Loucretia's

Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006

Η Μανα μου η Στυλιστρια



Δε μπορει, στη διαρκεια της δωδεκαχρονης μαθητικης σας διαδρομης, ολο και καποιο ποιηματακι θα σας εδωσαν να πειτε ή καποιον εθνικο ηρωα να υποδυθειτε στις περιβοητες σχολικες γιορτες.

Και πριν σας πιασει μελαγχολια, αναλογιζομενοι ότι η πολλα υποσχομενη θεατρικη σας καριερα εληξε αδοξα με την αποφοιτηση σας, διαβαστε τα παρακατω.

Όταν εφταναν οι αποφραδες μερες των σχολικων γιορτων και δη αυτων των εθνικων επετειων, ολοι σχεδον προφασιζομαστε ασθενεια κι εξαφανιζομαστε για να μη μας χωσουν σε καμια θεατρικη παρασταση και λουστουμε τη καζουρα της ζωης μας απο τους συμμαθητες μας.

Όταν το κολπο αυτό δεν πτοουσε τους δασκαλους, γυριζαμε στο σπιτι φορτωμενοι με το σεναριο (ο θεος να το κανει) και ανακοινωναμε με υφος χιλιων σιχτιριων τον ρολο μας που, για κακη μας τυχη, απαιτουσε και το αναλογο κοστουμι εποχης.

Ο πατερας μας αναλαμβανε μονιμως την εκμαθηση των κειμενων μας (μονο και μονο για να διασκεδαζει με τις στριγγιες κορωνες μας και το γουρλωμα των ματιων μας πανω στην δραματουργικη κορυφωση). Παντα ομως μας επιβραβευε, σε σημειο που να απορουμε γιατι το Χολυγουντ δεν μας ειχε ακομα καλεσει.

Η μανα μας από την άλλη, ποσως εδινε σημασια αν η ερμηνεια μας ηταν ανταξια των επιταγων του Actor’s studio ή της σχολης του Εθνικου Θεατρου. Αυτό που κυριως την απασχολουσε και την ενδιεφερε, ηταν το styling του ρολου.

Τελειομανης σε όλα της, φροντιζε να ξετρυπωνει και να ραβει τις καλυτερες στολες γιατι της ηταν αδιανοητο τα βλασταρια της να μην εχουν αψογη εμφανιση. Με το αγρυπνο ματι της, παρακολουθουσε τις παραστασεις από τα παρασκηνια και δε δισταζε μαλιστα να επεμβαινει στη σκηνη του θεατρου, την ωρα που εξελισσοταν το εργο, για να διορθωσει ένα αορατο τσαλακωμα ή να κοψει μια μικροσκοπικη κλωστουλα που κρεμοταν από τα κοστουμια μας, προκαλωντας αλλεπαλληλα εγκεφαλικα στους πρωταγωνιστες και στους θεατες.

Η κορυφαια όμως και πλεον αξεχαστη επιδοση της ως ενδυματολογου, ηταν σε μια σχολικη γιορτη του μικρου μου αδερφου στο δημοτικο. Περιχαρης ο μικρος μια μερα -καθοτι πρωταρης δεν ηξερε τι τον περιμενε- μας ανακοινωνει ότι στην γιορτη για την 25η Μαρτιου του ειχαν αναθεσει να υποδυθει το πρωτοπαλληκαρο ενός Κλεφτη-Αρματολου και θα επρεπε απαραιτητως να ντυθει τσολιας.

Εδωσε πηρε η μανα μας κι αφου αναστατωσε ολες τις αποθηκες των Αθηνων και περιχωρων, βρηκε τελικα μια στολη στα μετρα του μικρου (γιατι οσο ναναι, ταχε τα κιλακια του). Επι μια βδομαδα –κατά την προσφιλη της συνηθεια- τη διορθωνε, την επλενε, την κολλαριζε και τη σιδερωνε, ετσι ώστε να είναι τελεια επανω του. Μουρμουραγε και για τα τσαρουχια που δεν εβρισκε στο νουμερο του, αλλα δε δωσαμε πολύ σημασια, γιατι ειμαστε σιγουροι οτι ολο κατι θα σκαρφιζοταν, οπως θα διαπιστωσετε πιο κατω.

Εφτασε επιτελους η περιφημη μερα της γιορτης, η οποια μαλιστα λογω επισημοτητας κι αναμενομενης συγγενοσυρροης, θα γινοταν σε τοπικο κινηματογραφο. Εμεις τα μεγαλα, τη κοπανισαμε νωρις από το σπιτι για να πιασουμε θεσεις, εχοντας μια διαβολεμενη σιγουρια γι αυτό που θα επακολουθουσε. Η μανα μας εμεινε πισω, για να επιμεληθει το "πρωτοπαλληκαρο" και να το φερει στη παρασταση.

Ξεκινα η εκδηλωση, αρχιζουν οι ομιλιες, τα ποιηματα, τα σκετς. Μας ειχαν φυγει τα σαγονια απο τα χασμουρητα, περιμενοντας να εμφανιστει ο δικος μας. Καποια στιγμη τελειωνουν και σκαει μυτη στη σκηνη ο αρχηγος των κλεφτων κι αρματολων (συρμαααα, αρχιζει το γλεντι).

Τον υποδυοταν ένα παιδακι μικροκαμωμενο, λυμφατικο, με ισχνα ποδαρακια που ξεπροβαλαν τρεμαμενα κατω απο τη φουστανελλα που μετα βιας στεκοταν πανω του (να χαρω εγω το μοβορο αρχηγο!). Με φοβισμενο υφος κι αδυναμη φωνη αρχισε να απαγγελει και ν’ απαριθμει τους αγωνες και τα βασανα τους στο βουνο (δεν είναι ν΄απορει κανεις πως μειναμε 400 χρονια σκλαβωμενοι).

Τελειωνοντας το ποιημα του, γυρνα προς τις κουίντες και καλει το πρωτοπαλληκαρο του (τον μικρο μας αδερφο δλδ) να εμφανιστει για να συνεχισει την εξιστορηση των καϋμων τους.
Σε ετοιμοτητα η μανα μου στα παρασκηνια, δινει μια σπρωξια στον μικρο που κανει θριαμβευτικη εισοδο σκουντουφλωντας στη σκηνη.

Τι ειν΄τουτο που αντικρυσαν τα ματια μας!!!

Αυτος δεν ηταν κλεφτης ουτε αρματολος, ηταν η κινητη διαφημιση του ROL!! Μια στολη με απαστραπτουσα λευκοτητα που τυφλωνε τους θεατες!! Η φουστανελλα του, στητη-στητη από το πολύ κολλαρισμα και σιδερωμα, πιο πολύ παρεπεμπε σε μπαλαρινα της Πλιτσεσκαγια στην «Λιμνη των Κυκνων» παρα σε μπαρουτοκαπνισμενο τσολια. Με το ζορι δε, σκεπαζε τα τροφαντα του μπουτακια που ασφικτυουσαν μεσα στο λευκο κολλαν. Από πανω, μια παλλευκη πουκαμισα, με δεκαδες πιετες και μακρια μανικια καμπανα (σαν αλλη Ελπιδα στον «Σωκρατη εσυ, Σουπερ Σταρ») κι ένα γιλεκο χρυσοποικιλτο που θα το ζηλευε κι ο Φλωρινιωτης. Στη μεση του δεμενο ενα πορφυρο ζωναρι που κατεληγε σε ουρα (ωρα ηταν να μας χορεψει και φλαμενγκο) μεσα στο οποιο ηταν βαλμενα δυο τεραστια πλαστικα πιστολια (κατι σε Ισπανο Νταβελη να πω;)
Η εκπληκτικη αυτή εμφανιση κορυφωνοταν σε αυτό που η δαιμονια συλληψη της μανας μας, αποκαλουσε «τσαρουχια». Δυο μπλε ανατομικα μποτακια του Μουγερ που στις μυτες τους ειχαν κολληθει δυο κατακοκκινα πον-πον, εν ειδει φουντας!!!

Απτοητος ο μικρος για το πολιτισμικο σοκ που προκαλεσε η εμφανιση του και πληρως αφοσιωμενος στον ρολο του, σταθηκε διπλα στον αποστεωμενο αρχηγο του (στην ουσια τον επικαλυψε τελειως) κι αρχισε με βροντερη φωνη ν’ αφηγειται τα μυρια οσα που υπεφεραν ως κλεφτες στα ορη και τ΄αγρια βουνα. Με δραματικη ενταση κι αναλογες κινησεις (πανω-κατω τα μανικια καμπανα) περιεγραφε την πεινα που τους μαστιζε, τις κακουχιες, την απλυσια κι όλα τα πανδεινα που τραβουσαν για την απελευθερωση της πατριδας, σιγουρος ότι θα ραγιζε τις καρδιες ολων των θεατων.

Πώς να πειστουν όμως οι εμβροντητοι θεατες, όταν εβλεπαν ένα τετραπαχο παιδακι, με ροδαλο μαγουλακι που εσκαζε από υγεια, με στομαχακι που ελαχιστα κρυβοταν από το παγιετε γιλεκο του και με την πολυπτυχη φουστανελλα του ατσαλακωτη, να υποδυεται τον χιλιοταλαιπωρημενο, πεινασμενο κι απλυτο επαναστατη του ΄21!!!

Η αληθεια είναι ότι καναμε φιλοτιμες προσπαθειες να πνιξουμε τα κυματα γελιου που ανεβαιναν ορμητικα και μας κατεκλυζαν, αλλα σταθηκε αδυνατον… ευτυχως που τελειωσε γρηγορα το ποιημα και σηκωθηκαμε ορθιοι να χειροκροτησουμε γιατι αλλιως θα μας μαζευαν από κατω από τα καθισματα.

Γυρνωντας στο σπιτι, προσπαθησαμε διστακτικα να πουμε στη μανα μας ότι η εμφανιση του μικρου ηταν λιιιιγοοοο «κοντρα» με τον ρολο του, αλλα μας κατακεραυνωσε με τη γνωστη της ατακα:

-«Σιωπη εσεις, εγω ξερω!»

15 Comments:

Blogger Κοκοβιός said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

15/1/06 6:59 μ.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Αααααχαχαχαχχχ, απολαυστικότατο!! :-)
Τι να κάνουμε, οι μαμάδες ΠΑΝΤΑ ξέρουν!

Μού θύμισες πάντως τα δικά μου καζίκια όταν με βγάλανε με το ζόρι στην Τρίτη Γυμνασίου να απαγγείλω τον "Βράχο και το Κύμα" του Βαλαωρίτη. Επειδή απήγγειλα καλά και κανένα άλλο παιδάκι δεν ήθελε να φορτωθεί τέτοιο μανίκι, με βάλανε και έκανα ΚΑΙ τον βράχο ΚΑΙ το κύμα ΚΑΙ τον αφηγητή ταυτοχρόνως.
Στον δεύτερο ρόλο μου κατέβαζα και τη φωνή έναν τόνο για να ακούγομαι πιο πειστικός, και η πλάκα είναι ότι άλλαζα και θέση, ο θρασύτατος, απευθυνόμενος στον (αόρατο) συνομιλητή μου με δραματικές κινήσεις των χεριών. :-)
Δεξιά στεκόμουν ως βράχος, αριστερά ως κύμα και στη μέση ως αφηγητής.
Το γέλιο που έπεσε ακόμα το θυμάμαι, ευτυχώς όμως που στοκάριζα από τότε αποθέματα χιούμορ και το ξεπέρασα σχετικά ανώδυνα! :-)

15/1/06 7:36 μ.μ.  
Blogger Avanti said...

Κι όμως κυρία μου...
Αν είχε η μάνα σου τις κατάλληλες γνωριμίες θα ήταν τώρα ενδυματολόγος στο σήριαλ του Άλτερ "ο Αλή πασάς και η κυρά Φροσύνη"...
Εκεί να δεις φουστανέλες και τσαρούχια!
:-)

15/1/06 8:12 μ.μ.  
Blogger Mirandolina said...

Να σου πω - την 25η δεν το ξανανεβάζεις; θα είναι τοπ επετειακό!

15/1/06 8:58 μ.μ.  
Blogger raffinata said...

είχα πάρει, αν και κορίτσι με μαλλί σγουρό μέχρι τη μέση τότε, το ρόλο του Χριστού επειδή κανείς δεν μπορούσε να θυμηθεί όλα τα λόγια ... και φόραγα σανδάλια, αυτά που δένουνε στη γάμπα, και να μου ξελύνονται τα σανδάλια... και ν' αρχίσει ο μικρός Χριστός να βρίζει πάνω στη σκηνή...
τι μου θύμισες :ΡΡΡΡ

συμφωνώ, την 25η να το ξαναποστάρεις, είναι ΤΕΛΕΙΟ !!!

15/1/06 9:35 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

->Κοκοβιε, κλαιω απο τα γελια με τον "τρισυποστατο" ρολο σου!!Ολα τα ειχα ακουσει, αλλα κατι τετοιο δεν μου ετυχε ποτε!!

->Avanti, για εναν περιεργο λογο, καθε φορα που πεφτω πανω σ΄αυτο το σηριαλ, αλλαζω αμεσως καναλι, λες να μου ξυπναει μνημες;;

->Mirandolina,καλη ιδεα, εχω κι ενα αντιστοιχο για την 28η Οκτωβριου ;-)

->Raffinata, δεν εχουν τελειωμο τα παθη μας επι σκηνης!!

15/1/06 10:09 μ.μ.  
Blogger Κοκοβιός said...

Ναι, αλλά δεν σου είπα το ακόμα μεγαλύτερο ξεφτιλίκι, Lucretia:
Β' Λυκείου, και παίζουμε κανονικό θεατρικό σε κατάμεστο κινηματογράφο για την απελευθέρωση του Γένους.

Η μαμά Κοκοβιού έπρεπε να με ντύσει ως αξιωματούχο, οπότε φοράω το γαμπριάτικο του μπαμπά, μου κοτσάρει ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ στους ώμους του σακακιού δυο βάτες που έπαιζαν το ρόλο των επωμίδων, τις ντύνει με κίτρινο σατέν, ράβει γύρω γύρω και μια τρέσσα με φουντίτσες, στερεώνει στο στήθος μου και δυο τρία κορδόνια απ’ αυτά που βάζουν στις κουρτίνες, μου φτιάχνει με γκοφρέ και 2-3 παράσημα, μου βάζει κι έναν λαιμοδέτη της συμφοράς και με στέλνει να διαπρέψω στο θέατρο.

Εγώ έπαιζα έναν Φιλικό, τον πρεσβευτή Βλασσόπουλο. Σε μια στιγμή μας αναλύει ο Π.Π. Γερμανός ένα σχέδιο, και εγώ υποτίθεται ότι πρέπει να ενθουσιαστώ τόσο πολύ, ώστε να πεταχτώ σαν ελατήριο από το σκαμνάκι, να κάνω μια βόλτα γύρω απ' τον εαυτό μου (και καλά, ο ενθουσιασμός), και να περιστρέψω εκστασιασμένος τα χέρια στον αέρα λες και πετάω αόρατο χαρταετό.
Στο τέλος πρέπει να πω: "Υπέροχον! Ταλλεϋράνδειον!"
Και αντ' αυτού λέω: "Υπέροχον! Αμάν, υπέροχον!"

Τα γέλια του κινηματογράφου και το φάσκελο του Π. Π. Γερμανού κάτω από το ράσο, έβαλαν οριστική ταφόπλακα στα σχέδιά μου να κάνω καριέρα στο σανίδι... :-(((

:-Ρ

15/1/06 10:34 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

αχαχαχαχα, Κοκοβιε λυπησου μας!! κοβω φλεβα να δω φωτο με τη κουρτινατη στολη!!

15/1/06 11:12 μ.μ.  
Blogger e-Lawyer said...

Να θυμηθώ να σου δείξω βίντεό μου στο ρόλο του Λόρδου Βύρωνα. Στη δεύτερη πράξη έπρεπε να είμαι καταβεβλημένος για να πεθάνω στο φινάλε, αλλά μου είπαν ότι βγήκα πιο ροδαλός από ό,τι έπρεπε. Πειράζει που ειχα και τους κουραμπιέδες μου στα παρασκήνια, μη με πιάσει καμια λιγουρίτσα; Άλλωστε η Παξινού έτρωγε μπακλαβάδες στα ελεύθερά της, στις κουίντες.

15/1/06 11:38 μ.μ.  
Blogger alienlover said...

πολύ γέλιο με το κείμενο και οοολα τα σχολιαααα :):):):):)

17/1/06 12:45 π.μ.  
Blogger Idάκι said...

Σε κάτι τέτοιες εκπλήξεις σου επανεξετάζω την αρχική μου επιθυμία να συμμετέχω σε αυτό το blog, και τη βρίσκω μια από τις πιο κερδοφόρες που είχα ποτέ. Λίγο είναι να επισκέπτομαι το blog "μου" και να πεθαίνω στα γέλια;

Τα σχόλια/ιστορίες όλα τα λεφτά επίσης!!

Μόνο μία ανάλογη παράσταση στο δημοτικό θυμάμαι, όπου ήμουν μία από τις χορεύτριες του Ζαλόγγου*. Πρέπει να φορούσα ό,τι κοφτό κέντημα είχε η μάνα μου προίκα, συν ένα υφαντό τραπεζομάντηλο ως κεφαλομάντηλο, το οποίο τσιμπούσε και ήταν τρομαχτικά ζεστό. Είχα μόνο μία ατάκα, κάτι του στυλ "ακούστε πώς βροντάνε τα κανόνια στα τείχη της μαρτυρικής πόλης μας" (μη σας πω ότι ήταν αυτό ακριβώς!) που έπρεπε να πω καθώς σερβίριζα καφέ σε άλλες χορεύτριες. Το θέμα είναι ότι η κασέτα με τους ήχους είχε προχωρήσει νωρίτερα, τα κανόνια βρόντησαν σε λάθος στιγμή αλλά έδεσαν άψογα με άλλη δραματική ατάκα, και όταν έφτασε η σειρά μου να σερβίρω και να πω την ατάκα θλιμμένα και φυσικά, επικρατούσε άκρα του τάφου σιωπή.
Μετά με ρωτούσαν τα άλλα παιδάκια εάν "ακούω κανόνια"...


*ναι ρε χορεύτριες αφού μείναν στην ιστορία για το Χορό τους, τι να τις πούμε, αυτόποδες ή αυτοπεπτωκυίες;

17/1/06 4:59 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Τυχεράκηδες ! Εσείς παίξατε και κάτι της προκοπής . Εγώ θυμάμαι να παίζω την πεταλούδα με το ανάλογο ποίημα . Η μάνα μου ακόμα το θυμάται , μ'έπρηξε για να το μάθω απέξω , μου έμεινε μόνο το ... να κι'εγώ σαν πεταλούδα ...
Επίσης έπαιξα και την Αυγούλα και παρακαλώ πολύ και την Νεράιδα !
Λολλ , η μάνα μου να μου ράβει τις στολές , εκατό πρόβες , να με τρυπάει με τις καρφίτσες ... ε αφού τρυπήθηκες θα βγεί ωραίο !

23/1/06 2:21 π.μ.  
Blogger AMANDA said...

τέλειο!
ρίξαμε και επετειακό γέλιο σήμερα!
μαμάδες ενωμένες ποτέ νικημένες!!!

25/3/06 6:57 μ.μ.  
Blogger Art Attack said...

χαχαχαχαχαχα.. ΤΕΛΕΙΟ!

25/3/06 7:51 μ.μ.  
Blogger γεράσιμος μπερεκέτης said...

Μια χρονομηχανή θέλω και γρήγορα. Βρήκα την ενδυματολόγο για τα θεατρικά μου......

26/3/09 12:56 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος