Loucretia's

Τετάρτη, Ιουνίου 24, 2009

"Πες μου, πως φτιαχνουν τις φακες; "



Χρονια τωρα, με τους φιλους μου που σπουδαζαν ειτε στο εξωτερικο ειτε σε πολεις της Ελλαδας, επικοινωνουσαμε μεσω MSN αργα τα βραδυα για να ανταλλαξουμε τα νεα μας, να γελασουμε και να κανονισουμε τις συναντησεις μας στις διακοπες τους. Εκει καπου αναμεσα στα αστεια και τα πειραγματα με ολους, καποιος καθε φορα με επαιρνε παραμερα «για να μην δουν οι αλλοι» και με ρωτουσε ντροπαλα: «πες μου, πως φτιαχνουν τις φακες;» χωρις να ξερει οτι ολοι, μα ολοι, μου ειχαν κανει κατα καιρους την ιδια ερωτηση.

Γιατι βεβαια, που να τολμησουν να ρωτησουν τις μαμαδες τους, αφου οσο ζουσαν μαζι τους, απεστρεφαν με βδελυγμια το βλεμμα τους οταν εβλεπαν φακες. Ειτε στο Λονδινο, ειτε στο Παρισι, ειτε στη Θεσσαλονικη ειτε στη Πατρα, ο καημος του ελληνα φοιτητη ηταν κοινος. Ειχαν πεθυμησει, μετα απο τονους σκουπιδια ετοιμου φαγητου, εκεινο το απλο ταπεινο πιατο που μαγειρευε η μαμα τους Τεταρτες ή Παρασκευες, εκεινο το πιατο που τους θυμιζε Ελλαδα, τους θυμιζε τους δικους τους, εκεινο το πιατο που απαξιωναν να φανε τοτε και αντ αυτου ετρεχαν στη κοντινοτερη πιτσαρια της γειτονιας τους. Πως να ομολογησουν ποσο τους ελειπε...

Χρονια τωρα μου εστελναν τις αγαπημενες τους μουσικες, τις ταινιες, περιεργα κι αστεια βιντεακια , μοιραζονταν μαζι μου την αγωνια και τα ξενυχτια των εξετασεων, τη μοναξια της ξενης χωρας ή της ξενης πολης, τους νεους τους φιλους, με βομβαρδιζαν με φωτογραφιες απο τη φοιτητική τους ζωη και καπου αναμεσα σε ολα αυτα χωρουσε και η ερωτηση: «τις πετυχες τις φακες;» Τις περισσοτερες φορες κατι ξεχνουσαν να βαλουν «φρεσκια ντοματα;; εισαι τρελη; Που να τη βρω μεσα στα μεσανυχτα;;» «Δαφνη; Τι ειναι αυτο; Πως το ζητανε στα γαλλικα;», αλλοτε τις χυλωναν, αλλοτε τους εβγαιναν σαν τσιμεντολιθος, αλλοτε κολυμπουσαν αβραστες, μοιραιες και μονες.

Οι περισσοτεροι πια εχουν σχεδον τελειωσει, μερικοι συνεχιζουν μεταπτυχιακα, αλλοι παντρευτηκαν κι εκαναν οικογενεια, καποιοι ετοιμαζονται για τη στρατιωτικη τους θητεια. Δεν ξερω αν τελικα καταφεραν να μαθουν πως φτιαχνονται οι φακες. Σιγουρα ομως εμαθαν το παιχνιδι της ζωης, εμαθαν να επιβιωνουν, να δοκιμαζουν τον εαυτο τους και αναμετρωνται καθε φορα με τα ονειρα τους.

Καμια φορα σκεπτομαι οτι η ζωη μοιαζει σαν ενα πιατο φακες. Τα γελια μας, τα αστεια μας, τα δακρυα του αποχωρισμου, οι αγκαλιες της επιστροφης, οι στιγμες δημιουργιας, οι στιγμες νοσταλγιας, τα ονειρα μας, οι απογοητευσεις μας, οι νικες μας κι οι ηττες μας, ολα αυτα ειναι τα μικρα σπορακια της φακης που μαγειρευονται μαζι,αρωματιζονται απο το σκορδακι, το κρεμμυδι, τη δαφνη, τη ντοματα, το αλατοπιπερο, που ειναι οι φιλοι μας, δενουν με το λαδι που ειναι οι κοποι μας, και σερβιρονται στο πιατο της ζωης. Αν αυτο το πιατο βγει νοστιμο ή ανοστο, εξαρταται απο μας και τα υλικα που διαλεγουμε. Κι αν δεν πετυχει με τη πρωτη, τι πειραζει; μπορουμε παλι να προσπαθησουμε ξανα και ξανα.

Γιατι, αυτο που τελικα εχει σημασια, ειναι να μη σταματας να «μαγειρευεις» ;-)

Και για του λογου το αληθες, ιδου και το καλαθακι που εφτιαξα για φιλο που σπουδαζε στην Αγγλια:



που περιεχει, τι αλλο φυσικα, τα πρωτα υλικα για τις φακες:



το καλαθακι στο γραφειο του φοιτητη ως αντικειμενο μελετης:



και απο τη μελετη, στη κατσαρολα:



Το αποτελεσμα θα εμοιαζε καπως ετσι, αν δεν ειχε καταληξει στον νεροχυτη, οπως υποπτευομαι:-Ρ


21 Comments:

Blogger An-Lu said...

Αν και μαγείρευα φακές πολύ πριν ξενιτευτώ, στην Εσπερία δεν κατόρθωσα ΠΟΤΕ να φτιαξω φακές της προκοπής λόγω νερού και εισαγώμενων φακών της μαύρης βρετανικής συμφοράς...

24/6/09 4:13 μ.μ.  
Blogger Alexandros said...

Σχεδόν δάκρυσα διαβάζοντας το ποστ, μέχρι που έφτασα στις φωτό!

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!

:-P

24/6/09 4:13 μ.μ.  
Blogger Τουρνέ στα νησιά said...

Εύγε κυρία μου, αυτό είναι το σωστό με ξύδι μπαλσάμικο!
Αν και εμείς στην Ήπειρο τις κάνουμε χωρίς ντομάτα (άσπρες),με ρίγανη κρεμμυδάκι (και μπόλικο σκόρδο!)

24/6/09 5:07 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Λουκρητία...τόσο ωραίες φακές είχα χρόνια να διαβάσω... :P
Πότε θα τις γευτώ ;
smooches ;)
Γιάννης

25/6/09 3:57 μ.μ.  
Anonymous DonnaBella said...

13 xronia sto Londino, pote mou den pethymhsa oute feta, oute fakes - misw tis soupes, ws allh Mafalda. alla ama xanakatevw Athina ton Augousto h mama mou tha mou exei ftiaxei gemista. ta opoia ta ftaixnw k egw, me organic ntomates k kima. alla ths mamas exoun panta allh harh :-)

25/6/09 9:44 μ.μ.  
Blogger hpstg said...

Χωρίς να θέλω να σας το χαλάσω, η πραγματική τέχνη είναι στα γεμιστά με ρύζι.

26/6/09 9:08 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

-An-Lu, ετσι ακριβως, ελπιζω εκει που εισαι τωρα να εχεις καλυτερα υλικα :-)

-Αλεξανδρε, ή ειμαστε καλλιτεχνες ή οχι! :-ΡΡ

-Τουρνε στα νησια, για την ακριβεια,το μπουκαλακι που βλεπετε στη φωτο ειναι λαδι, οχι ξυδι αλλα μια και το ανεφερες, θα τις δοκιμασω και με μπαλσαμικο!

-Γιαννη, η λυση ειναι να ξαναγινεις φοιτητης του εξωτερικου :-Ρ

-DonnaBella, ουτε εγω συμπαθω τις σουπες, αλλα οι φακες ηταν παντα ενα πιατο ευκολης και γρηγορης λυσης! κι εισαι ΠΟΛΥ τυχερη που εχεις τη μαμα σου με τα ωραια γεμιστα της!

-Hpstg, η πραγματικη τεχνη ειναι παντου... a propos, σκοπευεις να μας φτιαξεις γεμιστα; (μιας και τα ξερεις τοσο καλα)

26/6/09 5:19 μ.μ.  
Blogger dsquared said...

Οπως λεει και η κορη μιας φιλης μου ετων 8, φτιαξτε κανενα πραγματικο φαϊ ας πουμε φακες.
Φακες αγαπημενο φαγητο οπως κι αν μου το φτιαξεις!
Μια φορα αναγκαστηκα να φτιαξω, διοτι ελλειπε η μανα διακοπες, σιγα μην εριχνα τα μουτρα μου να ρωτησω. Ανοιξα μάνιουαλ και τις μαγειρευα για 3 ολοκληρες ωρες! Δεν ξερω αν τρωγονταν ή οχι, αλλα η υπολοιπη οικογενεια τις εφαγε και ειπε και ενα τραγουδι.
Τι παραλληλισμο να κανω? Οτι αργω σαν ανθρωπος να παρω μπρος? Μηπως οτι ειμαι γενικα αργοστροφη?

din

26/6/09 6:46 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Το οτι ανοιξες το μανιουαλ, καθε αλλο παρα αργοστροφη δειχνει. Η εξηγηση ειναι απλη, το νερο της περιοχης σας, περιεχει πολλα αλατα ;-)

26/6/09 8:10 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Λουκρητία ...δηλαδή οι φοιτητές και μη του εσωτερικού δεν θα έχουν ποτέ την ευχαρίστηση να γευτούν φακές απο τα χεράκια σου;
Πάντως πρόσεχε τι λες... γιατί σκοπεύω σύντομα να γίνω πάλι του εξωτερικού και ... θα πληρώσω όσο κι όσο για ένα πιάτο φακές απο τα χεράκια σου :P

Γιάννης

28/6/09 9:58 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

τςτςτς, πως αλλαζουν οι εποχες.... καποτε οι αντρες με ηθελαν ολοκληρη, τωρα με θελουν για τα χερακια μου :-ΡΡ

28/6/09 3:08 μ.μ.  
Anonymous Eman said...

Ούτε καν για τα χεράκια, για τα φαγάκια.
Γιάννη ξηλώσου

29/6/09 1:41 μ.μ.  
Blogger eryx-t said...

Μεγάλο πράμα -αν και μικροσκοπικές- οι φακές! Από τα αγαπημένα μου φαγητά από μικρός. Εγώ τις φτιάχνω κάθε φορά λίγο διαφορετικά. Είτε γιατί αυτό ήταν το χαρακηριστικό της μαγειρικής της μάνας μου, είτε γιατί μ' αρέσει να πειραματίζομαι.
Πάντως βάζω μέσα και κανα καροτάκι σίγουρα, αλλά και άλλα λαχανικά καμμιά φορά.

Ένα σχετικό ερώτημα που με βασανίζει όμως είναι το αν έχει νόημα και τί ακριβώς να τους κάνεις μια πρώτη βράση όπου πετάς το νερό. Λένε ότι έτσι η γέυση τους είναι καλύτερη, αλλά δε θα χάνει κανείς σε θρεπτικά συστατικά;

Ή -άλλο βασανιστικό ερώτημα- πόσο απαραίτητο είναι να τις αφήσει κανείς κάποιες ωρες πριν στο νερό;

30/6/09 11:10 π.μ.  
Blogger eryx-t said...

Α και κάτι ακόμη: δοκιμάστε αυτές εδώ τις φακές και θα με θυμηθείτε!

30/6/09 11:11 π.μ.  
Anonymous acid-Katia likes her fakes with feta said...

ωωωωω, Λου! Χτύπησες ευαίσθητο σημείο!!! Τρεις φορές έχω ζητήσει οδηγίες από τη μαμά μου πως φτιάχνω φακές. (τις πρώτες δύο τις ξέχασα! :)))

xxx

1/7/09 4:27 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

-Eryx, δεν θυμαμαι να εχω αφησει ποτε τις φακες απο πριν στο νερο, μηπως τις μπερδεψες με τα φασολια; εκτος αν εχεις πεσει σε καμια ποικιλια που δεν βραζει με τιποτα, αλλα οι φακες Καστοριας που προτεινεις διατεινονται οτι ειναι βραστερες!!

-Κατια μου, εισαι μια συνεπης φοιτητρια του εξωτερικου που ακολουθεις κι εσυ πιστα τον "δρομο με τις φακες" (οπως λεμε ο δρομος του μεταξιου) :-Ρ Και να θυμασαι, αποφοιτηση δεν εχει αν δεν μαθεις να τις μαγειρευεις!!
:-ΡΡΡ

2/7/09 1:25 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Λουκρητία, τα καλύτερα χάδια ξεκινούν και απο τα χερακια... ;)
Γιάννης

3/7/09 7:28 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Eman, αν και είπα πως θα πληρώσω όσο κι όσο , θα προτιμούσα αν μια μέρα η Λουκρητία μου έλεγε θα μαγειρέψει σπίτι της για μένα...φακες.

3/7/09 7:31 μ.μ.  
Blogger hpstg said...

Το σερβίρισμα να προσέχεις

7/7/09 10:26 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Όπως και να μου τις σερβίρει, απ΄τα χεράκια της ...βάλσαμο!
;)

13/7/09 9:31 μ.μ.  
Blogger Tanila said...

Χα!
Εγώ πάντως τις ΕΤΡΩΓΑ τις φακές της μάνας μου, μέχρι που έμεινα μόνη μου, ξενιτεμένη στην Αθήνα.
Τότε έμαθα να φτιάχνω φάβα και δε ξανάφαγα φακές.
Μόνη μου, από τις οδηγίες του σακουλιού.

14/7/09 9:10 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος