάω "βρώμικο" τουλάχιστον από το '03.

Και μετά τραπέζια με φίλες που γιόρταζαν τα γενέθλιά τους. Συναντήσεις με ξενιτεμένους φίλους που ήλθαν για μια στιγμή.

Επίσκεψη στην έκθεση του Τσαρούχη.
-Δεν μου άρεσε καθόλου-

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Κολωνάκι με σούσι και Kir Royale παρέα με τον ξάδελφο και μετά σε ένα πάρτυ στον Κεραμεικό συνάντησα ένα φίλο, που είχα να τον δω δέκα χρόνια.

Δέκα χρόνια πέρασαν ήδη από τότε που γύρισα από τις σπουδές.

Υποτίθεται ότι θα γύριζα για λίγο.

Όμως είμαι ακόμα εδώ.

Και τελικά μάλλον θα μείνω.

Έτσι χωρίς σχέδιο.

Καλή μας χρονιά!

;-)

Για οσους...

...πετανε μονιμως στα συννεφα αλλα και για οσους βρισκονται κατω απ αυτα, σταθερα προσκολημμενοι στη γη, ευχομαι το 2010 να αλλαξουν προορισμο, οι μεν να κατεβουν και να γειωθουν για λιγο, οι δε να ανεβουν ψηλα και να ατενισουν αλλιωτικα τον κοσμο... (μην ανοιξετε βενζιναδικο ομως γιατι ετοιμους σας κοβω)


και σε οσους ο Αγιος Βασιλης δεν εφερε τα δωρα που επιθυμουσαν (στους περισσοτερους μας δηλαδη :-Ρ) χαριζουμε αυτα τα κυκλαμινα με την ευχη να ειναι ανθηρο το 2010 και να συναντησουμε ακομα περισσοτερα στο δρομο μας. Εγω παντως με τοσες διαδρομες στους αγρους λογω ταλιμπανοσκυλου, ηδη βρηκα τα πρωτα!

Υ.Γ. ο φωτογραφος του blog μας, κοιμοταν του καλου καιρου τη Πρωτοχρονια, οποτε οι ευχες μετατεθηκαν μια μερα μετα! (οχι που θα του τη χαριζα :-Ρ)