Loucretia's

Δευτέρα, Απριλίου 16, 2007

Περί προσωρινής τυφλότητας


Την περασμένη Παρασκευή, στο καθιερωμένο ποτάκι πριν το εβδομαδιαίο σινεμά, τα αγόρια πείραζαν και πάλι το αγαπημένο τους θύμα: εμένα. Ανάμεσα στα πειράγματα άκουσα και ένα "καλά, σίγουρα, όταν σταματήσει το Idάκι να είναι βαρετή" - το άκουσα δε στα αγγλικά, και το bor-ing! με χτύπησε κατακέφαλα.

Και τώρα που γράφω αυτή την πρόταση, συνειδητοποιώ πολλά πράγματα συγχρόνως: πρώτον, ότι που να χαλάσει ο κόσμος, η παρέα μου συνεχίζει να είναι αγόρια, όπως από τότε που θυμάμαι να έχω παρέες. Υπάρχουν κοπέλες που είναι φίλες μου αλλά η αγοροπαρέα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό της κοινωνικής μου ζωής. Από τη μια πλευρά, είναι καθησυχαστικό - περίμενα κατά κάποιο τρόπο, και με μέγα τρόμο, να μετουσιωθούν σε ζευγαράκια ξαφνικά. Ευτυχώς απετεύχθη τέτοιο κακό - προς το παρόν.

Το κομμάτι που ενίοτε με κάνει να θέλω να σηκωθώ να ουρλιάξω, είναι πως συνεχίζουν να είναι αγόρια. Ακόμη και το ότι δύο τουλάχιστον από αυτούς είναι άντρες όταν είναι μόνοι τους (ή, όπως λεν οι Άγγλοι, they're men when they're at home, τρελαίνομαι γι'αυτή την έκφραση), δεν τους σώζει, εφόσον μόλις τους βάλεις όλους μαζί και ένα pint μπύρα μπροστά στον καθένα, είναι σαν να τους ποτίζεις το Φίλτρο της Νιότης, και ό,τι χρόνια χάνουν τα παίρνω εγώ bonus.

Θα μου πείτε, μα καλά τώρα το πήρες χαμπάρι αυτό κορίτσι μου; Δεν είναι έτσι παγκοσμίως; Γιατί λένε boys will be boys; Πόσα χρόνια παρέας μαζί τους χρειάζεσαι να το καταλάβεις; Θα σας πω, έχετε δίκιο, αλλά τα σκέφτομαι τις υπόλοιπες στιγμές και όχι όταν προσπαθώ να πιω το ποτάκι μου στο τέλος της εβδομάδας περιορίζοντας τις ευκαιρίες να εκραγώ.

Πάμε παρακάτω. Το ότι είμαι το μόνο θηλυκό, και μάλιστα δια παντός εκτός συναγωνισμού, μιας και στο μυαλό τους ανήκω στον ένα από τους προαναφερθέντες άντρες, είναι σίγουρο πως μου εξασφαλίζει αναρίθμητα πειράγματα. Συνήθως διαθέτω αρκετό χιούμορ και σίγουρα είμαι τόσο γλωσσού ώστε να αποκρούω τα περισσότερα και να προκαλώ γέλιο, στο οποίο και αποσκοπούν αποκλειστικά - όπως με διαβεβαιώνουν. Τα τελευταία Παρασκευιάτικα απογεύματα όμως, έχω ανακαλύψει ότι χάνω και τα δύο αυτά, θα τα πω, προτερήματα. Και με πιάνει ένας πανικός σαν κι αυτός που με έπιασε το Σάββατο, όταν τα χέρια μου αρνούνταν να κλείσουν κατά τη διάρκεια της αναρρίχησης - μόνο που τις Παρασκευές δεν υπάρχει ίχνος σκοινιού να με σώσει. Και μουτρώνω αντί να ανταποδώσω το πείραγμα, και χαλάει η παρέα, και πηγαινοέρχομαι στην τουαλέτα μέχρι να εκτονωθεί η ατμόσφαιρα και να ξεχαστεί.

Δεν μ'αρέσει, όμως. Δεν είμαι έτσι. Θέλω την ετοιμολογία μου, το χιούμορ μου, την ανάλαφρη ανώδυνη ατμόσφαιρα της Παρασκευής με φίλους πίσω. Εδώ που τα λέμε, θέλω και την ανοχή μου στα πειράγματα, την ολύμπια ηρεμία μου τα βράδυα, και το γέλιο μου στις σεάνς γαργαλήματος μέχρι να κοπεί η αναπνοή μου.

Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά το έβαλαν στα πόδια μόλις τσέκαραν τα αποθέματα ευχαρίστησης στη δουλειά, και βρήκαν μια καχεκτική υπομονή στη θέση της, να πασχίζει να εξοστρακίσει την καθημερινή επιθυμία να θαφτώ κάτω από το πάπλωμα και να μείνω εκεί. Αυτή δε η τελευταία, αποθρασύνεται αντιστρόφως ανάλογα με τη συχνότητα βόλτας στις αγαπημένες μου ταξιδιωτικές ιστοσελίδες. Δεν προβλέπεται ταξιδάκι σύντομα για πολλούς λόγους οπότε γιατί να χαλάω την καρδιά μου βλέποντας πόσο πέφτουν οι τιμές στα city break...

Κάπως έτσι έφτασα να περιμένω ανυπόμονα και να προετοιμάζομαι μουσικά και audiobook-ικά για την πρώτη, κι ελπίζω τελευταία, βδομάδα της ζωής μου κατά την οποία δεν θα μπορώ να δω ταινίες (!), να σερφάρω στο internet (!!), ή να διαβάσω (!!!), παρόλο που θα βρίσκομαι εκτός δουλειάς... γιατί θα είμαι τυφλή!!!!


Προς αποφυγήν πανικού αγαπημένων ανθρώπων που δεν έχω ενημερώσει, απλά θα κάνω επέμβαση με Laser στα ματάκια μου να ξεφορτωθώ επιτέλους γυαλιά και φακούς. Τελευταίο Σάββατο του Απριλίου, αν περάσω το ρημάδι το credit check που να μην τους καταραστώ η Σαββατογεννημένη...

10 Comments:

Blogger Ilias Dimopoulos said...

Ωραία λοιπόν! Επειδή εγώ διασκέδασα πολύ διαβάζοντάς σε, επειδή το κείμενό σου δεν αναδίδει τίποτα από την φοβία που σ' έχει κυριεύσει, επειδή είμαι απόλυτα βέβαιος πως τα αγόρια (λόγω υψηλής μεγαλοψυχίας)ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να σε βλέπουν όπως φοβάσαι κι επειδή οι συνήθειές σου προδίδουν άνθρωπο που χρειάζεται και οφείλει να έχει 20/20 όραση (όπως όλοι βεβαίως βεβαίως), ΕΥΧΟΜΑΙ ολοκληρωτική επιτυχία στο laser trip.

Μετά ανακτάς και την αυτοπεποίθησή σου.

17/4/07 2:33 π.μ.  
Blogger Alexis Stamatis said...

ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ!

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΚΛΙΚ....
Για τεχνικους λόγους που δεν μου δινουν τη δυνατοτητα να μπω στο προηγουμενο μπλογκ, το ιστολογιο μεταφερεται εδω. Το προηγουμενο θα λειτουργει ως αρχείο. Μην αφηνετε σχολια στο προηγουμενο διοτι δεν μπορω να μπω να τα απαντησω.
Αντε κι αλλη φορα να μαθω να παιζω με τα κουμπια!

17/4/07 4:39 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Μα καλα, τα πιο σοβαρα τα αφηνεις τελευταια; (οχι οτι το θεμα "αντρες" δεν ειναι σοβαρο):-Ρ
Θα το περασεις το check με το σπαθι σου και θα πανε ολα καλα!! Μονο να προσεχεις για ενα διαστημα τις αναρριχησεις, επιτρεπονται μονο οι αλλες "αναρριχησεις"! :-ΡΡ

Υ.Γ. αυτα τα ερμα αρσενικα του Οικου μας, εχουν καταλαβει οτι εχουν να κανουν με δυο Σαββατογεννημενες;;

17/4/07 5:00 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Ηλία, ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια, το confidence boost και την ευχή - ίσως τελικά είναι
προεγχειρητικό άγχος ποιος ξέρει;

Κύριε Σταμάτη, ευχαριστούμε για την ενημέρωση, αλλά η τακτική του ίδιου σχολίου στο τελευταίο post όλων των blogs που διαβάζω είναι λιγάκι εκνευριστική.

Λου μου, ήταν να μη γκρινιάξω, σήμερα έμαθα ότι το πέρασα επιτυχώς, θα πάω την Πέμπτη να ξεπαραδιαστώ. Επίσης φαίνεται πως εξασφάλισα κάτι που ήθελα πολύ στη δουλειά και μου πέρασε πολύς εκνευρισμός σήμερα! Σκοπεύω να επεκταθώ σε αυτό στο άμεσο μέλλον, πάντως θα με πάει μακριά. Τα αγόρια μας μάλλον δεν έχουν πάρει χαμπάρι...

17/4/07 10:13 μ.μ.  
Blogger αμμος said...

Έχει παράξενα κέφια αυτό κείμενο, μου άρεσε. Εύχομαι να πάνε όλα καλά Idaki!

17/4/07 11:44 μ.μ.  
Anonymous Κοκοβιός said...

Διάβασα κι εγώ ο δυστυχής "περί προσωρινής τυφλότητας" στην επικεφαλίδα, λέω λοιπόν, "επιτέλους, στραβώθηκε η Λου!" :-ΡΡΡ
Τζάμπα η χαρά δηλαδή!

Όλα να πάνε καλά μικρούλι μου, ρουτίνα είναι αυτές οι επεμβάσεις! Και το κειμενάκι φοβερό, δεν το συζητάω!
xxxx

[Όπως έγραφα και σε άλλο μπλογκ, ξέχασα το password και δε μπορώ να κάνω login. Το αλτσχάιμερ της Λου κυνηγάει και μένα με φθόνο? Τι να πω....]
:-ΡΡΡΡ

18/4/07 3:14 π.μ.  
Blogger YO!Reeka's said...

με ποιον από τους δύο είσαι ερωτευμένη είπαμε; ή και με τους δύο;

19/4/07 10:42 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Άμμε, σ'ευχαριστώ, η παρατήρησή σου πέφτει διάνα - είχα παράξενα κέφια όταν το έγραφα, τη μια χαμογελούσα την άλλη μ'έπιανε η κυκλοθυμία μου!! Μαζεύτηκαν πολλά για να το γράψω...

Κοκοβιέ, αφήνω τη Λου να σε συγυρίσει όπως σου αξίζει - δεν μπαίνω σε ξένα βοσκοτόπια εγώ μουαχαχαχ - αλλά ευχαριστώ για ό,τι απευθύνεται σε μένα ;)

Γιωρίκα, υποθέτω πως αναφέρεσαι στους guest-star άντρες του κειμένου και απαντώ με τον έναν - που με δουλεύει και στο παρασκήνιο, ως οφείλει ;)

20/4/07 12:34 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Εμ βρε Idaki μου, πως να μη περιλαβω το Κοκοσαλεμενο με αυτα που γραφει; "ρουτινα" λεει "αυτες οι επεμβασεις" Προφανως κρινει απο τις δικες του, που τρεχει καθε τρεις και λιγο να του μαζεψουν τον καταρραχτη! :-ΡΡΡ

20/4/07 8:18 μ.μ.  
Blogger X-ray said...

Θα μας έρθεις με καινούρια
ματάκια, καλή επιτυχία!

21/4/07 3:47 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος