Loucretia's

Παρασκευή, Ιανουαρίου 27, 2006

Τι εχουμε να χωρισουμε, μαναρι μου;




Είναι καποια μεσημερια που μετα τη δουλεια, πηγαινουμε με συναδελφους, αντρες κ' γυναικες, για φαγητο ή καφε.
Στη παρεα, εκπροσωπουνται ολες οι κατηγοριες, παντρεμενοι, χωρισμενοι, απελπισμενοι, ελευθεροι, σε διασταση (τι ορος) κι ερωτευμενοι.

Κι αφου παραγγειλουμε κατι ελαφρο (ολες τις σελιδες του καταλογου) και κανουμε μια συντομη ανασκοπηση των νεων της δουλειας (βλεπε θαψιμο των αποντων συναδελφων), η κουβεντα μοιραια καταληγει στο αιωνιο κι αγαπημενο θεμα (των αλλων):

«Αντρες VS Γυναικων»

Κι αρχιζουν ποταμοι αντιπαραθεσεων που προκαλουνται από συγκλονιστικες ερωτησεις τυπου:
-«εσεις τι δουλειες κανετε στο σπιτι;» (ε, καλουπωματα, εκχερσωσεις, αναδασωσεις)
-«ποιος σιδερωνει τα πουκαμισα» (λες και το μονο ρουχο που χρειαζεται σιδερωμα -είναι τα πουκαμισα)
-«μαγειρευετε στον αντρα σας» (βασικα, ευχαριστως θα ΤΟΝ μαγειρευε)
-«σε αφηνει η γυναικα σου να βγαινεις» (ναι, ευτυχως, του εχει παρει λαιμαρια ενός χιλιομετρου κι ετσι κινειται ελευθερα γυρω από το σπιτι)

Και δωστου αψιμαχιες κι αντεγκλισεις σε τετοιο βαρετο βαθμο που μ’ αναγκαζουν να φλερταρω το γκαρσονι κι ας είναι ζωντανη αποδειξη της θεωριας του Δαρβινου.

Όταν με προκαλουν να παρω μερος στη συζητηση, μουγκριζω ένα «ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΚΟΠΑΝΟΙ, ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ» κι ασχολουμαι με το περιεχομενο του πιατου μου (μπορω να εχω τη μουσταρδα, παρακαλω;)
Σορρυ αγαπες μου, δεν αντεχω άλλο, εχω βαρεθει το ιδιο σκηνικο παντου, χρονια ολοκληρα.

Παλαιοτερα, ως παντρεμενη, εβλεπα τις ιδιες εικονες και συζητησεις να εξελισσονται, όταν συγκεντρωνομαστε σε σπιτια φιλων ή σε εξοδους με άλλα παντρεμενα ζευγαρια (ξερετε τα γνωστα σετακια) . Από τη μια μερια του τραπεζιου οι αντρες, από την άλλη οι γυναικες,
  • η αντρικη πλευρα να σιχτιριζει την ωρα και τη στιγμη που παντρευτηκε (γιατι δε χωριζεις ρε μαγκα μου, αφου υποφερεις τοσο)
  • η γυναικεια πλευρα ν’ απειλει με επανασταση του τυπου «το Σαββατο θα βγουμε γυναικες μονες, να μαθετε» (ναι, κακο που θα τους κανετε!!)
Κι εγω καπου αναμεσα, να μη ξερω ποιο στρατοπεδο να διαλεξω, να κοιτω διαρκως το ρολόι μου (ριξτε στο κορμι μου σπιρτο, φρυγανα και προσαναμα να πυρποληθω)

Αργοτερα ως χωρισμενη, επεσα στο τριπακι που λεγεται «club των χωρισμενων γυναικων»
Ωρε τι ακουγαν τ’ αυτακια μου!! Ο μαλακας, του μαλακα, τον μαλακα, ω μαλακα!! Ολες οι «καμμενες», οι «εγκαταλελειμενες», οι «προδομενες», τα «θυματα», ερχονταν να μου πουν το πονο τους και να εξαπολυσουν μυδρους κατά του ΜΑΛΑΚΑ.
Όμως…ψιτ μανδαμ…μια λεπτομερεια ξεχασες….αυτον που ανεβοκατεβαζεις «μαλακα», ΕΣΥ τον επελεξες, ΕΣΥ τον εκανες συντροφο σου, ΕΣΥ τον διαλεξες για πατερα των παιδιων σου, αρα αν αυτος είναι οντως μαλακας, τοτε εσυ εισαι 2 φορες μαλακας γιατι εζησες με έναν τετοιο μαλακα!!! Ξεκολλα λοιπον και προχωρα!!
Την εκανα με ελαφρα κι απ αυτό το «club» γιατι η λεξη “αυτοκριτικη” ειχε διαγραφει τελειως από τα κιταπια του και γιατι δε σκοπευα να φαω τη ζωη μου κατηγορωντας ένα παρελθον που ειχε κλεισει οριστικα.

Τελικα, ηταν μοιραιο να καταληξω με παρεα που στην πλειοψηφια της αποτελειται από αντρες (straight κ’ gay) κ’ το υπολοιπο από γυναικες ελευθερες δυναμικες κι απεγκλωβισμενες από τη λογικη του «μαλακα» .

Τι ανακουφιση! Τερμα οι συζητησεις για:
  • «το-ποιος-κανει-περισσοτερες-δουλειες-στο-σπιτι»
  • «ποιος-θα-παρει-τα-παιδια-απ’τα’αγγλικα»
  • «ποιος-εφαγε-πιο-πολύ-τα-νειατα-του-με-τον-αλλον»
  • «ποτε-θα-δωσει-τη-γαμημενη-διατροφη»

Αντ’ αυτου, συζητησεις ανατρεπτικες κι ατελειωτες πλακες, για τον ερωτα, την πολιτικη, τη τεχνη, το φλερτ, τα «μεγεθη» (αγαπημενο θεμα συζητησης με τους gay φιλους μου).
  • Οι ελευθερες κι ωραιες φιλες μου, μου δινουν μαθηματα πώς να φλερταρω, μαθηματα να μη φοβαμαι την απορριψη, μαθηματα να τολμω.
  • Οι straight φιλοι μου, με κατραπακιαζουν όταν βγαζω υστεριες κ’ γκρινια, μου δινουν συμβουλες για το πώς να ντυνομαι και μου ξυπνουν (εστω κι αν χρειαστουν τις καμπανες του Αγιου Πετρου) τη θηλυκοτητα μου. Και τελος,
  • οι gay φιλοι μου (όταν δεν καυγαδιζουμε για το «ποιος ΤΟΝ ΕΙΔΕ πρωτος/η», φραση -κλειδι όταν μας αρεσει ο ιδιος γκομενος) με κανουν συνεχεια να γελω, με κριτικαρουν ανελεητα σε όλα τα επιπεδα αλλα ποτε ισοπεδωτικα, κι ειτε μοιαζω στη Γεωργια Βασιλειαδου στα νειατα της ειτε ειμαι στις ομορφιες μου, γι αυτους παντα ειμαι και παραμενω «Θεα» (αχμ...)

Όταν λοιπον ακουω τους συναδελφους μου να «καυγαδιζουν» για το θεμα «αντρες-γυναικες», χασμουριεμαι αφορητα και παντα αναρωτιεμαι:

  • - γιατι ποτε δε μιλαμε γι αυτά που μας ενωνουν, παρα μονο γι αυτά που μας χωριζουν.
  • -γιατι ποτε δε μιλαμε γι αυτά που γουσταρουμε στον αλλον, παρα μονο γι αυτά που απεχθανομαστε.
  • -γιατι δεν αναπολουμε ομορφες στιγμες από τη κοινη μας ζωη, παρα μονο θυμομαστε καυγαδες κι εριδες.
  • -γιατι δε μιλαμε για τα μαθηματα που μας εδωσε η ζωη, παρα μονο για τις ατυχιες που μας βρηκαν.
  • -γιατι δε χαιρομαστε και δεν απολαμβανουμε αυτό που ειμαστε, αυτό που κανουμε εκεινη τη στιγμη, αυτό που εχουμε διπλα μας, αντι να γκρινιαζουμε και να προσπαθουμε να επιβαλουμε την, κολλημενη πολλες φορες, αποψη μας.

Αλλα επειδη βαριεμαι και να προβληματιζομαι πολύ, παιρνω τηλεφωνο τη παρεα μου (aka τσιρκο Μεντρανο) και παω για ποτακι, να ισιωσω με χαβαλε κι αφθονο κουτσομπολιο (ενταξει ρε παιδακι μου, να μου αναλυσεις τον «Αμφιτρύωνα» του Κλάιστ, αλλα πες μου πρωτα τα εχει ακομα ο ταδε με την ταδε…..)

28 Comments:

Blogger hpstg said...

* - γιατι ποτε δε μιλαμε γι αυτά που μας ενωνουν, παρα μονο γι αυτά που μας χωριζουν.
* -γιατι ποτε δε μιλαμε γι αυτά που γουσταρουμε στον αλλον, παρα μονο γι αυτά που απεχθανομαστε.
* -γιατι δεν αναπολουμε ομορφες στιγμες από τη κοινη μας ζωη, παρα μονο θυμομαστε καυγαδες κι εριδες.
* -γιατι δε μιλαμε για τα μαθηματα που μας εδωσε η ζωη, παρα μονο για τις ατυχιες που μας βρηκαν.
* -γιατι δε χαιρομαστε και δεν απολαμβανουμε αυτό που ειμαστε, αυτό που κανουμε εκεινη τη στιγμη, αυτό που εχουμε διπλα μας, αντι να γκρινιαζουμε και να προσπαθουμε να επιβαλουμε την, κολλημενη πολλες φορες, αποψη μας.


Γιατί είμαστε μικροσκατόψυχοι που δεν μπορούμε να δούμε μπροστά από τη μύτη μας και το μόνο που μας αξίζει είναι να γίνουμε τροφή για μανιτάρια.

28/1/06 1:26 π.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Καλά, περιττό να σου πω ότι ψόφησα στο γέλιο! :-)
Στο προκείμενον:
Αν θες μια σοβαρή απάντηση, πολύ φοβάμαι πως δεν καμμιά πρόχειρη για να σου δώσω αυτήν τη στιγμή.
Αν θες μια λιγότερο σοβαρή απάντηση, μαλώνουμε διότι δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για τις όμορφες στιγμές μας ή αυτά που γουστάρουμε στον άλλον, μπροστά στους φίλους μας. Αυτό θα μας έκανε πολύ kinky. Και μπορεί εσύ να εισαι μια Βοργία και να μη σε νοιάζει, ρώτα όμως και τον άλλον!:-P
Κάνουμε λοιπόν πως σκοτωνόμαστε για ξεκάρφωμα, ενώ στο βάθος λατρευόμαστε.
Για μένα είναι πολύ απλές οι σχέσεις των φίλων. Οι σχέσεις των φύλων πάλι, δεν είναι καθόλου απλές.
Οπότε κάνεις το φύλο φίλο σου (και τ’ άστρο χαλινάρι) και γι’ αυτό γέμισε gays ο κόσμος και θα πέσει φωτιά να μας κάψει (που θα’ λεγε και η Γιαννούλα). :-P
(Από κάπου μπάζει αυτό το comment, αλλά θα το κοιτάξω αργότερα).

28/1/06 1:56 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Κοκοβιέ, δεν μπάζει, μπορώ να σου πω πως είναι και airtight!

Λου, το post απλά ΓΡΑΦΕΙ (ιστορία) - έχω ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, γιατί πάντα είχα τις ίδιες απορίες, και κατέληγα στα ίδια συμπεράσματα και τις επιλογές για να αποφεύγω τα γραφικά. Ούτως ή άλλως, έχω κάνει πολύ λίγες φίλες στη ζωή μου για αυτούς τους λόγους (πάνω-κάτω).

Χαίρομαι επίσης που βρίσκω και κάποιον άλλον με την αδιάσειστη λογική του "σεβάσου τις επιλογές σου ακόμη και αν δεν βγήκαν σε καλό".

Και πριν συνεχίσω, mwah, αν και ακόμη δεν έχω βρει σε ποιά από τις κατηγορίες σου ανήκω :PP

28/1/06 3:12 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Κοκ, σου απαγορευω δια ροπαλου να δινεις σοβαρες απαντησεις!
Και θα συμφωνησω με τον τσακωμο-ξεκαρφωμα αλλα θα διαφωνησω με το kinky. Το να τονισεις τα θετικα που εχει ο αλλος, δε σημαινει οτι πρεπει ν΄αναφερθεις σε ανατομικες λεπτομερειες ή ερωτικες επιδοσεις (ασχετα αν αυτα ειναι πρωτα στη λιστα προτιμησης, γκουχ), μπορεις να μιλησεις για τα ταλεντα του, τον χαρακτηρα του ακομα κ' τον τροπο που γελαει.Απλα πραγματα, δε χρειαζεται να τα περιπλεκουμε.
Και δε σημαινει απαραιτητα οτι πρεπει να το κανουμε μονο για τον/την συντροφο μας, αυτη η διαδικασια ισχυει και για τους φιλους μας. ;-)

28/1/06 3:21 μ.μ.  
Blogger alximist said...

Λουκρετία, το μανάρι στο δεξί μπλογκ τον είδα ΕΓΩ πρώτος, για να μην μαλιοτραβηχτουμε εδώ μέσα...
ρε συ Κοκ, πια είναι η Γιαννούλα? (μόνο η Δασκαλοπούλου-Αγγελάκη μου έρχεται στο νου)

28/1/06 4:05 μ.μ.  
Blogger kaltsovrako said...

Είσαι τρελλή, κορούδα 'μ;
Βγαίνεις με τους ανθρώπους που δουλεύεις;
Εγώ τους το έκοψα (μετά απο χρόνια βέβαια). Η μόνη επαφή που έχω είναι επαγγελματική (10 ώρες τη μέρα), άντε κανένα καλαμπούρι, και το πρώϊ που μπαίνω στο studio που λέω: "καλημέρα καύλες" στις κοπέλες (για ανύψωση ηθικού, βεβαίως-βεβαίως).

Τα φιλαράκια είναι η καλύτερη αποτοξίνωση απο την εργασία.

28/1/06 9:36 μ.μ.  
Blogger e-Lawyer said...

Για τα "μεγέθη" Marcolini δεν είδα αναφορά και ανησυχώ. Μάλλον το Μεντράνο πρέπει να κάνει μια επαναληψούλα σε αυτό το θέμα: ο Μάρτιος είναι κοντά.

28/1/06 11:17 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

-> Ιd-ακι, ποσο πιο πολυ να σε "φωτογραφησω" πια;; :-ΡΡΡ

-> Αλχημιστη, (εναρξη τσουρομαδηματος) να σου καει ο αρακας!! (btw, η Γιαννουλα ειναι η τρομερη μαμα του Κοκ)

-> Καλτσοβρακακι μου, τα χιλια δικια εχεις, το εχω φαει στη μουρη 150 χρονια αυτο το εργο, αλλα ειναι πιο ανωδυνη η μεσημεριανη παρεα γιατι ειναι νεα (φαντασου οτι με τους παλιους καποτε,βγαιναμε και βραδια!)

-> e-Lawyer, απεφυγα επιμελως να θιξω το "μεγεθος Marcolini" για να γλυτωσω το ξεφωνητο! (σσστ)

29/1/06 9:19 π.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

"μπορεις να μιλησεις για τα ταλεντα του, τον χαρακτηρα του ακομα κ' τον τροπο που γελαει".

Δεν μπορώ να μιλήσω για τα ταλέντα ή το χαρακτήρα που διαθέτει το έτερόν μου ήμισυ, χωρίς να γίνω και πάλι kinky, αγαπητή Λουκρητία!
Είναι πολύ "προχώ" η περίπτωσή μου, άστα, δράμα! :-Ρ
Το "μέγεθος Μαρκολίνι" τι είναι πάλι; Κανα θεώρημα που θα' πρεπε να ξέρω; Εξηγήστε και σε μάς που δεν νογάμε, ντε!
Εγώ επειδή είμαι πολύ αθώος (πράγμα που φαίνεται εξάλλου) μόνο τα σοκολατάκια Μαρκολίνι ξέρω, που έχουν και φανταστικά καφέ κουτιά που με βολεύουν πάρα πολύ διότι τα χρησιμοποιώ για να βάζω μέσα τους λογαριασμούς μου (ο καθείς και το βίτσιο του, τα' παμε αυτά, μην τα ξαναλέμε). :-ΡΡ

29/1/06 2:48 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Και καφε και μπλε φανταστικα κουτια...ναι Κοκ, καλα καταλαβες, μιλαμε για τα σοκολατακια Μαρκολινι, τα οποια ομως, βγαινουν και σε "ατομικη" συσκευασια, μεγεθους ταρατσας!!
Οσο για το δικο σου βιτσιο, τοχω καταλαβει, εχεις μια "απειροελαχιστη" μανια με την ταξη κ' την καθαριοτητα;;

29/1/06 3:10 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Υ.Γ. και θα σου βαλω κ΄μια ασκηση Κοκ, για να δουμε αν μπορεις να αποβαλλεις το kinky σου, πες μας 3 πραγματα με μία λεξη (επιθετο ή ρημα), που σ΄αρεσουν πιο πολυ στο ετερον σου ημισυ (χεχεχε)

29/1/06 3:14 μ.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Εύκολοοοοοο !!!!! Κώλος, κώλος, κώλος!!! :-)))) (δεν είναι επίθετο ή ρήμα, αλλά έχει και το ουσιαστικό τη χάρη του!!) :-Ρ

29/1/06 3:24 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Αχαχαχχαχαχα, οκ, μας επεισες!!!

29/1/06 3:41 μ.μ.  
Blogger vanitas said...

τουλάχιστον πέρασε του αγίου αντωνίου...

29/1/06 7:49 μ.μ.  
Blogger cheaplog said...

Συγγνώμη αλλά η ερώτηση είναι μη-ερώτηση.

Ο άντρας συνήθως παντρεύεται τη λιγότερο.. ερμμμ.. πουτάνα που θα πετύχει. Και συνήθως είναι η μεγαλύτερη φυσικά.

Ακριβώς από την άλλη, η.. μεγαλύτερη παντρεύεται τον πιο μαλάκα που θα βρει. Και άρα δε πρόκειται να σταματήσει ποτέ να τον ανεβοκατεβάζει μαλάκα. ΓΙ' ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ.

29/1/06 9:42 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Κοίτα τι μαθαίνει κανείς, cheaplog... :PP

29/1/06 10:17 μ.μ.  
Blogger peftasteri said...

α. άλλο φίλος άλλο παρέα
βου. δεν υπάρχει περίπτωση
συνάδελφος να γίνει φίλος.
Κάποια ωραία πρωία θα βρεθείς
ή στο ταμείο της εταιρίας ή
στο εφημερεύον με υπερβολική
δόση λεξοτανιλ, ή με ένα
κέρατο ΝΑ
γου. τους φίλους τους διαλέγουμε
γι'αυτό δε τους παιδεύουμε
δου. η χειρότερη "παρέα"
αποτελείται απο ανδρόγυνα και
μόνο. Από την μια οι άρρενες
να ομιλούν για μπάλα
αποκλειστικά)και από την άλλη
τα θηλυκά με μόνιμο θέμα τα
παιδιά, γιατί της έκατσε το
σουφλέ της χριστιανής, και γω
τον άντρα μου κόρες τον έχω
σούζα. Τι λες χρυσή μου,
εγώ κατάργησα το χαρτί
υγείας. Ο δικός μου
σκουπίζεται αποκλειστικά με
μωρομάντηλα(!!!)
εεεε.Με τέτοιο ευνουχισμό ή φύλο
αλλάζεις ή πλανήτη!

υ.σ. καλημέρα είπα;

30/1/06 10:09 π.μ.  
Anonymous αλίνα said...

πολύ χαίρομαι που υποψιάζομαι ότι με βάζεις στις "γυναικες ελευθερες δυναμικες κι απεγκλωβισμενες από τη λογικη του «μαλακα»"! ως μια από αυτές λοιπόν έχω να καταθέσω ότι ακόμα και αν απεγκλωβιστείς από τη 'λογική του μαλάκα' δεν απεγκλωβίζεσαι ποτέ από το 'πουλί του μαλάκα'. και δυστυχώς τις περισσότερες φορές μαζί με το πουλί παίρνεις και το μαλάκα.
και έχω μια συλλογή εγώ...
άντε καλή βδομάδα κ καλώς σας βρήκα μετά από καιρό

υγ: τραλάλά είμαι στο γραφείο, νυστάζω, πεινάω, κατουριέμαι κ θέλω τη μαμά μου (κ ένα μαλάκα)

30/1/06 11:42 π.μ.  
Blogger Λαμπρούκος said...

Απαράδεκτο, επαναστατικό, εμπρηστικό κείμενο...

Με το κείμενο σου επιχειρείς να βάλεις δυναμίτιδα στα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας που από αρχαιοτάτων χρόνων δομείται στις αξίες "Πατρίς-Θρήσκεία-Οικογένια-Αντιπαλότητα μεταξύ ανδρός γυναικός".

Θέλεις να το διαβάσει κανένας Χριστόδουλος και να φας κανένα αφορισμό να τον φχαριστηθεί η ψυχή σου;

Ανακεφαλαιώνοντας να θυμάστε πάντα:
Α) Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα Σαββατόβραδο που οι άντρες μαλώνουν με τις γυναίκες τους για τις δουλειές στο σπίτι, την μπακουροέξοδο κλπ (αξία διαχρονική)
Β) Οι καλές γυναίκες δεν έχουν καμία δουλειά με gayδες
Γ) Μ' αυτά και μ' αυτά σε βλέπω μπακούρο...

30/1/06 4:19 μ.μ.  
Blogger Varetos said...

Εξαντλητικό. Γιατί; Δε μας λυπάστε;

30/1/06 7:43 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

-peftasteri, μιας κ' δε μπορεις ν'αλλαξεις ουτε φυλο ουτε πλανητη, αλλαζεις παρεες κι ησυχαζεις ;-)

-Αλινα, καιρος να χαρισεις τη συλλογη σου στο μουσειο Μπενακη :-Ρ (και να ξεκινησεις αλλη με καλυτερα "πτηνα" ;-)))

-Λαμπρουκο, Βοργιες ειμαστε, που τις ειδατε τις καλες γυναικες;;

-Varetos, οχι.

31/1/06 12:54 π.μ.  
Blogger MoSeS said...

Ωστε στη δουλειά συζητάτε περί 'σχέσεων' ε?

Μωρέ έχε χάρη που κωλύομαι από την αρχή(δια) προστασίας προσωπικών δεδομένων και δεν ανοίγω το πληκτρολόγιο...

Το Sex and the City θα ήταν σαν το σενάριο της Τενεκεδούπολης...

31/1/06 10:48 π.μ.  
Blogger MoSeS said...

Aaaa @ Αλίνα:

Δηλ. το πουλί του μαλάκα διαφέρει από το κοινό πουλί ως προς τι?

Αχχχ πολύ υπαρξιακό σήμερα!
:P

31/1/06 10:50 π.μ.  
Anonymous melina said...

*-Από τη μια μερια του τραπεζιου οι αντρες, από την άλλη οι γυναικες.
Το να συζητήσουν όλοι μαζί είναι αδύνατο!Αλλά βέβαια είναι αδύνατο γιατί κατά ένα παράξενο τρόπο επιβάλλονται πάντα σε τέτοιες παρέες τα ζευγάρια που δεν έχουν πνευματική επαφή μεταξύ τους,γιατί απλά ποτέ δεν είχαν.Τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις,σοβαρές ή και αστείες έως γελοίες, πάντως πέρα των δύο ατόμων, τις έχω κάνει σε μικτές παρέες.

31/1/06 4:35 μ.μ.  
Blogger peftasteri said...

Λουκρητία, ακριβώς για αυτό, άλλαξα παρέες προ πολλού. Τώρα η πίεση μου σταθεροποιήθηκε. 9 η μικρή,13 η μεγάλη!

31/1/06 4:48 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Πέστα χρυσόστομη !

5/2/06 11:42 π.μ.  
Anonymous tourkos said...

Kit! Kit! Kit!

Guil burdan!

7/2/06 2:52 μ.μ.  
Blogger Yannis H said...

Θέλω να μου γνωρίσεις την παρέα σου. Και να μετακομίσετε Θεσ/νίκη, ή να έρθω εκεί εγώ.

:))

19/3/06 10:15 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος