Loucretia's

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2006

Στο Μεγαρο με τον Παιδαρο (μερος 2ο και τελευταιο)


Ημερα 2η:

Το Σαββατο ξεκινησε με πολύ βροχη.
Η τελεια δικαιολογια για ν’ αναβαλω την απογευματινη μουσικη μας μεθεξη. Ο Σ. όμως ηταν ανενδοτος «απαπαπα, ουτε να το συζητας, εμαθα ότι το μπαρ του Μεγαρου εχει καταπληκτικα μπριος»

Εφτασα καθυστερημενη-ως συνηθως-οι αλλοι ηδη με περιμεναν στην εισοδο και μπηκαμε τρεχοντας στην αιθουσα κραδαινοντας τα δελτια εισοδου στην εντρομη ταξιθετρια που προσπαθουσε με απεγνωσμενα νοηματα να μας πεισει να κανουμε ησυχια.
Η αληθεια είναι ότι το θεαμα που παρουσιαζαμε δεν ηταν ιδιαιτερα εναρμονισμενο με το περιβαλλον. Μουσκεμα από τη βροχη, αφηναμε μικρα ρυακια καθως προχωρουσαμε στο παρκε, ενώ οι θεορατοι ξανθοι βοστρυχοι του ΡοζιΣανταλ που ειχαν κατσαρωσει απειλητικα από το νερο, προκαλουσαν πανικο τους φιλησυχους μουσικοφιλους.

Τακτοποιηθηκαμε ασθμαινοντας κι αφεθηκαμε στη μαγεια της μουσικης (εγω χαζευα το ταβανι προσθετοντας τους λογαριασμους που ειχα να πληρωσω αυτό το μηνα, ο Σ. μελετουσε την αντζεντα του με τα ραντεβου της εβδομαδας κι ο Ροζι ακινητος, καρφωνε με το παγωμενο γαλαζιο βλεμμα του την ορχηστρα, παρακολουθωντας κάθε κινηση των οργανων, απορω πως δεν πετρωσαν οι ανθρωποι)
Κάθε φορα που τελειωνε ένα διαγωνιζομενο εργο, στρεφομαστε ολο αγωνια στον Ροζι, περιμενοντας τη κριση του. Αυτος, εγερνε το κεφαλι του με υφος συνδυασμου Giacinto Scelsi και Brian Ferneyhough κι αποφαινοταν: -«Ασε μας»
Στο διαλειμμα ξεχυθηκαμε στο μπαρ και σηκωσαμε ολα τα πολυποθητα μπριος μαζι με καφεδες κι εκλερακια τα οποια εξαφανισαμε εν ριπη ακκορντου.

Το β΄μερος κυλησε πιο χαλαρα. Εξοικειωμενοι πλεον με τα ακουσματα (και λογω της πολυχρονης εμπειριας μας ως θεατες του FameStory) στο τελος καθε κομματιου, γυριζαμε με απλανες υφος ο ενας στον αλλον και ξεστομιζαμε φρασεις με στομφο, όπως:
-«Ανεκδιηγητο»
-«Αναποφασιστο»
-«Αδιαφορο»
-"Το εσωσε το φλαουτο στο δευτερο μερος"
-«Εσενα το μπριος σου, τι περιειχε;»


Να σημειωσω εδώ ότι οι συμμετεχοντες νεοι συνθετες επρεπε να μελοποιησουν ένα ποιημα ειτε του Καβαφη, ειτε της Σαπφους συμφωνα με τους ορους του διαγωνισμου.
(περιττο να πω ότι οι περισσοτεροι προτιμησαν τις «Φωνες» του Καβαφη, σε σημειο που βγαινοντας πια από το Μεγαρο αισθανομουν σαν την Ζαν Ντ΄Αρκ λιγο πριν της ριξουν το στουπι με το νεφτι πανω στα καυσοξυλα)

-Σε μια μουσικη συνθεση, τα μελη της ορχηστρας ετριβαν κολλες Α4 μεταξυ τους για να δημιουργησουν πρωτοτυπους ηχους (ετσι τουλαχιστον μου εξηγησαν όταν ολο απορια ρωτησα γιατι δεν αναβουν τα καλοριφερ κι αφηνουν τους μουσικους να καταφευγουν σ΄αυτή τη μεθοδο για να ζεσταθουν)
-Σε μια άλλη, ο διευθυντης της ορχηστρας ειχε σταματησει να διευθυνει και παρεμενε ακινητος πανω από το αναλογιο, για 5 περιπου λεπτα. (αυτό στη μουσικη γλωσσα ονομαζοταν «παυση», εγω παλι νομιζα ότι ο μαεστρος ειχε χασει τις παρτιτουρες και περιμενε να του φερουν νεες)
-Σε μια τριτη μουσικη συνθεση, η ηθοποιος απηγγειλε ένα ποιημα της Σαπφους, βγαζοντας αναρθρους φθογγους (κι όπως εξηγησε, ολο ενθουσιασμο η επιτροπη του διαγωνισμου, αυτο λεγοταν αποδομηση του κειμενου…..εμπρος;)

Το τελος της 2ης μερας μας βρηκε –κατά τη προσφιλη μας συνηθεια-σε γνωστο ρεστωραν να τσακωνομαστε για το αν οι «παυσεις» στη μουσικη είναι ενεργες κι όχι νεκρος χρονος (εγω παλι, προτιμησα ν΄αποδομησω το φιλετο μου χωρις καμια παυση και ν΄αποπλανησω τον μελαχροινο του διπλανου τραπεζιου).

Ο ΡοζιΣανταλ ωρυοταν πανω από τη βαφλα του, ότι «αυτοί οι βιολονίστες, για να μη πω για τους βιολιστες, ακόμη δεν έχουν κατανοήσει τη διαφορά ανάμεσα στο col legno tratto και το col legno battuto" (ουτε εμεις, ουτε εμεις), ο Σ. μας ανεπτυσσε την εισηγηση του στο συνεδριο για τα προσωπικα δεδομενα με την ιδια ταχυτητα που εξαφανιζε τη μους σοκολα (με το ζορι προλαβαμε μια κουταλια) κι ο Γ.-αρτι αφιχθεις από το θεατρο- μας παροτρυνε μ’ ενθουσιασμο να δουμε Γκολντονι (εγω ακουγα τρομπονι) παραγγελνοντας το 22ο μπουκαλι μεταλλικου νερου. Ακουγοντας ολη αυτή τη συνειρμικη συζητηση, ο μελαχροινος απο διπλα, τραπηκε εις ατακτον φυγη πανω που ετοιμαζοταν να μου στειλει το κινητο του. Δεν ειναι ν΄απορει κανεις…



Ημερα 3η:

Την Κυριακη, ηταν η τελευταια μερα του διαγωνισμου των Νεων Ελληνων Συνθετων και θα απονεμονταν τα βραβεια. Ως εκ τουτου, δεν γινοταν να χασω την τελετη(ουτε και τα μπριος φυσικα) μετα από οσα ειχα ακουσει κι ειχα περασει. Αλλωστε με ετρωγε η περιεργεια να δω αν οι προβλεψεις του Ροζι για τα βραβεια ηταν σωστες. Στο δε κινητο μου, εφταναν μηνυματα συμπαραστασης από παντου: «καλα, πως αντεχεις 3 μερες τωρα;»

Φροντισα βεβαια να προσελθω στο 2ο μερος της βραδιας, ενώ πισω μου ακολουθουσε μια γηραια κυρια με ζωγραφισμενα φρυδια (συμμαθητρια του Κοκοβιου προφανως) που φορουσε καρω παντελονι κατω από τη φουστα της και ζαλιζε τις ταξιθετριες με τις περιπετειες των γατιων της. Δε μπορω να πω, ειμαστε το απολυτο μουσικο κοινο.

Οι εντιμοτατοι φιλοι μου, ειχαν ηδη στρωθει στις πρωτες σειρες, σε θεση μαχης. Με ενημερωσαν ταχιστα για τα κομματια που ειχαν ηδη παιχτει και μπηκαμε κατευθειαν σε ουσιαστικοτερα θεματα («εκλεισες τραπεζι στο μπαρ;» «αποψε θα φαω μια σαλατα μονο» «εγω θα αρκεστω σ΄ένα ποτο»).
Οι ψιθυροι ενοχλησαν τη κυρια με την κορακι καουκα που καθοταν μπροστα μας, η οποια, χωρις να γυρισει το κεφαλι της, κουνησε απαξιωτικα και με δυσαρεσκεια το χερι της, απαιτωντας να σταματησουμε. Μετα δυσκολιας συγκρατησα τον Ροζι να μην τη καταβροχθισει («τοσα βραχιολια που φοραει αγαπη μου, θα σου πεσουν βαρια στο στομαχι»)

Την ωρα που παιζοταν το προτελευταιο κομματι της βραδιας, ακουγα τον Ροζι να μουρμουριζει «φρου-λα-το, φρου-λα-το», «α, τον καυμενο» ψιθυρισα στον Σ. «θα διψασε τοση ωρα εδώ μεσα και ζηταει φρουλαϊτ»
«Για τον αταλαντο τρομπονιστα μιλαω» βρυχηθηκε ο Ροζι «αναρωτιεμαι με ποσα μποφωρ εκτελει το frulatto!!!»
Επειδη το βλεμμα μου περιειχε μια δοση από το αχανες των στεπων της Μογγολιας, ο Σ. εσπευσε να μου εξηγησει «frulatto παιδι μου, εννοει τη τεχνικη φυσηματος των πνευστων»
Αποκαμωμενη, εγειρα πισω στο καθισμα μου, μετρωντας για χιλιοστη φορα τα πλακακια της ξυλινης επενδυσης της αιθουσας.

Κι ηρθε η πολυποθητη ωρα, η ωρα των βραβειων. Η επιτροπη, πηρε θεση στη σκηνη κι ο Προεδρος της επιτροπης, Γεωργιανος συνθετης κι επισημος προσκεκλημενος, με κομψο τροπο τονισε ότι η διαφωνια είναι δημοκρατια (με αλλα λογια, τσουρομαδηθηκαμε αλλα καπου καταληξαμε). Στη συνεχεια, αφου τοποθετηθηκαν ένα-ένα τα μελη της επιτροπης για τα εργα που παιχτηκαν κι επισημαναν την αναγκη της πρωτοτυπιας (σφαξε με αγα μου να γινω αβανγκαρντ) ο Προεδρος σε αψογα Γεωργιανα, ανακοινωσε τους τρεις νικητες (τους οποιους με απολυτη ακριβεια ειχε προβλεψει κι ο Ροζι).
Ολως παραδοξως, τα δυο από τα τρια εργα των νικητων, τα ειχα ξεχωρισει κι εγω (το γεγονος ότι οι νεαροι συνθετες τους, ηταν και κουκλοι, ηταν εντελως συμπτωματικο)

Η βραδια, ξερετε που κατεληξε, να μη τα ξαναλεμε.

Στη παρεα μας προστεθηκε ο γνωστος blogger με το πορτοκαλι Φιλιπ Σταρκ ρολόι («ρωτηστε με τι ωρα είναι») ολος περιεργεια να μαθει για τ΄αποτελεσματα του διαγωνισμου και να διαπιστωσει την επιδραση του πανω μας (ναι, ειμαστε ακομα ζωντανοι!)
Η γνωστη δημοσιογραφος, μας εστειλε μηνυμα ότι κατοπιν καλυψης του Gothic Festival και της υποχρεωτικης παρακολουθησης καταναλωσης ωμου κρεατος και συκωτιων επι σκηνης, αδυνατουσε λογω στομαχικων δυσλειτουργιων να παρευρεθει στη παρεα μας. Η αναφορα αυτή ουδολως επηρεασε τα δικα μας στομαχια.
Αργα το βραδι, αποχαιρετισαμε τον ΡοζιΣανταλ, ανανεωσαμε το ραντεβου για τον επομενο διαγωνισμο (αμα με δειτε, σφυρατε μου) και φυγαμε τρεχοντας να προλαβουμε τους προτεινομενους του FameStory.

19 Comments:

Blogger e-Lawyer said...

Σε αυτό το κείμενό της η γνωστός- άγνωστος κειμενογράφος προβαίνει για άλλη μια φορά σε δημιουργική ανάπλαση της πραγματικότητας, η οποία αποτελεί μόνο πηγή έμπνευσης και αφορμή για την φαντασιακή ανοικοδόμηση ενός υποτιθέμενου τριημέρου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αιτία: η ανάγκη για μυθοπλασία.
Καταγγέλλω ότι συμπίεσε το 2ο μέρος (Σάββατο) με το τρίτο (Κυριακή) και μάλιστα μία εβδομάδα μετά, ενώ κατά τη διάρκεια του γεγονότος-μήτρα κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις δίνοντας στους παριστάμενους την εντύπωση ότι δεν θα άφηνε τίποτε να πέσει κάτω. Εν τέλει, τα μυθοπλαστικά στοιχεία (βλ. μελαχροινος που δεν της έδωσε το τηλέφωνο) να υπερτερούν σαφέστατα των πραγματικών (βλ. μελαχροινός που της έδωσε το τηλέφωνο), αν και παραμένω υπέρ της αυστηρά κειμενικής ανάγνωσης των κειμένων.

Κατά τ' άλλα, θα ήθελα πιο παραστατική περιγραφή, ιδίως για τα σφυρίγματα όταν η συνθέτις με τους δύο ογκώδεις "επιστήθιους φίλους της" ανέβηκε επί σκηνής, μολονότι το έργο της "Καβάφης και δύο αερόσακοι" ήταν αέρας κοπανιστός (αν και απόλυτα σφαιρικός και στεκόταν μια χαρά στη θέση του).

Συνεπώς, το κείμενο για μας που "ήμασταν εκεί" λειτούργησε ως μια ευχάριστη εικονογράφηση του προηγούμενου σ/κ, αλλά δεν ξέρω πως λειτουργεί για το λουκρητοκοινό. Νομίζω ότι σε κάθε περίπτωση, η νεαρή αρθρογράφος μας κλείνει το μάτι και κάνει ακόμη ασκήσεις ύφους, προεξαγγέλοντας διαμαντάκια για τον Διαγωνισμό Νέων Συνθετών του 2007, αλλά και για το Συνέδριο της Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας του 2008, μολονότι δεν παρέστη σε αυτό του 2006, πράγμα το οποίο δεν θα μπορούσε παρά να καταγγελθεί.
Τέλος, καταγράφω στα νατουραλιστικά στοιχεία την περιγραφή του Ρόζι και κυρίως την χρήση του κωδικού "Άσε μας".

19/3/06 2:48 μ.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Μα πάνω απ' όλα μού άρεσε εκείνο το "η νεαρή αρθρογράφος" του δικηγορίνου στο παραπάνω σχόλιο! :-ΡΡ Πράγμα που σημαίνει δυό τινά: Είτε πως οι φίλοι τής Λου την συμπονούν για το δράμα της ηλικίας της, είτε πως το μπότοξ τα'πιασε τα λεφτά του! :-ΡΡΡΡ

Κατά τ' άλλα δεν έχω παρά να συγχαρώ την Λου, η οποία στην προσπάθειά της να μας δείξει πως είναι φιλόμουση, έκατσε ένα ολόκληρο βράδυ και βρήκε του κόσμου τους μουσικούς όρους από το Google! :-ΡΡΡ

Φυσικά, τα πάντα αποκαλύφθηκαν στο τέλος. Οι προθέσεις του καθενός μας δεν κρύβονται: Η αγάπη της για τα μπριος και ο ερεβώδης τύπος που της έδωσε το τηλέφωνό του, ήταν τα πραγματικά κίνητρα για τη συγγραφή του εν λόγω πονήματος.
Ούτω και ημείς αναφωνήσωμεν:
"Ουουουου, Λου"!!! :-ΡΡΡ

Με αγάπη,
Ο ζουμερός τιμωρός
:-ΡΡΡΡΡΡ

19/3/06 5:05 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

e-lawyer, δυο πραγματα εχω να πω α) κρυβε λογια και β) δε πιστευω να με σερνεις και στα Συνεδρια Ηλεκτρονικης Δημοκρατιας, ελεος, τι αμαρτιες πληρωνω η αμοιρη;;;;

Οσο για σενα ζουμεροκακεντρεχη Κοκ, σου συνιστω ν΄αφησεις κατα μερος τη νοσηρη φαντασια σου, διοτι αλλο ερεβωδης αλλο μελαχροινος παιδαρος, κι οσο για τους μουσικους ορους, απλα ενα εχω να πω, προσβαλεις καταφωρα τις μουσικες γνωσεις των φιλων μου, ετσι και σε παρει χαμπαρι ο Ροζι, την εκατσες! Αλλωστε ποτε δε δηλωσα φιλομουση ουτε Μεγαρο-φιλη, μονο μεγαιρα :-ΡΡΡΡ
Αλλα σε τυφλωσε η ζηλεια σου για την αγαπη των φιλων μου κι ο φθονος σου για την ομορφια μου (αντε να πιεις κανενα φασκομηλο με τις συμμαθητριες σου, ν΄αναπολησετε την εποχη της Αλωσεως) :-ΡΡΡΡΡ

19/3/06 6:47 μ.μ.  
Blogger The iblog team said...

Έχω κι εγώ (π)ράμματα και θαματα για το δικηγόρο από το χθεσινό πάρτι της Κάτιας.

Θα τα ξεράσω προσεχώς. Σήμερα δεν είμαι καλά.

19/3/06 7:14 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος said...

Καλά μου το έχετε κάνει "οικογενειακό" το μαγαζί. Σαν να λέμε οικογενειακή Ταβέρνα το "Ανθιστό Λαγκάδι".

Έχουμε αποδομηθεί εδω μέσα...

19/3/06 9:52 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Εν ολίγοις, άλλοι παίρνουν μέτρα στην ξύλινη αίθουσα των Φίλων της Μουσικής (ή μήπως ήταν στην Μητροπούλου; το μπερδεύω το Μέγαρο, να σας περιγράψω το Royal Albert Hall καλύτερα), και άλλοι περνούν το σ/κο τους αλωνίζοντας την Ευρώπη. Αν και χαμογελάω νοσταλγικά για τις ατάκες και την ατμόσφαιρα αποδόμησης των πάντων, είμαι πολύ γεμάτη από Στρασβούργο, Βασιλεία και υπέροχα χιονισμένο Μέλανα Δρυμό για να ζηλέψω ;-) 550 χιλιόμετρα σε 2 μέρες και εικόνες για μια ολόκληρη ζωή... λεπτομέρειες προσεχώς!! Aufviedersen!

20/3/06 12:21 π.μ.  
Blogger gelial said...

Εσύ φταις για όλα! Ο προιστάμενός μου με είδε που γελούσα κοιτώνταςτον υπολογιστή και υποθέτοντας ότι κάτι καλό συμβαίνει στη ζωή μου, έσπευσε να με λούσει με μερικά κοσμητικά για να μου φτιάξει τη μέρα. Τέλειο ποστ, ωστόσο, τόσο που ο προιστάμενος δεν μου χάλασε το κέφι.

20/3/06 4:48 μ.μ.  
Blogger kourasmeni said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

20/3/06 5:59 μ.μ.  
Blogger kourasmeni said...

Εγώ πάλι θέλω να πω μπράβο στη Λουκρητία για τη λεπτομερή περιγραφή [(μετά και το 3ο μέρος μπορώ άνετα να λέω πως πήγα και εγώ-αν και πολύ μακριά από τας Αθήνας- και να φιγουράρω στα σαλόνια των καφενείων… ερχόμενη από το Μέγαρο (δεν είμαι ψώνιο έτσι;)] . Πρέπει να πω όμως, πως μάλλον η Λουκρητία έγραψε κάτω από πολύ πίεση το πόστ ( είδες τι κάνει το απαιτητικό μπλογκοκοινό σου;) και δεν είχε το σκερτσάντο (μια που μιλάμε για μουσική) των προηγουμενων . Και πάλι όμως ήταν πολύ καλό!!
Όσο για τα σχόλια… ας τους αφήσουμε Λουκρητία να λένε και πες μου περισσότερες λεπτομέρειες για τον μελαχρινό!Ναι...ναι... Πως ,που, τι , ποτέ ,πόσο;
Τέλος…να σου πω… τελικά τα πλακάκια της ξύλινης επένδυσης της αίθουσας πόσα ήταν; (πλάκα κάνω) :P

20/3/06 6:01 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

iblog team,εμπιστευομαι τη χολερη πενα σου κι αναμενω :-Ρ

Αχα, εσκασε μυτη η Id!! πουλακι μου!

gelial, με κανεις να νοιωθω σαν αλλη Ριτα Χεηγουωρθ "put the blame on me...boys" ;-)

Kourasmeni, διεγνωσες πολυ καλα, αν ηξερες τι ΠΙΕΣΗ ειχα αυτη τη βδομαδα θα με καταλαβαινες ;-)) απο την αλλη, επρεπε ν΄αυτολογοκριθω σε πολλα :-(
Για τον μελαχροινο θα μιλησω σε ανυποπτο χρονο γιατι τωρα περιμενει ο Κοκ στη γωνια με τη χατζαρα :-))

20/3/06 7:38 μ.μ.  
Anonymous George Le Nonce said...

Θέλω πιο πολύ δικηγορίνο! Και στα σχόλια, και στα κείμενα, και παντού

21/3/06 3:34 μ.μ.  
Blogger Jazzy said...

Αγαπητή loukritia, το υπέροχο σαββατοκύριακο που πέρασες μου θυμίζει τις εκδηλώσεις που μας κανονίζει ένα αγαπημένος φίλος. Πέρα από την απεριόριστη συμπάθεια μου ενά έχω να πω: θάνατος, θάνΑΤΟΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ!!!
ΥΓ. Δεν πρόλαβα να διαβάσω τα υπόλοιπα αλλά θα ξαναπεράσω σύντομα!

22/3/06 10:24 μ.μ.  
Blogger NetKerveros said...

Τέτοια φιλία ... τέτοια θυσία ... έχω μείνει άφωνος. Πόσα είπαμε ότι είναι τα πλακάκια της ξύλινης επένδυσης; (τα είχα μετρήσει και εγώ μία φορά)

22/3/06 11:41 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

George dear, εισαι σιγουρος;;;

jazzy με τρομαζετε, γιατι τοσος Καρυωτακης ξαφνικα;;

netkerveros, εχω υποστει και χειροτερα στο ονομα του φιλετου εεεε της φιλιας μας, ηθελα να πω..

23/3/06 2:41 μ.μ.  
Blogger mauvais garçon said...

Ένα μόνο θέλω να ρωτήσω: ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ; [αυτά δε χάνονται!]

23/3/06 3:18 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΔΕΡΦΕ :-))))))))

23/3/06 4:53 μ.μ.  
Blogger Chaca-Khan said...

bloggo-meeting (i.e. μεθύσι κ χορός) το σάββατο.αυτό το μήνυμα έχει γραφτεί με τον ίδιο τρόπο σε πολλά άλλα blogs. όποια κάποιος θεωρούσε κάτι. feel free να το διαδώσεις όπου θες. συντονίσου

24/3/06 4:16 π.μ.  
Anonymous george Le Nonce said...

Απολύτως σίγουρος! You just put in a good word!

27/3/06 9:54 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Looking for information and found it at this great site... Georgia lottery result

24/4/07 11:27 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος