Loucretia's

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2006

À la manière de Νανάκος

Ημερολόγια Χωρισμένων

Ιανουάριος 2001. Καθημερινά τετράωρα μαθήματα computers, απαραίτητο μάθημα για το πτυχίο αλλά τρομακτικά βαρετό καθώς προσπαθεί να με εξοικειώσει με ήδη υπάρχουσες βασικές γνώσεις Word, Excel και IE (ρίγος). Καταφύγιο, η καφετέρια παρέα με όλο το τσούρμο συμφοιτητών, ώρες κοπάνας με καφέδες και χαχανιστές συζητήσεις.



Γοητευτικός, σκοτεινός και υπέροχα μελαχρινός συμφοιτητής τραβά την προσοχή πολλών κορασίδων. Έχω ήδη αποφασίσει ότι παρόλο που μιλάμε καθημερινά, ενδιαφέρεται να αντιγράφει εργασίες και μόνο, αλλά συνεχίζω να τον παρακολουθώ να μιλάει κάθε μέρα και λίγο πιο πολύ. Γενικά δεν γελάει τόσο και είναι ώρες-ώρες μελαγχολικός. Έχει αποκαλύψει πως σπουδάζει computer science και ότι έχει λίγες ακόμη ώρες πτήσης μέχρι το δίπλωμα ερασιτεχνικού πιλότου, αλλά ανάθεμα κι αν ξέρω περισσότερα για το άτομό του.



Τα μαθήματα κοντεύουν να τελειώσουν όταν με ξαφνιάζει ζητώντας μου να βγούμε το επόμενο βράδυ. Συναντιόμαστε στο Θησείο και πηγαίνουμε για φαγητό σε ένα τρελά διακοσμημένο εστιατόριο.



Στη διάρκεια του δείπνου μιλάει, μιλάει πολύ. Για τη σχέση με τους δικούς του, για τις περιπέτειες με την ψυχική του υγεία, για τις σπουδές που διέκοψε στην Αγγλία εξαιτίας και των δύο.

- Θέλω να ξέρεις τι είδους άτομο είμαι πριν αποφασίσεις να μπλεχτείς μαζί μου.



Η γοητεία του υπερκαλύπτει τις αποκαλύψεις, και η βραδιά τελειώνει σε ένα παγκάκι κάπου ψηλά φάτσα στην Ακρόπολη και την πανσέληνο. Κάνει κρύο και ζεσταινόμαστε από την επαφή και τα ατέλειωτα φιλιά. Ξαφνιάζεται όταν παραδέχομαι ότι δεν περίμενα να υπάρχει έλξη - τόσον καιρό σκεφτόταν τα ίδια, αλλά από την ανάποδη.



Με ακολουθεί στην πόλη όπου σπουδάζει ο καλύτερος φίλος μου και με κλέβει για ένα διήμερο στο εξοχικό του εκεί κοντά. Περνάμε μαζί την χαζογιορτή των "ερωτευμένων", έγκλειστοι στο εξοχικό με τα κινητά κλειστά. Παρακολουθούμε σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα έναν πρώην μου να τραγουδάει στην τηλεόραση και γελάμε μέχρι δακρύων. Στην Αθήνα, έρχεται στα γενέθλιά μου στο αγαπημένο μου club. Κανονίζει τις ώρες των μαθημάτων του για το καινούριο εξάμηνο ανάλογα με τις δικές μου. Ίδια διαλείμματα, μέχρι και ίδιες εξωσχολικές δραστηριότητες. Γνωρίζει τις παρέες μου. Μού γνωρίζει την δική του σε ένα ξέπνοο τριήμερο στην πόλη του Καρναβαλιού.



Μετά από πειράγματα εξομολογείται πως δεν θυμάται πολλά από τη σεξουαλική δραστηριότητά μας λόγω των ψυχοφαρμάκων.

- Θα τα κόψω γιατί ούτως ή άλλως αισθάνομαι καλύτερα από τότε που είμαστε μαζί.
- Μήπως να συμβουλευόσουν και τον ψυχίατρο; Λέω εγώ τώρα...
- Μα δεν θα με αφήσει, και δεν μπορώ να τα παίρνω άλλο. Με αρρωσταίνουν.
- ...



Στη συνέχεια, γίνομαι απορημένη συνεργός διαφόρων σχεδίων ανακατάταξης. Σε μια μέρα μέσα επαναδιακοσμεί το δωμάτιό του χωρίς να με αφήσει να κουνήσω δαχτυλάκι. Δεν αντιδρώ, δεν υποψιάζομαι. Έχω διατηρήσει τον εαυτό μου μια δισδιάστατη φιγούρα στους 2+ μήνες που είμαστε μαζί. Δεν έχει ρωτήσει τίποτε σχετικά με άλλες διαστάσεις. Οι άλλες διαστάσεις έχουν κλαπεί πολύ πρόσφατα και δεν θα είχε πρόσβαση ούτως ή άλλως.



Τον καλώ στο δικό μου σπίτι, οι δικοί μου λείπουν. Η αδελφή μου αποσύρεται διακριτικά, αλλά έχω ξεχάσει πως δεν μπορεί να... λειτουργήσει σε ανοίκειο περιβάλλον. Είμαι άνετη αλλά το παίρνει πατριωτικά. Βγαίνουμε για τσιγάρο στο μπαλκόνι και αποφασίζει να με εντυπωσιάσει με ακροβατικά. Πριν προλάβω να συνειδητοποιήσω τι πάει να κάνει, κρέμεται ήδη από την εξωτερική πλευρά του μπαλκονιού, όσο δυνατός κι αν είναι, δεν φτάνει να υπερνικήσει την βαρύτητα. Η αδελφή μου κι εγώ τον τραβάμε από τα μανίκια, τον εμψυχώνουμε, αλλά απελπίζεται, αποφασίζει να αφεθεί - το πλατύσκαλο ακριβώς από κάτω δεν φαίνεται και τόσο μακριά.

Πέφτει.



Αποφεύγει τις σκάλες με το πέλμα του και ξαπλώνεται φαρδύς πλατύς στο πλατύσκαλο.



Δύο κεφάλια τον κοιτούν από ψηλά, κοιτάζονται μεταξύ τους με τρόμο.
- Είναι ζωντανός;
- Δεν κουνιέται!!
- Ελάτε να με σηκώσετε ρε κορίτσιααααααα...
Αφού τσιρίζει έτσι, είναι σίγουρα ζωντανός. Ανάσα ανακούφισης. Πονάει ο αστράγαλός του, είναι καταγρατζουνισμένος, αλλά κατά τα άλλα προσπαθεί να χαμογελάσει. Ζητάει πάγο αλλά έχει ντροπιαστεί πολύ για να παραμείνει στη φροντίδα μας και φεύγει με τη μηχανή του μόλις αισθανθεί ότι μπορεί. Το βράδυ μαθαίνω πως είναι στο νοσοκομείο με θρυμματισμένο αστράγαλο.



Παραμένει εκεί για πάνω από ένα μήνα. Το δωμάτιό του είναι πάντα γεμάτο κόσμο. Οι κωμικές καταστάσεις δίνουν και παίρνουν, γελάει, πειράζει, τον αγαπάνε όλοι. Μέχρι που επιστρέφει στο σπίτι του, και ο δρόμος πίσω στην κατάθλιψη είναι κατηφόρα. Είμαι συνεχώς κοντά του, οι γονείς του με λατρεύουν, μου μιλάνε όσο δεν μπορούν να μιλήσουν στο γιό τους. Όταν αφαιρείται ο γύψος και επιστρέφει στα μαθήματα και στις εξόδους, καταφέρνει να απομακρύνει τους φίλους μου σε μια σειρά καβγάδων αλλά συνεχίζω να είμαι δίπλα του. Όσο κι αν φαντάζει πια ένα Αδώνειο άδειο κέλυφος.




Όταν έρχεται το τέλος, το συνοδεύει μόνο η ανακούφιση και των δύο μας. Δεν μπορεί να προσποιείται πια πως ενδιαφέρεται. Δεν μπορώ να προσποιούμαι πια πως ενδιαφέρομαι.



Ένα χρόνο αργότερα, έμαθα πως χάρη στις διασυνδέσεις των δικών του είναι πλέον πιλότος σε ελληνική αεροπορική εταιρεία. Στην τελευταία μου πτήση με την εταιρεία αυτή, τον είδα να βγαίνει από το πιλοτήριο όταν ήμουν στη έξοδο. Πανέμορφος όπως πάντα, ανεξιχνίαστος όπως πάντα. Μού χαμογέλασε ευγενικά. Δεν με θυμόταν. Τού χαμογέλασα ευγενικά. Δεν ξέρω αν θέλω να τον θυμάμαι.

19 Comments:

Blogger Loucretia said...

"Η γοητεία του υπερκαλύπτει τις αποκαλύψεις..."

Μας ειναι δυσκολο πολλες φορες να δεχτουμε οτι η εξωτερικη αρμονια ΔΕΝ συμβαδιζει παντα με την εσωτερικη κι οταν ερχεται η απομυθοποιηση, η απογοητευση ειναι μεγαλη.
Στα χρονια της αθωοτητας, κυριαρχει κι ενας ακομη μυθος, ο μυθος οτι "μπορουμε ν΄αλλαξουμε τον αλλον".

Τελικα, το μονο που μπορουμε ειναι ν΄ αλλαξουμε τον εαυτο μας και κυριως να τον προφυλαξουμε βαζοντας τον να την κανει με ελαφρα πηδηματακια (και ποτέ απο μπαλκονια) οταν οσφριζεται προβληματικες περιπτωσεις.

13/2/06 12:58 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Άσε, φιλενάδα, τά χα κι εγώ με πιλότο (για 12 λεπτά) και ξέρω. Μα τό χει ο κλάδος: είναι όλοι τους λαλημένοι! Ρώτησα κι έναν φίλο μου ειδικό (στεγνοκαθαριστήριο έχει) και μου είπε ότι φταίει η διαφορά της ατμοσφαιρικής πίεσης που κάνει το κεφάλι τους κιμά.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ τά φτιαξα με μαουνιέρη και βρήκα την υγειά μου. Θα με πάει και κρουαζιέρα (βλ. και μαουνιέρα) μεθαύριο και θα περάσουμε χάρμα.

Άντε, και στα δικά σου!

Σε φιλώ,
Σούλης.

13/2/06 2:43 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος said...

Ο Θεός να σε φυλάει αγαπη μου. τόσα παληκάρια είμαστε εδώ. Και είμαστε και πιο όμορφοι... Μα μη τρελλαθώ κι όλας...

13/2/06 9:44 π.μ.  
Blogger nanakos said...

Ta thermotera mou sygxaritiria gai to keimeno! Ta therma mou syllypitiria gia ton piloto! Tha ekanes wraia air-hostess! :-)
Tha 'rthei aspri mera kai gia sena! Pare ton Lamprouko na prokopseis - me ti kali tin ennoia!

13/2/06 12:58 μ.μ.  
Blogger mindstripper said...

Ο Χριστός κι η Παναγία κι όλοι οι Αποστόλοι μαζί!... Αυτά τα ακροβατικά ελπίζω να τα έχει ξεπεράσει. Γιατί καμμιά φορά δεν ξέρεις, μπορεί να προσγειωθεί πρώτα αυτός και μετά το αεροπλάνο.

13/2/06 1:03 μ.μ.  
Anonymous le dorque cynique said...

-"Δεν ξέρω αν θέλω να τον θυμάμαι."

-Δε θέλω να ξέρω αν θα πετάξω ποτέ με την εταιρία του (ή στη χειρότερη, με αυτόν στο cockpit.)

[Φυσικά και θα με ενημερώσεις για τις επικίνδυνες πτήσεις.]

Α, και κάτι άλλο: Μέχρι τη στιγμή που ανέφερες πως δε σε θυμόταν, είχα σκοπό να γράψω ως comment: "Δε θυμάμαι και πολλά από αυτή τη σχέση, λόγω των ψυχοφαρμάκων", αλλά μου το πήρε από το στόμα ο τύπος...

13/2/06 5:47 μ.μ.  
Blogger Maria said...

Ρε συ Λουκριτία για ψάξτο. Μήπως δούλευε στην Helios και πήρε τον κόσμο στο λαιμό του?

13/2/06 10:48 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Maria κι υστερα σου λενε να μη φοβασαι τ' αεροπλανα....(btw το κειμενο ειναι της Id κι οχι δικο μου ;-)

Λαμπρουκο, αμα αλλαξεις το χρωμα των γυαλιων σου, θα εισαι ακομα πιο ομορφος, αντε βρε, να σας αρραβωνιασω με την Id, να δουμε χαρες σ΄ αυτο το blog!

13/2/06 11:36 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Λου dear, δεν αφήνεις τα προξενιά πριν τα πιάσω εγώ;;; Να δω πού θα τρέξεις να κρυφτείς τότε...
Πάντως τον πρώτο εκείνο καιρό, η γοητεία ήταν και εμφανισιακή (ο ωραιότερος γκόμενος που είχα ποτέ, μακράν) αλλά και προσωπικότητας, και είχε απίστευτο λέγειν. Μετά το απώλεσε.

Σούλη (μα Σούλης!), εύχομαι καλά στερνά με τον μαουνιέρη, να προσέχεις πώς παλατζάρεις στη βάρκα γιατί μπάζει εύκολα. Ναι, έχω ιδία εμπειρία.

Λαμπρούκο (ποιος σε γλυτώνει από τα νύχια της Λουκρητίας άμα σε βάλει στο μάτι...), άλλος τρελάθηκε και παραλίγο να τρελάνει κι εμένα. Παληκάρια υπάρχουν με τη σέσουλα, αλλά αρχίζω να διακρίνω patterns μαγνητισμού, και είπα να τα διερευνήσω άρχουσα από την πιο έκανε_μπαμ_από_μακριά περίπτωση. Έχουμε και μουλωχτές, βεβαίως βεβαίως...

Νανάκο, ο δικός σου έπαινος σε αυτό το κείμενο είναι ό,τι περισσότερο θα μπορούσα να ευχηθώ. Σ'ευχαριστώ, και για την πίστη σου ότι θα ήμουν καλή αεροσυνοδός, αν και όποτε πετάω τις θαυμάζω για την υπομονή που δεν έχω :-P

Mindstripper, εδώ το είχα (για μήνες) να του προτείνω καριέρα στο τσίρκο.

Δόρκιε, όλα κι όλα, την αυτογνωσία την διέθετε (με το καντάρι).

Μaria, δεν ήταν στην Helios. Αλλά δεν μπορώ να σταθώ μόνη υπεύθυνη για το κλείσιμο μιας εταιρείας. Αν είναι να κλείσει θα τα καταφέρει μόνη της.

14/2/06 12:42 π.μ.  
Blogger Acid_K said...

Id μη μου λες τέτοια και έχω τους κολλητούς να μου πηγαίνουν στα Παρίσια με Ολυμπιακή!!! (και τους έχω πει χίλιες φορές πως η Air France έχει καλύτερο καφέ και καλύτερους γκόμενους...)

Υ.Γ: και μιας και μιλάμε για γκόμενους, ο μακράν ωραιότερος φροντιστής ήταν στη Sabena, ίδιος ο Brad σου λέω, 6 φλυτζάνια καφέ ήπια σ'αυτή την πτήση, να'ναι καλά αυτός που ανακάλυψε το κουμπάκι που το πατάς και σου'ρχεται ο γκόμενος delivery...(τον είχα πρήξει τον άνθρωπο)! Γιατί έκλεισε η Sabena ενώ είχε τέτοιο φροντιστή ποτέ δεν κατάλαβα...
Υ.Γ2: Όποιος ξέρει σε ποια αερογραμμή έχει πάρει μετάθεση ο παραπάνω φροντιστής να επικοινωνήσει επειγόντως μαζί μου.

14/2/06 1:25 π.μ.  
Blogger Gourouna said...

Γλυκιά μου Acid K, δε θέλω να σε απογοητεύσω αλλά το συγκεκριμένο φροντιστή τον αγόρασα εγώ από τη Sabena, (έναντι ενός μυθικού ποσού) γι' αυτό και η εν λόγω εταιρία οδηγήθηκε αμέσως μετά στη διάλυση.

Πλέον εκτελεί χρέη chauffeur. Και μπορείς να τον καμαρώσεις εδώ

Ιd, honey, ενδιαφέρομαι να αγοράσω και τον πιλότο σου για το ροζ αεροσκάφος μου. Πόσο τον δίνεις;

14/2/06 2:45 π.μ.  
Blogger Ge.orgie said...

ID nomizw oti den prepei na ksehaseis pote mia tetoia empeiria .Kai gia tis kales kai gia tis oxi toso kales stigmes! oso gia to mpalkoni nomizw oti mono egw tha mporousa na kanw tetoia gkafa hehe

14/2/06 2:47 π.μ.  
Blogger Gourouna said...

Αδελφούλη δε θυμάσαι τότε που είχες πέσει με τα μούτρα από την κουπαστή στο chalet μας στο St Moritz?

Και είχα γνωρίσει τότε ένα νοσοκόμο στη Ζυρίχη... Ίδιος ο Brad Pitt! Κρίμα που δεν τον αγόρασα. :-(

14/2/06 2:54 π.μ.  
Blogger Gourouna said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

14/2/06 2:54 π.μ.  
Blogger Gourouna said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

14/2/06 2:54 π.μ.  
Blogger MoSeS said...

Αφιερωμένο στους Βαλεντίνους με Prozac, Effexor, Seroxat, Xanax κτλπ!

14/2/06 11:35 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

apo tenerife calling


super!!! teleio!!!
pes omos kai se mena tin aeroporiki...

14/2/06 6:01 μ.μ.  
Blogger starchild said...

Τι έπαθα πρωί πρωί...να δω πως θα δουλέψω τώρα...

16/3/06 9:08 π.μ.  
Blogger Yannis H said...

My god!

Και... 'δυσδιάστατη ανάμνηση’. Στάθηκα εκεί.

19/3/06 9:53 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος