Loucretia's

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007

Κάν’ την ό,τι θες, είναι για 'σένανε

Μπαίνω στο αυτοκίνητο, κάθομαι στη θέση του οδηγού, κατεβάζω τον καθρέφτη στο ύψος μου. Στο χέρι μου το εισιτήριο του πάρκιν τρέμει σαν το χαμόγελο της τελευταίας στιγμής. Βαθιά ανάσα, ανοίγω το χάρτη της πόλης για να τον ξανακλείσω: δεν μου χρειάζεται. Όσο η προσοχή μου ήταν ακούσια καρφωμένη αλλού, στον οδηγό του μέχρι τώρα [και του πιο μετά], το μυαλό μου κατέγραφε με λεπτομέρειες την κάθε διαδρομή, όπως και το κάθε βλέμμα, τον κάθε ψίθυρο της κάθε στιγμής. Ξέρω πώς να φύγω από το αεροδρόμιο. Ξέρω πώς να πάω όπου αλλού - εκτός από το σπίτι μου. Διαλέγω ένα τηλέφωνο και παίρνω, κάποιος που μπορώ να ανεχτώ τώρα, κάποιος που έχει πράγματα να συζητήσει που είναι ανώδυνα και ταυτόχρονα ενδιαφέροντα. Βάζω μπροστά το αυτοκίνητο, προχωρώ προς την έξοδο και αναφωνώ θριαμβευτικά όταν μια αβέβαιη, τελείως ασήμαντη υπόσχεση πραγματοποιείται: η έξοδος με βγάζει στο δρόμο κ το φως χωρίς να περάσω εννιά ορόφους σε ένα ατέλειωτο στενό εκφοβιστικό σπιράλ. Είναι αρκετό για να επιστρέψει το χαμόγελο μέσα από τα δάκρυα. Ανεξήγητα, είναι αυτό που μου επιβεβαιώνει ότι θα γυρίσει – κρατά τις υποσχέσεις του, βλέπεις;

Πολλές ώρες αργότερα, αναπολώντας τα πρώιμα μαγευτικά Χριστούγεννα που γιορτάσαμε, χαζεύω το glitter γιορτινό δέντρο και τα ακούραστα φωτάκια του.

Ανοίγω να διαβάσω το βιβλίο μου, απερίσπαστη, χωρίς πειράγματα ότι μπορώ να κλείσω απλά τα μάτια αφού θα κοιμηθώ στην πρώτη σελίδα – το κλείνω.

Ανοίγω το pc του να περιδιαβώ τα blogs από το αδικοχαμένο monitor χωρίς τύψεις ότι μεταφέρομαι σε έναν κόσμο όπου δεν ανήκει – το κλείνω κι αυτό.

Δεν μπορώ να φάω μόνη, αλλά τελικά νικάει η πείνα κ η αποχαύνωση της τηλεόρασης.

Με περίεργο χαμόγελο ξαπλώνω τελικά για ύπνο, μόνο για να αντιμετωπίσω ατέλειωτες άυπνες μικρές αιωνιότητες. Αδυνατώ να κοιμηθώ χωρίς τη μικρή ιεροτελεστία που το μυαλό μου συνδύασε με το «όλα καλά, πάμε off the air». Δεν είναι όλα καλά. Αν ήταν, κάποιος θα απαντούσε στο καληνύχτα. Καλείται τελικά να απαντήσει μέσω τηλεφώνου, για να αισθανθώ χειρότερα που εγωιστικά στενοχώρησα έναν ήδη ταλαιπωρημένο ταξιδιώτη που θέλει να ξέρει ότι κοιμάμαι ήσυχη και ασφαλής.

Για μέρες αδυνατώ να κοιμηθώ και να ξυπνήσω δίχως το διαρκές συναίσθημα της απώλειας.

Μετά, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ, ετοιμάζομαι πυρετωδώς, φεύγω βλέπεις για τα πάτρια, σταματώντας στη Ζυρίχη για αρκετές ώρες. Η περιπλάνηση σε μια καινούρια πόλη θα έπρεπε, εμπειρικά, να ενέχει το στοιχείο του ενθουσιασμού και να ανοίγει μάτια και μυαλό σε όλα τα ερεθίσματα, όμως κάθε βήμα είναι γλυκόπικρο – και η γλύκα είναι στο μέλλον, στις λίγες ώρες που η πόλη αυτή θα μας φιλοξενήσει μαζί, στα όσα είδα τώρα και θα μπορέσω να μοιραστώ. Τελικά είναι λίγα – δύο βδομάδες αργότερα στις 8 το βράδυ η Ζυρίχη είναι έρημη και οι μικρές ομορφιές της απούσες. Μοιράζομαι ό,τι μπορώ και αρκούμαι να μου υποσχεθώ πως θα ξαναγυρίσουμε κάποτε μαζί.

Στην Αθήνα τα πράγματα είναι λίγο πολύ όπως τα περίμενα – η χαρά που ξαναβλέπω τους αγαπημένους μου φίλους άμετρη, οι έξοδοι άφθονες, όλες οι συζητήσεις ενδιαφέρουσες και διαφορετικές με μπόλικο αλατοπίπερο, η διαμονή σε ένα σπίτι όπου δεν έχω πλέον καν δωμάτιο δικό μου αδιόρατα ενοχλητική, οι συγγενείς βαρετοί – πλην της γιαγιάς/θείας που κι εγώ συγκινήθηκα που είδα. Μόνη διαφορά, η απουσία του ενός ανθρώπου που θέλω να τα μοιραστώ όλα αυτά από κοντά. Δεν μπορώ να θρηνήσω την απουσία, γιατί δεν χώρισα, δεν έφυγε, θα τον ξαναδώ. Και στο κάτω κάτω μεγάλο κορίτσι είμαι ας σφίξω τα δόντια κι ας κοιτάξω να περάσω καλά.
Με πείθω, περνάω υπέροχα, και τελικά αρκούμαι να ξοδέψω το ένα τρίτο των χρημάτων μου σε κάρτες για το κινητό – μηνύματα πάνε κι έρχονται σε διάφορες παράδοξες ώρες – θέλω να λέω τι κάνω την κάθε στιγμή... και δεν φτάνει. Πώς να φτάσει; Πώς από κάθε διαθέσιμο λεπτό που μοιράζομαι εθελοντικά [έως ψυχαναγκαστικά θα έλεγαν οι κακές γλώσσες] να πάω στην αφήγηση;

Πάντα πίστευα πως μια υγιής σχέση προϋποθέτει ένα μέτρο απόστασης, μια ώρα μοναξιάς τη μέρα έστω, και τώρα εγκαλώ τον εαυτό μου στην τάξη. Αν έχει ανάγκη από απόσταση, να μου το πει, δεν θα τη μαλώσω... Δεν ακούω ούτε έναν ψίθυρο όμως προς αυτή την κατεύθυνση, αντίθετα με ζάλισε με τη γκρίνια της για την αναγκαστική αποχώριση, και τώρα με τις φωνούλες χαράς για την επανασύνδεση.

Πότε συνέβη αυτή η μετάλλαξη;

Πότε άρχισα να κοιτώ από το παράθυρο του γραφείου μου την πόλη χαζεύοντας τις σταγόνες που κυλούν στο παράθυρο και σκεφτόμενη τίτλους για ένα ποστ με θέμα μια χαμένη ταυτότητα;

[Πότε τα φανταστικά ποστ έγιναν default μορφή εσωτερικού διαλόγου; Πού πήγαν όλες οι άλλες αγαπημένες ή μισητές φωνές που συνδιαλεγόμουν, πότε άρχισα να σκέφτομαι σε πρόζα;]

Πότε, στη νοητή σύνταξη του ποστ αυτού, κατάλαβα ότι η χαμένη ταυτότητα ήταν πλαστή; Πότε άρχισα να τη φαντάζομαι σαν το δέρμα φιδιού που αφήνεται πίσω, επειδή το ζώο μεγαλώνει; Πότε άρχισα να χαίρομαι στη σκέψη, στην ελπίδα, να παραμείνει χαμένη;

Πόσα κομμάτια τέτοιο «δέρμα» έχουν πέσει από επάνω μου τον τελευταίο χρόνο; Πόσα από αυτά, σαν στενό στρετς μπλουζάκι, με πίεζαν ασφυκτικά για χρόνια, αλλά έμεναν στη θέση τους γιατί τα έδενα με νέα κουρέλια; Επώνυμα, κιόλας: Ξεπουπουλιασμένη Αυτοπεποίθηση, Σαρακοφαγωμένη Περηφάνεια, Ξεφτισμένη Αυτάρκεια... όλα αυτά και άλλα ακόμη για να κρύψω επιμελώς πόσο χρειάζομαι να νιώσω ότι η ευτυχία μου εξαρτάται, ναι, από κάποιον άλλον. Ενδεχομένως από πολλούς, γιατί πάντα ήταν συνάρτηση της κοινωνικής μου δράσης. Αλλά το θέμα ήταν ο Ένας, αυτός που δεν είχε βρεθεί να βάλει το κεφαλαίο στη λέξη, αυτός που δεν βρήκε τρόπο να χαράξει το όνομά του ανεξίτηλα στο μυαλό μου, αυτός που δεν δέχθηκε να επωμιστεί το βάρος του χαμόγελου και των δακρύων μου. Αυτός που εγώ πιθανότατα δεν μπόρεσα να επιλέξω.

Όπως το λέει το τραγούδι:

Μαραμένη η πίκρα φάνηκε στα βλέφαρά σου επάνω
Άσε να τη γλυκάνω, χαρά να ξαναβγεί.
Το χαμόγελο που σου ‘κλεψε εγώ θα το προκάνω
Σαν ήλιο να το κάνω στα χείλη σου να βγει

Μια καρδιά τα χέρια μου σου φέρανε
Καν’ την ό,τι θες, είναι για ‘σένανε

Τον Έναν που τελικά την δέχτηκε, την τύλιξε στα μεταξωτά και την ξάπλωσε στα πούπουλα λοιπόν, δεν θέλω να τον αποχωριστώ ξανά. Αυτό, κυρία, έμαθα από τα φετινά Χριστούγεννα.

_____________________________________
All artwork republished with permission by artist Suzanne Clements © Source: www.SuzanneClements.com

26 Comments:

Blogger Loucretia said...

Επισης εμαθες στο trivial, οτι το "Πετραδι του Στεμματος" ειναι η Ινδια αλλα δε θα το κανω θεμα (ετσι για να μη τσιριζει καποια ψυχη οτι τα ξερει ολα :-ΡΡΡΡ)

Για τα δικα σου διαμαντια σ΄αυτο το κειμενο, δε θα μιλησω, λαμπουν απο μακρια ;-)))

Υ.Γ. (οχι δε θα γκρινιαξω για τους ερωτες, κανω ασκησεις αυτοσυγκρατησης, το υποσχεθηκα για το 2007) :-ΡΡ

10/1/07 11:48 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Ξεχασα να γραψω για τους εκπληκτικους πινακες του κειμενου, wowwwwwww!!

10/1/07 11:50 μ.μ.  
Blogger Κοιλάκανθος said...

Είναι όμορφος ο έρωτας, όμορφος και μεθυστικός, πολύ όμορφο το κείμενο σου να είσαι καλά.

11/1/07 11:26 π.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Μπράβο Idάκι μου!
Δεν λέω άλλα γιατί θα με περιλάβει η αγεωγράφητη (και ανιστόρητη και άσχετη γενικώς) Λουκρητία, και θα σου χαλάσουμε την ατμόσφαιρα του κειμένου.
Εγώ άθελά μου, εκείνη επίτηδες. :-))
Πάω τώρα, μην μου φέρει το Trivial στο κεφάλι! :-ΡΡ

11/1/07 11:33 π.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Μακάρι πάντα τέτοιες να είναι οι απώλειες που νιώθεις! :^)

Καλή χρονιά!

11/1/07 3:46 μ.μ.  
Blogger MoSeS said...

Undying, death-defying love (Τhe Power of Love, FGTH)
Aααχ τι ωραίο έμπα στο 07 είν' τούτο!
Και εννοείται όπως δεν ξέρει για την Ινδία "πετράδι του Στέμματος" του αξίξει εξορία στο Darjeeling εποχή μουσώνων να μαζεύει τσάι προς συσκευασία και εξαγωγή στο Whittard of Chelsea!

11/1/07 5:21 μ.μ.  
Blogger gelial said...

πολύ όμορφο κείμενο και πολύ ωραίες εικόνες- πού τις βρήκες;

11/1/07 7:36 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Λου, άστα, σας φάγαμε λάχανο στο Trivial κι ακόμη το φυσάς :ΡΡ (thanks, και για τους επαίνους, και για τις ασκήσεις αυτοσυγκράτησης - θα σε τεστάρω φέτος χιχιχι). Οι έπαινοι για τους πίνακες στην συμπαθέστατη δημιουργό τους Suzanne Clements (γιατί ρε σεις έβαλα την πηγή τους νομίζετε; ε; ε;)

Κοιλάκανθε, σ'ευχαριστώ πολύ, κι εσύ να είσαι καλά.

Κόκι αγόρι μου, άσε τις ύβρεις (αν και με διασκεδάζουν) γιατί θα φας τίποτε βαρύτερο στο κεφάλι - το σκαλιστό τασάκι σου έχει υποσχεθεί αν θυμάμαι καλά :ΡΡ Ευχαριστώ για το μπράβο :))

Μπαμπάκη, το εύχομαι και σ'εσένα και δεκαπλάσιο. Ελπίζω το νέο έτος να επιφυλάσσει μόνο χαρά για την οικογένειά σου. Ευχαριστώ :')

Μοζουλίνι μου που ξέφυγες στα όρη στ'άγρια βουνά και πολύ λυπήθηκα που δεν σε είδα, έχεις απόλυτο δίκιο κ νομίζω χάσαμε αυτή την ερώτηση - ελπίζω να μην τη χάσω αν κ όταν δώσω εξετάσεις για τη βρετανική υπηκοότητα (:ΡΡΡΡ) Μάκια ατέλειωτα!!

Gelial, σ'ευχαριστώ, η προέλευση των εικόνων αναφέρεται στο τέλος του post κι επίσης αν πατήσεις μία θα βρεθείς στο site. Η καλλιτέχνις είναι άπαιχτη πραγματικά!!

11/1/07 7:49 μ.μ.  
Blogger Eleni63 said...

Πολύ πρωτότυπη απόδοση. Και αιφνιδιαστικό το τέλος. Καλή Χρονιά!

11/1/07 8:20 μ.μ.  
Blogger The iblog team said...

Γι αυτό δεν έρχομαι στο Manc. Γιατί όταν θα φύγω θα γράφεις τα ίδια και για μένα.

:-p

11/1/07 8:40 μ.μ.  
Blogger The iblog team said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

11/1/07 8:40 μ.μ.  
Blogger tifoeus said...

πολύ ωραίο κείμενο idaki, με κάποιον τρόπο νομίζω πως μου μίλησε προσωπικά...
να γράφεις πιο συχνά

11/1/07 11:16 μ.μ.  
Blogger Nada said...

Φοβερό κείμενο ακι υπέροχος ο συνδυασμός με τις εικόνες. Πολύ πρωτότυπο, μπράβο και πάντα τέτοια!!!

12/1/07 11:28 π.μ.  
Anonymous Παράφωνος said...

Ο σεβασμός μου στην διάθεσή σας :)
(μια ερωτησούλα μόνο. Τα δικαιώματα από τις εικόνες πως αποκτήθηκαν;)

12/1/07 9:58 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

γεια!!!Καταπληκτικά σχέδια!!!Υπέροχα!!Δικά σου??αν ναι πες μου τι έχεις σπουδάσει!Επίσης καταπληκτικό το θέμα σου με τον πίνακα.Όλα τέλεια!!

13/1/07 6:22 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

eleni63,γιατί αιφνιδιαστικό το τέλος; Καλή χρονιά :)

iblog,θα'θελες :ΡΡ Τσακίσου κι έλα δεν θα το ξαναπώ!!

Tifoeus, με κολακεύετε πάρα (μα πάρα) πολύ. Σκοπεύω να γράφω συχνότερα φέτος, να περνάτε :)

Nada, εσείς κι αν με συγκινείτε πάρα πολύ, μιας και γνωρίζω πλέον την ποιότητα των κειμένων σας.

Παράφωνε, αν εννοείτε το δικαίωμα αναδημοσίευσης των εικόνων, αποκτήθηκε με ένα ευγενικό email προς την καλλιτέχνιδα στης οποίας το site βρήκα τις εικόνες. Φυσικά τα δικαιώματα παραμένουν με την καλλιτέχνιδα ;)

Ανώνυμε/η, τα σχέδια ανήκουν στην ζωγράφο που προανέφερα - και αναφέρεται ρητά στο τέλος του κειμένου. Λέγεται Suzanne Clements και είναι υπέροχη! Δεν ξέρω ποιο θέμα αναφέρετε με τον πίνακα αλλά μάλλον είναι από τους συνεργάτες μου μιας κι είχα καιρό να ανεβάσω ποστ πριν από αυτό.

Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για τα σχόλιά σας, ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση! Πάντως οφείλω να πω, γιατί τουλάχιστον δύο αναγνώστες θεώρησαν πως έγραψα το κείμενο βασισμένη στους πίνακες, πως πάντα γράφω κάτι και μετά αναζητώ εικονογράφηση. Σε αυτήν την περίπτωση απλά πέτυχα αυτό που δεν περίμενα - έναν πίνακα σχεδόν για κάθε συναίσθημα που περιγράφω!

13/1/07 9:03 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Υπέροχο . Κάτι τέτοια διαβάζω και δεν έχω εγκαταλείψει ακόμα την Βλογολάνδη . Ανθρωποι σαν και σένα .

14/1/07 7:43 π.μ.  
Blogger zero said...

Loucretia ...
ειδα το σχολιο σου.
Σε ευχαριστω πολυ για την υποστηριξη
και τα καλα σου λογια.

Οσον αφορα το blog σου...
τι να πω... ειναι καταπληκτικο.

ζερο.

14/1/07 6:20 μ.μ.  
Blogger o kairos said...

Aυτο θα πει Γεμάτη.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.

15/1/07 12:12 π.μ.  
Anonymous discolata said...

Πρωινή ανάγνωση με καφέ.
Και πέφτω πάνω στο ποστ σου.

Οι εικόνες εξαιρετικές, έχω μείνει λιγωμένη να τις κοιτάζω.

Γράφεις υπέροχα, κι εγώ που άλλα ήθελα να σου γρ'αψω τώρα, έχασα τα λόγια μου τελείως και δε μπορώ να με επαναφέρω σε τάξη.

Αυτός ο Ένας σου, το Es muss Sein σου, σε ζηλεύω.

φιλί, καλημέρα απο Θεσσαλονίκη

15/1/07 11:22 π.μ.  
Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Ένα φιλί κι απο μένα, γιατι τα σχόλια περιττεύουν...

καλη σου μέρα
xx

15/1/07 11:36 π.μ.  
Blogger Annabooklover said...

Πραγματικά οι πίνακες μοιάζανε να έχουν γίνει με βάση το κείμενο, νόμιζα μάλιστα καθώς διάβαζα ότι τους έχεις κάνει εσύ κι έλεγα μέσα μου "Μα τι χαρισματικοί μερικοί άνθρωποι και φοβερή γραφή και ζωγράφος, και μένει και στο Μάντσεστερ (;)".
Ως βετεράνος των αποστάσεων έχω να σου πω καλό κουράγιο! Σε μένα το τέλος των διαδρομών ήταν αίσιο, μακάρι και σε σένα!

15/1/07 9:12 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Ελληνίδα, αν εγκαταλείψετε τη Βλογολάνδη, θα στενοχωρηθούμε πολύ. Δεν ξέρω όμως αν μπορώ να γράφω κάθε μέρα για να σας κρατήσω κοντά μας ;) Ευχαριστώ.

Zero, δεν είμαι η Λουκρητία, αλλά πιστεύω πήρε το μήνυμα. Ευχαριστούμε άπαντες για τους βλογοεπαίνους.

Καιρέ, μεγάλος χαρακτηρισμός από έναν Μεγάλο άνθρωπο. Να είστε καλά και να περνάτε καλύτερα.

Discolata, έχω πάθει κάτι με το Es muss Sein και το επαναλαμβάνω, και το καλό είναι ότι ακόμη κ ο γερμανομαθής Ένας δεν έπιασε αυτό που έπιασα εγώ από το σχόλιο. Καλημέρες από το επιτέλους ηλιόλουστο Manchester.

Μαρκησία, ένα noble φιλί κι από μένα.

Annabooklover, μένω όντως στο Manchester, δεν είμαι και τόσο χαρισματική (μόνο ευθείες γραμμές ξέρω να τραβώ) και οι πίνακες ήταν καθαρή Googleτύχη. Χαιρετώ ως άλλη βετεράνος των αποστάσεων εν αποστρατεία ;)

17/1/07 12:01 μ.μ.  
Blogger un certain plume said...

"ατέλειωτες άυπνες μικρές αιωνιότητες".

Ζήλεψα τη φράση. Τα ρισπέκτ μου.

17/1/07 5:27 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Plume, έχω ζηλέψει πολλές φράσεις σας, ας γίνει και το ανάποδο μια φορά ;))

18/1/07 12:33 μ.μ.  
Blogger archive said...

Παντα τετοια idακι.Παντα.

19/1/07 6:41 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος