Loucretia's

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2006

Η φυλη των Πρωην



Που πανε οι πρωην μας όταν μπαινουμε σε μια καινουργια σχεση;
Στο χρονοντουλαπο της ιστοριας;
Στις σταχτες του τζακιου;
Στις στοες του Βελγιου;

Αμ δε.
Μαζι μας τους παιρνουμε. Καβατζα και παρηγορια, αποκουμπι κι απειλη, μετρο συγκρισης κι απορριψης.
Στοιχειωνουν αναμεσα στη νεα σχεση, μπαινοβγαινουν με ελευθερας και κρεμονται σα Δαμοκλεια Σπαθη πανω από το κεφαλι του φρεσκου συντροφου.

Είναι το φαντασμα «Πιο».

Ο/Η πρωην μου, ηταν πιο συναισθηματικος, πιο αγενης, πιο γαλαντομος, πιο γοητευτικος, πιο ψηλος/κοντος/αδυνατος/χοντρος, πιο διασκεδαστικος/χιουμοριστας/ γλεντζες/κεφατος, πιο δημιουργικος/δραστηριος/επιθυμητος/απαθης, πιο μορφωμενος/γενναιοδωρος/ενδιαφερων/βλαχος/αξεστος.

Αναλογα με τη φαση που βρισκεται η νεα σχεση, χρησιμοποιειται και το φαντασμα «Πιο».

Όταν περναμε καλα κι ειμαστε φουλ ερωτευμενοι, οι πρωην μας είναι απλως μαλακες κι ανυπαρκτοι.
Όταν ερχονται τα συννεφακια κι οι καυγαδες, ανασυρονται από τη ναφθαλινη κι αποκτουν υπερφυσικα χαρισματα (που αναθεμα κι αν τα ειχαν όταν ειμαστε μαζι).

Κι ενώ εχουμε την αυταπατη ότι ειμαστε δυο σε μια σχεση, δημιουργειται ενας συνωστισμος και μια κυκλοφοριακη συμφορηση από πρωην που δεν εγιναν ποτε «τεως», μονο και μονο με μια απλη επικληση του ονοματος τους.
Όταν δε τα πραγματα χειροτερευουν,οι πρωην αποκτουν σαρκα κι οστα, εμφανιζονται σ’ ένα τυχαιο τηλεφωνημα, σε μια τυχαια συναντηση, σε ενα τυχαιο αναστεναγμο.

Γιατι συμβαινει αυτό; Νομιζω μια λεξη είναι η αιτια: «ανασφαλεια»
Η ανασφαλεια που μας οδηγει να προκαλεσουμε ζηλεια κι ανταγωνισμο στον νεο μας συντροφο για να μη τον χασουμε ή για να τον εκδικηθουμε. Και τις περισσοτερες φορες τον χανουμε γιατι δεν αντεχει τη συγκριση και τη παλη με φαντασματα και ξωτικα.

Λενε ότι πριν μπεις σε μια νεα σχεση, πρεπει να καθισεις λιγο καιρο στον "παγκο", να ξεπερασεις τον/την πρωην, ν΄απεξαρτηθεις, να βρεις τα λαθη που εχεις κανει για να μην τα επαναλαβεις.

Από την άλλη όμως το τραγουδι λεει ότι «ο Ερωτας με Ερωτα περναει». Περναει όμως ή κουκουλωνεται προσωρινα;

Δεν εχω απαντησεις, ουτε ξερω ποια είναι η καλυτερη λυση. Αυτό που πιστευω όμως είναι ότι πρεπει να κλεινουμε τις Κερκοπορτες που αφηνουν το παρελθον να εισχωρει στο παρον και να το στοιχειωνει.

Κι αν δεν μπορουμε ή δεν ειμαστε ετοιμοι ακομη να τις κλεισουμε, τουλαχιστον ας κλεισουμε το στομα μας και ας παψουμε να υπενθυμιζουμε στον/στην νυν την υπαρξη της φυλης των «Πρωην». Γιατι αργα ή γρηγορα, μας βλεπω να γινομαστε κι εμεις μελη της.

36 Comments:

Blogger Gourouna said...

Καλέ, ποιός χώρισες;

25/2/06 2:42 π.μ.  
Blogger Tero said...

Συγγνώμη που θα σχολιάσω κάτι άσχετο, θέλω να σχολιάσω το gifάκι εκείνο στην κορυφή του ποστ.

Καλά, πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ένας καλλιτέχνης για να κοτσάρει πάνω σ' ένα έργο του ένα © σήμα μεγάλο όσο και το ίδιο το έργο (μην αφήνοντάς σε να το χαρείς); Δηλαδή, εντάξει, να προστατεύει τα πνευματικά του δικαιώματα, αλλά όχι κι έτσι.

Tero

25/2/06 5:27 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

Tero δεν εχεις αδικο, αλλα απ' την αλλη με τοσο κλοπυραϊτ που κυκλοφορει, καπως πρεπει κι ο δημιουργος να κατοχυρωσει το δημιουργημα του. Εμενα με βολευει παντως για να μη κατηγορηθω οτι ιδιοποιουμαι ξενα εργα (παρακαλειται να γνωμοδοτησει ο e-lawyer)

25/2/06 12:22 μ.μ.  
Blogger orlando said...

Πού πάνε οι πρώην;
Νομίζω ότι πάντα εξαρτάται από τι ήταν για μας ο|η πρώην και τι ο|η νυν... Ποτέ μου δεν ανέσυρα μια ασήμαντη πρώην ακόμη κι αν ήμουν με εξίσου ασήμαντη νυν, αλλά και ποτέ δεν απέφυγα τη σύγκριση μιας πρώην που με σημάδεψε με μια ζόρικη ενδιαφέρουσα νυν... Πάντως σ ένα έχεις απόλυτο δίκιο: Η μνήμη μας παίζει παιχνίδια

25/2/06 12:46 μ.μ.  
Blogger eparxiakosaloni said...

Δυστυχως δεν μπορουμε να σβησουμε το παρελθον ειδικα αν ειναι γεματο ομορφες στιγμες , υπαρχει μια διαφορα ομως , να τους ξεθαβεις απο τη ληθη και να τους αναφερεις στον νυν ή το πολυ χειροτερο η συγκριση να γινεται σιωπηλα μεσα σου .

25/2/06 1:10 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Orlando, πραγματι οι συγκρισεις ειναι αναποφευκτες μολονοτι ξερουμε οτι εχουμε να κανουμε με διαφορετικα ατομα καθε φορα, ειναι οι εμπειριες μας και δεν μπορουμε να τις αρνηθουμε.

Saloni, δεν ξερω αν ειναι χειροτερο να συγκρινεις σιωπηλα ή να προβαινεις σε ανακοινωσεις, σημασια εχει πως το σκεφτομαστε και πως το αναφερουμε ετσι ωστε να μην ακυρωνουμε την τωρινη μας επιλογη.

25/2/06 1:46 μ.μ.  
Blogger M13 said...

θα σου πω που πάει η πρώην.
Πάει μέχρι το κινητό της και φυτρώνει έτσι ανούσια στη ζωή μου, παίρνοντας με μανία 100 τηλέφωνα οποιαδήποτε ώρα και στιγμή, με αποτέλεσμα οι 9 στους 10 τσακωμούς να είναι για την πρώην.

Και μόνο εγώ, η νυν, είμαι κάθε μέρα εδώ και 2 χρόνια αντιμέτωπη με ένα φάντασμα τελειότητας που με στοιχειώνει. Για την πρώην βλέπετε, ο νυν μου έχει φτιάξει έναν κόσμο με ροζ συννεφάκια, όπου εγώ δεν υπάρχω καθόλου...
για φέρτε τις πρώην αντιμέτωπες με τις νυν, να λυσσάξουν, να δείτε ότι οι πραγματικές πιο...καλές, υπομονετικές, ανεκτικές κλπ είμαστε εμείς!
ΆΝΤΕ.

25/2/06 1:51 μ.μ.  
Blogger orlando said...

@m13
Αντί για ν ασχολείσαι με την πρώην του, πρίζωσε τον κορίτσι μου ν ασχοληθεί με τον επόμενο σου!

25/2/06 1:56 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Αναγκαστικά συγκρίνουμε αν μη τι άλλο στην αρχή, για να αποφασίσουμε αν αυτός που είναι δίπλα μας αξίζει να είμαστε μαζί του, αλλά ήμουν πάντα ενάντια στις ανακοινώσεις. Επίσης με συφιλιάζει όταν οι ίδιοι οι νυν ρωτάνε - κυρίως για ό,τι έχει να κάνει με τη σεξουαλική πλευρά της σχέσης!

Δεν θυμάμαι να συγκρίνω πάντως ευνοϊκά για τον πρώην προς το τέλος μιας σχέσης. Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να θυμηθώ πώς μια προηγούμενη σχέση πήγε κατά διαόλου και να δω τα σημάδια που αλλιώς θα αγνοούσα, αισιόδοξη γαρ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υπερισχύει ο πόνος και κανείς δεν βγαίνει καλύτερος ούτως ή άλλως...

25/2/06 4:12 μ.μ.  
Blogger newManifesto said...

με τρομάζεις

25/2/06 6:11 μ.μ.  
Blogger Βασιλική said...

"στον σταθμο του Μοναχου,
μονο μ'αφησες αχου..."
ασχετο...απλα με 'ρθε και το γραψα!
-------
σωστη περα ως περα σε βρισκω...
γλαφυροτατη...
και γουστοζικα ωμη!!!!
:)

25/2/06 6:20 μ.μ.  
Blogger M13 said...

@orlando: ναι, κάτσε να με δεί το χοντροπετσοβούβαλο, να της πάει ΝΑ, να σου πώ εγώ αν θα με ξαναπασχολήσει ποτέ η άθλια ύπαρξή της !

25/2/06 7:17 μ.μ.  
Blogger kouperti said...

lucretia μας, κάτι τέτοια σκευτόμουν προχτές. και ειδικά για αυτό που έγραψες στο τέλος ισχύει μάλλον το "πολύ μιλάς, λίγο φιλάς" :-)
άντε όμως να βάλεις κάτω απο το μικροσκόπιο του χρόνου κάτι που θεωρούσες μαγικό παρόν (πέρασαν χρόνια και ακόμη μοιάζει σαν να έχω ζήσει 2 ζωές).

25/2/06 7:19 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

manifesto, απο μικρη μου αρεσαν οι ιστοριες με φαντασματα ;-)

vasiliki, σ΄ευχαριστω ;-)

Μ13, εχω μια απορια, με τοσο τσαμπουκα που διαθετεις, πως ανεχεσαι αυτη τη κατασταση 2 ολοκληρα χρονια;

kouperti, δεν τολμω να κρινω αναμνησεις που κρυβουν τοση μαγεια, ο καθενας για τους λογους του τις εχει σαν πολυτιμο φυλαχτο, αυτο ομως με τις 2 ζωες με προβληματιζει...

25/2/06 7:59 μ.μ.  
Blogger kouperti said...

σκευτομαι στιγμές και είναι σαν να βλέπω ταινία. αποστασιοποίηση? ευκολία για να πάει στο όμορφο κουτάκι της η ανάμνησή? δεν ξέρω..όμορφη ταινία, αναγνωρίσιμη αλλά σαν ταινία... σαν σαν ουφ, pardon για τον λυρισμό, παραξενη νυχτα απόψε, ακούω Mertens και με έχει πιάσει αυτό το κάτι όμορφο :-)

25/2/06 8:27 μ.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Στην περίπτωσή μου, οι πρώην πάνε στον παράδεισο. Αφού χωρίσουμε ξαναγίνονται ευτυχισμένες. Και να πεις ότι δεν τους τα δίνω όλα;
Όλα Λουκρητία μου, μέχρι οδοντόβουρτσας!
Πάντως, αν μια σχέση έχει τελειώσει στο ωρίμασμά της, συνήθως δεν μένουν απωθημένα και δεν αναφέρεσαι σε αυτήν. Τουλάχιστον όχι με ενοχλητικό τρόπο (γιατί είναι λίγο οικονομίστικο έως υποκριτικό να καμώνεσαι πως δεν είχες ζωή πριν από τον νυν σου).
Τις περισσότερες φορές επανερχόμαστε στους πρώην δεσμούς γιατί μας πνίγει το "αχ" που δεν προλάβαμε να κάνουμε μαζί την τέλεια διαδρομή. Και η τελειότητα δεν είναι ζήτημα διάρκειας, βέβαια.

26/2/06 12:01 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

Κοκ μου, την οδοντοβουρτσα ποτε! κρατα και λιγο χαρακτηρα :-ΡΡΡ
Το θεμα ειναι, εσυ τι παιρνεις; καλα κανεις και δινεις, αλλα επανατροφοδοτεισαι; ;-)

26/2/06 2:32 μ.μ.  
Blogger M13 said...

δεν την ανέχομαι...διαρκώς την εκτοπίζω
θέλει και ο τσαμπουκάς την υπομονή του :)

26/2/06 3:43 μ.μ.  
Blogger Ge.orgie said...

emena oi prwin de ginontai pote metro sugkriseis , protimw na tis diagrafw teleiws apo to mualo mou kai ginetai auto. Xwris na exei ginei kati sovaro apla protimw na min thumamai

26/2/06 6:42 μ.μ.  
Blogger raffinata said...

οι μπαγιάτικοι πρώην μπαίνουν στο χρονοντούλαπο, οι φρέσκοι πρώην... με κάνουν ν' ανοίγω αλύπητα το ψυγείο ;)))

26/2/06 8:40 μ.μ.  
Blogger Λαμπρούκος said...

"Ο Στέφανος δε θα το έκανε ποτέ αυτό...". Βγαλμένες από τη ζωή ρε παιδί μου αυτές οι ελληνικές ταινίες.

27/2/06 8:39 π.μ.  
Anonymous Kostas said...

Kata tin gnwmi mou, oi anamniseis ine panta filtrarismenes mesa apo ekeino to parakseno filtro pou onomazetai 'nostalgia'. Opote oi kales anamniseis ginontai kaliteres kai oi asximes sinithws xeiroteres (eksartatai an tis exeis kseperasei i oxi). Opote opoiadipote sigrisi, ine tis perissoteres fores lanthazousa.
Having said that, genikws ime tis gnwmis pws akomi kai an sigrineis, to kaneis siwpila. I sigrisi ine gia sena, ine diki sou sigrisi, oxi tou alou/alis.
No one has to fight other people's ghosts.

27/2/06 11:45 π.μ.  
Blogger Aenaos said...

Εγώ πιστεύω ότι οι πρωην είναι σαν τα κόκαλα για τους σκύλους :όταν έχεις πολλους ,πρέπει να τους θάψεις!

27/2/06 5:18 μ.μ.  
Blogger Menw ektos said...

Όταν κάποιος γίνεται πρώην, πάει να πει πως κάτι είχε λίγο (ή ήταν πολλά αυτά που δεν είχε) και τον παρατήσαμε. Αν πάλι μας άφησε αυτός, ίσως και να μην άξιζε τόσα πολλά για ΄μας, οπότε τον αφήσαμε και έφυγε και πήγε στο καλό. Αλλιώς θα είχαμε βρει τον τρόπο και θα τον είχαμε κρατήσει κοντά μας.
Γιατί να συγκρίνω και να θυμάμαι κάτι από τα παλιά; Αν άξιζε (για μένα και γενικώς), θα τον είχα ακόμη δίπλα μου. Στο χρονοντούλαπο λοιπόν ...και ακόμη παραπέρα! :))

27/2/06 7:02 μ.μ.  
Blogger Γιουτζίν said...

Για όλα φταίνε οι γκόμενοι
οι πρώην
κι οι επόμενοι

27/2/06 8:45 μ.μ.  
Anonymous George Le Nonce said...

Πρώην, ποιοί πρώην; Ποιος τους θυμάται πια; Να υπάρχουν άραγε κάπου; Ειλικρινώς ελπίζω πως όχι, πουθενά. Ποτέ δε χώρισα πολιτισμένα!

27/2/06 8:53 μ.μ.  
Blogger Acid_K said...

Βασικά εγώ είμαι υπερ του "πάγκου", να ξελαμπικάρω λίγο, κοινώς να δω τις καταστάσεις από μια απόσταση για να τις κρίνω πιο αντικειμενικά.
Όλα αυτά που γράφεις συμβαίνουν, τα βλέπω γύρω μου και κάποτε τα έκανα κι εγώ. Πλέον για μένα η "φυλή των Πρώην" αποτελεί μια σκάλα, κάθε πρώην είναι και ένα σκαλοπάτι, ξεκινάς από χαμηλά και την χτίζεις προς τα πάνω, κάθε σχέση και καλύτερα, οπότε όταν κοιτάς προς τα πίσω ο άλλος είναι πάντα "πιο" λίγος, "πιο" μαλάκας - και να μην ξεχνάμε πόσο "πιο" μαλάκας ήσουν εσύ ο ίδιος!... Δυστυχώς υπάρχει και μια μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που με λύπη μου παρατηρώ ότι έχει μια τάση να την ανεβο-κατεβαίνει αυτή την σκάλα...μα γιατί βρε παιδιά???

27/2/06 9:21 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

η m13 υπομενει,
ο giorgie ξεχνα,
η raffinata τρωει,
ο Λαμπρουκος φωσκολιζει,
ο Kostas σωπαινει,
ο aenaos θαβει,
η menw ektos ξαποστελνει,
ο γιουτζιν τραγουδαει,
ο george le nonce καυγαδιζει,
η acid-k απαγγιαζει,

ολοι ομως με ενα κοινο στοιχειο, μαχιμοι!!
(ας το εχουν αυτο υποψη οι νυν ;-)))

28/2/06 9:21 μ.μ.  
Blogger alombar42 said...

Το στερεότυπο πάντως, που δε βλέπω να αλλάζει σύντομα, είναι οτι οι άντρες είναι μονίμως ερωτευμένοι με την πρώτη τους και οι γυναίκες με τον εκάστοτε πρώην τους. Το "ερωτευμένοι" μπορεί να είναι "δεν ξεπέρασαν", "θυμούνται" κλπ.

Θυμίζω οτι κάτω από πέντε είναι αίσθημα ;)

28/2/06 11:31 μ.μ.  
Anonymous αλίνα said...

οι πρώην είναι η οικογένειά μας
οι μέλλοντες οι φίλοι μας
οι τωρινοί μαλάκες

υγ: καλή σαρακοστή

1/3/06 12:11 π.μ.  
Blogger loukoumaki said...

Οι πρώην που μας άφησαν ή που αφήσαμε πίσω?
Έχει διαφορά!
Εγώ πάντως τους κουβαλάω όλους μαζί μου, δεν τους εμφανίζω-αναφέρω στον «νέο» αλλά τους έχω στριμωγμένους στο πίσω μέρος του μυαλού μου, σε μια γωνίτσα της καρδίας μου... λένε άλλωστε πως "ο άντρας που δεν είναι τώρα δεν ήτανε ποτέ"...

1/3/06 3:08 π.μ.  
Blogger alex said...

The X-files.Μυστηριώδη πλάσματα, πάντα καλύτερα από εσένα ,γήινε νυν, που ρουφάς τη μύτη σου με θόρυβο και το κυριότερο...είσαι εκεί, υπαρκτός,αποτρόπαιος διπλανός, με την καλή σου διάθεση να γίνεις σάρκα μία.

2/3/06 12:26 μ.μ.  
Blogger cheaplog said...

Οι άντρες όσες τους έφτυσαν θα τις θυμούνται (ακόμα και όταν τις ξεχνάνε) σα το συμπαθές είδος υπό εξαφάνιση που έκανε πιάτσα στη Σόλωνος και μεταφέρθηκε κοντά στη Χ. Τρικούπη υπό τη πίεση του.. τρίτου είδους. Και θα τη πληρώνουν πάντα οι επόμενες και πάντα όχι άδικα (ξέρουν αυτές και να μη ξέρεις εσύ, όπως λέει η παροιμιώδης συμβουλή). Όσες άφησαν να φύγουν, τις θυμούνται με συγκατάβαση και πάντα με ένα αίσθημα ανωτερότητας (τουλάχιστο) για τον νυν τους.

Οι γυναίκες όσο μεγαλύτερο φτύσιμο φάγαν, τόσο πιο συχνά θα φαντασιώνονται από τη μία και θα μελαγχολούν από την άλλη για τον μεγάλο εραστή που, τι κρίμα, η μοίρα το θέλησε να μη μπορεί να είναι ολόδικός τους. Και πάντα θα βλέπουν κατώτερο, ειδικά.. ξαπλωμένο, τον νυν τους που έτυχε διαθέσιμος. Όσους τους βαρέθηκαν τους κρατάνε για καβάτζα, όσο καταφέρνουν να μη μαθαίνουν για όσους (τις) πέρασαν από τότε (ή και τότε).

Και όταν λέω πάντα εννοώ πάντα. Κι αν σας φαίνεται φαύλος κύκλος, διαβάστε προσεκτικότερα και θα βρείτε.. την αρχή :P

7/3/06 7:27 μ.μ.  
Blogger Yannis H said...

"Δεν εχω απαντησεις, ουτε ξερω ποια είναι η καλυτερη λυση."

Αν τη βρεις, pleeaase, στείλε μήνυμα.

19/3/06 9:36 μ.μ.  
Anonymous ΑΦΡΟΥΛΑ said...

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΕΡΩΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ....

ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΩΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΕΣ....ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ...ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ...

ΑΦΡΟΥΛΑ

22/3/06 2:30 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it film editing classes

15/3/07 11:54 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος