Loucretia's

Παρασκευή, Αυγούστου 12, 2005

Το Απαγορευμενο Δωματιο

Το πιο μεγαλο και το πιο σκοτεινο δωματιο του σπιτιου μας.
Αυτό που ανοιγε 4-5 φορες το χρονο, «δι' εορτας κι επετειους»
Η σαλα ή σαλοτραπεζαρια.
Με επιπλωση βαρεια απο πολυθρονες και καναπεδες που σκεπαζονταν παντα με καλυμματα –«για να μη σκονιζονται»-κι ένα ογκωδες τραπεζι που κατεληγε σε ποδια με σχημα λιονταριου.
Με σερβαν που φυλασσοταν το «καλο» σερβιτσιο της μητερας.
Με φωτισμο από πολυελαιο (που ποτε δε καταφερα να μετρησω ποσα κρυσταλλακια ειχε) και καδρα-κεντηματα με σκαλιστες κορνιζες στους τοιχους.

Φυσικα κάθε προσβαση στο δωματιο αυτό ηταν δια ροπαλου απαγορευμενη.
Ανοιγε και ζωντανευε μονο στις γιορτες (ζωντανευε τροπος του λεγειν γιατι ολο κατι υπεργηρους θειους και γεροντοκορες θειες θυμαμαι -αμφοτερους με μουστακι- να ερχονται επισκεψη)
Μισουσα αυτές τις επισκεψεις γιατι η μανα μου με εβαζε να τους σερβιρω γλυκο, απαραιτητα μεσα στον ασημενιο δισκο με το κεντητο πετσετακι συνοδεια κρυσταλλινων ποτηριων με παγωμενο νερο.
Ο εφιαλτης μου ηταν να προλαβω να διασχισω τον ατελειωτο διαδρομο οπου μου εστηναν καρτερι τα διαολια αδερφια μου για να με αναγκασουν να χασω την ισορροπια μου και να αναποδογυρισω το δισκο.
Κι αφου ακουγα τα γνωστα, «πω πω πως μεγαλωσες, ολοκληρη κοπελα εγινες, τι βαθμους πηρες στο σχολειο» κλπ απεχθη σχολια, αποσυρομουν γιατι επρεπε «οι μεγαλοι να μιλησουν»
(ναι, τοτε ηταν αυστηρος ο διαχωρισμος μεγαλων-μικρων, κατι που νοσταλγω όταν πηγαινω σε σπιτια φιλων μου και προσπαθουμε να πουμε καμια κουβεντα σαν ανθρωποι αναμεσα σε ουρλιαχτα, τσιριδες κι απαιτησεις εκεινης της στιγμης των χαριτωμενων βλασταριων τους)

Το Απαγορευμενο Δωματιο όμως εκρυβε κι ένα μεγαλο απωθημενο μας.
Το περιφημο «Βαζακι με Γλυκο»
Συνηθως περιειχε βυσσινο, περγαμοντο ή μελιτζανακι.
Και παντα χειροποιητα.
Φυλασσοταν με περισση φροντιδα διπλα στο κουτι με τα –προϊστορικα- σοκολατακια κι η μητερα μου τους αλλαζε κατά καιρους θεσεις, για ν’ αποφυγει τις επιδρομες των «μικρων της εξευρευνητων» («μα ναρθει κανας ανθρωπος και να μην εχω τιποτα να τον κερασω;»)
Όταν ελειπαν οι γονεις μας, οργανωναμε ολοκληρη εκστρατεια για να τ’ ανακαλυψουμε. Ο μικρος φυλαγε τσιλιες κι οι υπολοιποι ψαχναμε στα συρταρια και τα ντουλαπια του σερβαν. Ελα όμως που η μητερα μου ειχε ματι κι ελεγχε κάθε φορα τη σταθμη του γλυκου στο βαζακι. Κι όταν ανακαλυπτε ότι ειχε κατεβει, γινοταν χαμος.
«Ρεζιλι θα με κανετε παλιοπαιδα, τιποτα δε μπορω πια να φυλαξω»
Φυσικα ο ενας τα εριχνε στον αλλον (αυτό το καλο ειχαν οι πολυμελεις οικογενειες) και το βαζαμε στα ποδια πριν προσγειωθει κανενα σκουποξυλο στο κεφαλι μας.

Από τοτε που πεθανε η μητερα μου, δεν ξαναδοκιμασα γλυκο του κουταλιου. Κανενα δεν ειχε τη νοστιμια της παιδικης μας αμαρτωλης υπεξαιρεσης.
Κι η σαλα ενωθηκε με πασο με την κουζινα καταργωντας κάθε αβατο. Τα παλια επιπλα ταξιδεψαν στο σπιτι στο χωριο. Μονο το σερβαν εμεινε σε μια ακρη για να μας θυμιζει τις μικρες μας αταξιες.

Σαν Μαυσωλειο της παιδικης μας ηλικιας.

10 Comments:

Blogger spyros said...

Όμορφα νοσταλγικό το post σου, Loucretia.
Αν επιτρέπεται, (άλλη μια φράση copy/paste από τα παληά) σε αυτά τα δωμάτια συνήθως ήταν όλα σκεπασμένα με νάιλον, αντίσταση στη σκόνη, ακόμα και η "καλή" τηλεόραση και το "καλό" τηλεχειριστήριο, το "καλό" τηλέφωνο.

Τι μου θύμισες!

12/8/05 2:32 μ.μ.  
Blogger Black Pearl said...

Γιαννιτσά. 90's. Ο μικρός Κώστας πάει εκδρομές στη γιαγιά του. Υπάρχει και εκεί ένα Απαγορευμένο Δωμάτιο. Είναι όντως, όπως και στην δική σου περίπτωση η τραπεζαρία. Το μεγάλο παραλληλόγραμμο ξύλινο τραπέζι με τις σκαλιστές καρέκλες και δίπλα το ψηλό κομοδίνο που έχει της φωτογραφίες των γάμων του παππού και της γιαγιάς, των παιδιών και των εγγονιών τους (ναι, ορισμένα παντρεύτηκαν μικρά). Στον τοίχο το κρεμαστό ρολόι-κούκος και παραπέρα η μεγάλη ντουλάπα-μπουφές με τις προίκες και τα χρυσά κουζινικά. Στον άλλο τοίχο, το πορτρέτο της μαμάς που είναι σημαιοφόρος με τη βασιλική σημαία και ακριβώς από κάτω βραβείο από την Ένωση Βασιλικών Αξιωματικών (ή κάτι παρόμοιο). Στην περίπτωση μου, το γλυκό ήταν σύκο ή κεράσι και το τραπέζι το είδα προσωπικά να ζωντανεύει 2-3 φορές. Μια από αυτές ήταν και στο μνημόσυνο της γιαγιάς μου πέρυσι. Παρ' όλα αυτά υπήρχε και ενα ακόμα πιο απαγορευμένο δωμάτιο, πιο μέσα, το οποίο είχε μόνο ενα μικρό τραπέζι και πολλούς καναπέδες. Εκείνο ζήτημα να το είδα μια φορά με ανθρώπους μέσα. Ήταν το πιο δροσερό δωμάτιο, αλλά και το πιο παραμελημένο μετά τον θάνατο του παππού, το 1984. Τότε που γεννήθηκα εγώ. Τελικά αυτά τα Απαγορευμένα Δωμάτια έχουν τη δικιά τους ξεχωριστή ιστορία. Είναι σαν τα μήλα των Εσπερίδων. Απαγορευμένα αλλά γεμάτα ζωή. Τη ζωή των προγόνων μας.

12/8/05 3:43 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Τι μου θυμισατε κι εσεις!
Σπυρο, στο δικο μας Απαγορευμενο Δωματιο σκεπαζαν τα επιπλα με λευκα σεντονια το καλοκαιρι-γιατι οι επισκεψεις γινονταν στη βεραντα- τα οποια εμεις βουταγαμε για να παιξουμε τα φαντασματα!!

Κωστα, οντως ηταν κρυα αυτα τα δωματια επειδη εμεναν κλειστα για μεγαλο διαστημα (η αυτονομη θερμανση δεν ειχε καν εφευρεθει)η μητερα μου μαλιστα φυλαγε πολλες φορες τροφιμα εκει μεσα οταν δεν χωρουσαν στο ψυγειο, τετοιος καταψυκτης ηταν!!

12/8/05 4:29 μ.μ.  
Blogger eirineta said...

Το "τσάκισα" το Α.Δ. όπως και το γλυκό κουταλιού. Το ΑΔ το εκανα δωμάτιό μου ...κοιμόμουν στο βελούδινο καναπέ( το κόστος το πληρώνω ακόμα)για να αποκτήσει χρήση. Για το δε γλυκό σταμάτησε τη γκρίνια περί μούχλας..ακόμη ομως με κυνηγάει για να μου στείλει ενα βαζάκι απο το πετυχημένο της.
Ιδιες οι μνημες για όλους

12/8/05 7:11 μ.μ.  
Anonymous Vlad said...

Επειδή έχω βρεθεί αντιμέτωπος πολλές φορές με την φράση κλειδί "μα ναρθει κανας ανθρωπος και να μην εχω τιποτα να τον κερασω;», κι έχω δουλέψει σε επίπεδο αντεπιχειρημάτων, εκείνο που έχει καλύτερη επίδραση ειναι το: "μα θες να τον ξεκάνεις τον μπαρμπα-μήτσο με τα φερέρο ροσε; Δεν του φτάνει το ζάχαρό του;"

12/8/05 7:35 μ.μ.  
Anonymous 6932333219 said...

Το σπίτι μου δεν είχε ποτέ απαγορευμένο δωμάτιο. Μόνο ράφια με απαγορευμένα βιβλία (που διάβασα έτσι και αλλιώς).

12/8/05 10:15 μ.μ.  
Blogger kouperti said...

perimena oti mesa sto apagoreumeno dwmatio, 8a briskotan to kaplani ths vitrinas:-D 8umasai?

14/8/05 5:04 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Αν θυμαμαι λεει...αμστερνταμ πικιπικιραμ...

14/8/05 9:43 μ.μ.  
Anonymous ελενα said...

ΓΑΜΩΤΟ εμεις δεν ειχαμε ουτε απαγορευμένο δωμάτιο όυτε απαγορευμένα βιβλία και αυτό της γιαγιάς και του παππού το αλωσαμε νωρίς, 8 εγγόνια δεν παλευονται...
το σαφάρι για το γλυκό ομως ήταν όλα τα λεφτά...τελειωσε οταν η μαμα ανοιξε μια μερα τη βαρια φοντανιερα να κερασει και βρηκε μεσα αδειες μπαταριες του τηλεκοντρολ! και η ατακα: "θα παρετε μια...μπαταρια";γελασανε ολοι τοσο πολύ που το λαθραιο εχασε την πλακα του...

17/8/05 4:23 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Keep up the good work car cover small tits Jouer casino net roulette Submit a site viagra Incorporation firm marketing fishing nutritional supplements Investments technique

26/4/07 2:33 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος