Loucretia's

Σάββατο, Ιουλίου 16, 2005

Love is in the office, τελικά


(Το κειμενο που ακολουθει, μας το εστειλε φιλη του blog με το nick "κατεστραμμενη" (καλα, οχι και τοσο κατεστραμμενη, αφηστε τη να λεει) κι αφιερωνεται σε ολες τις ερωτευμενες ψυχες με ωραριο 9-5)

Σας έχει τύχει να σας αρέσει κάποιος από τη δουλειά σας;

Μα τι λέω τώρα...

Να είναι εκείνο το τυπάκι που ίσως να μην πρόσεχες ποτέ στο δρόμο, μόνο που όταν σου σκάει το ντροπαλοπρόστυχο χαμογελάκι του, αισθάνεσαι να λιώνεις. Να κάθεται σε σημείο που μπορείς να τον δεις μόνο αν τεντώσεις λαιμό – αλλά κι εκείνος το ίδιο, και όταν τεντώνεται να ξέρεις ότι πάει να σου μιλήσει. Να σε πετυχαίνει όταν περπατάς αλαφιασμένη και εκνευρισμένη προς το γραφείο γιατί πάλι άργησες, και να σου φτιάχνει τη μέρα μόνο και μόνο επειδή φωνάζει το όνομά σου και γυρνάς ξέροντας ότι σου χαμογελάει ήδη. Να πρέπει να κάνεις πασαρέλα όποτε πας να φτιάξεις καφέ, ή να κατέβεις για τσιγάρο, και να ξέρεις ότι πιθανότατα θα σε ακολουθήσει – αν δεν χτυπήσει πάλι το καταραμένο τηλέφωνο. Και να έχει πάρει μπρος η τύχη σου ώστε να συμμετάσχετε μαζί σε όλες τις εκπαιδευτικές συνεδρίες μακρυά από το γραφείο, όπου «τυχαία» περνάτε όλη τη μέρα σαν σιαμαίοι κολλημένοι στον αγκώνα. Να μην έχεις καταφέρει να βγεις μαζί του (ενώ μπεκροπίνεις με τους υπόλοιπους συναδέλφους δις εβδομαδιαίως), αλλά να μοιράζεστε τσιγάρα, καφέδες, διαλείμματα φαγητού, και να περπατάτε μέχρι τη στάση του τραμ κάθε όποτε το πετύχετε να φύγετε την ίδια ώρα - δεν κανονίζονται αυτά - κάνοντας την απόσταση των δέκα λεπτών 25λεπτο.

Ένα απόγευμα λοιπόν αποφασίζεις να πάρεις την τύχη στα χέρια σου...στέλνεις δειλά ένα email για να ρωτήσεις τι ώρα θα φύγει (λες και δεν ξέρεις), και φυσικά τα μάτια κολλημένα στην οθόνη και η φάτσα απαθής μέχρι (αν;) να σου απαντήσει. Αλλά στο επόμενο λεπτό το πολυπόθητο φακελάκι εμφανίζεται, αρχίζεις να βρίζεις νοητά, προληπτικά για την περίπτωση που είναι πάλι κάποιος απαιτητικός ανώτερος, αλλά όχι – χάνει την ευκαιρία να δείξει πόσο casual μπορεί να είναι; Σε ρωτάει τι ώρα φεύγεις εσύ (γιατί είναι πασιφανές πως σκοπεύεις να χτυπήσεις υπερωρία απόψε). Απαντάς μετά από κανά δίλεπτο, προτρέποντάς τον «να βάλει μια φωνή όταν φεύγει», και συνεχίζεις να δουλεύεις πυρετωδώς, χωρίς να κοιτάς το ρολόι που έχει κολλήσει στο τόσο παρά πέντε – κουνήσου διάολε! Με την άκρη του ματιού τον βλέπεις ξάφνου να έρχεται φουριόζος, κοκκινίζεις ελαφρώς, αλλά συνεχίζεις να είσαι απασχολημένη, ούτε καν τον κοιτάς ευθέως όσο σου λέει πως θα πάει μια τουαλέτα και θα σε περιμένει έξω από τα ασανσέρ του ορόφου (σοφή κίνηση όπως αποδεικνύεται). Τελειώνεις, ξεφυσάς, κλειδώνεις υπολογιστές, βουτάς τσάντα και ετοιμάζεσαι για την έξοδο του Μεσολογγίου – που πας καλή μου; «Φεύγεις; Καλό βράδυ, καλά να περάσεις» ακούς τη φωνή του μεγάλου αφεντικού πίσω σου. Καλέ μόνη σου ήσουν την τελευταία μία ώρα στην γωνιά της ομάδας, πού ξεφύτρωσε αυτός;!! Γυρνάς αργά, και δεν είναι μόνος – και ο manager δίπλα, τα καθίκια μιλούσαν ψιθυριστά και δεν τους άκουσες, με ένα πλατύ χαμόγελο αμφότεροι, τελικά δεν είσαι ασέξουαλ ρομπότ, να και η απόδειξη. Ψελλίζεις κάτι για καλό βράδυ και ότι δεν τους είδες και συγνώμη, και εύχεσαι να σβήσουν αυτό το χαμόγελο από τη φάτσα τους πριν αρχίσεις να ουρλιάζεις.

Υπογράφεις, ανοίγεις την πόρτα του ορόφου, έτοιμη να χαμογελάσεις – στο κενό. Μα πού είναι; Καλά, ας πας κι εσύ για ένα express φρεσκάρισμα, δεν βλάπτει. Ξαναβγαίνεις, déjà vu αυτή η μοκετωμένη ερημιά. Αποφασίζεις να κατέβεις στην υποδοχή, από εκεί θα περάσει κι έχει και κλιματισμό, θα πεις και καμιά μαλακία με το θυρωρό για προθέρμανση, και θα εμφανιστεί (μα καλά για χέσιμο πήγε;). Ο θυρωρός μιλάει στο κινητό, τα δευτερόλεπτα χτυπάνε εκκωφαντικά στο art deco ρολόι τοίχου, κι εσύ ιδρώνεις παρά την πολική θερμοκρασία. Απελπίζεσαι και αρχίζεις να συνθέτεις νοερά μια πολύ ουδέτερη περιγραφή του εν λόγω, να ρωτήσεις αν πήρε των ομματιών του τελικά, όταν ο θυρωρός αγχωμένος αναφωνεί «Θεέ μου! Μήπως περιμένετε έναν νεαρό; Περίπου τόσο ψηλό, με σκούρο πουκάμισο;». Μένεις άφωνη. Βρε μπας κι έχει κληρονομικό χάρισμα; Κατανεύεις και κλείνεις το στόμα, περιμένοντας το επόμενο αστροπελέκι. «Ωχ καλή μου, χίλια συγνώμη, μόλις πριν λίγο πέρασε και ρώτησε αν έφυγε μια κοπέλα σαν κι εσένα, με σκούρα μαλλιά, και επειδή είχε περάσει μία του είπα πως έφυγες και μάλιστα βιαστική – χίλια, χίλια συγνώμη, αλλά μπορεί να τον προλάβεις, να, δεν έχει ένα πεντάλεπτο. (με υφάκι) Έδειξε να απογοητεύτηκε, άντε, πήγαινε!». Σκέφτεσαι πως αν σταματήσει να μιλά, ίσως να μπορέσεις και να φύγεις.

Δεν ξέρεις αν θες να φωνάξεις ή να γελάσεις. Βγαίνεις στο πάρκινγκ και κοιτάς ολόγυρα, να πίσω από την κολώνα δεν είναι ο Hugh Grant; Χαζορομαντική κομεντί έχει καταντήσει η ζωή σου, αλλά δεν προλαβαίνεις να γελάσεις με την πάρτη σου, πρέπει να τρέξεις, προσεύχεσαι να έπαθε βλάβη το τραμ για να τον προλάβεις στη στάση. Τελικά φτάνεις αναψοκοκκινισμένη, κατεβαίνεις, σταματάς στις σκάλες να κρυφοκοιτάξεις από το τζαμάκι στη απέναντι πλατφόρμα. Αυτή η τύχη σου τελικά έχει όντως ξυπνήσει τελευταία, διότι εκεί είναι, ακουμπισμένος στην κολώνα και με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Χαμογελάς, ξανασοβαρεύεις, κάνεις αέρα μπας και χάσεις λίγο χρώμα και κατεβαίνεις τρέχοντας τα δύο σκαλιά ευχόμενη να μην σαβουριαστείς μόλις σε δει, πατάς φρένο στη μέση και γυρνάς δήθεν να κοιτάξεις μήπως έρχεται το τραμ. Στο μεταξύ έχει έρθει απέναντί σου, με το γνωστό χαμόγελο, και σου φωνάζει «νόμιζα πως είχες φύγει», απαντάς, «όχι, μια άλλη έφυγε, μας μπέρδεψε ο θυρωρός», «α, με περίμενες δηλαδή; Ρώτησα και τον πάνω θυρωρό», δεν ακούς τα υπόλοιπα ακριβώς, είσαι απασχολημένη να τον κοιτάζεις. Τα χαμόγελα ταξιδεύουν πάνω από τις γραμμές, γελάτε, χειρονομείτε, αχ τι ανακούφιση, μια παρεξήγηση ήταν, «μα καλά είναι αστεία η περίπτωσή μας τελικά». Συνεχίζετε τη φωναχτή συζήτηση που έχει ένα σεβαστό ακροατήριο το οποίο αγνοείτε μέχρι να βήξει κάποιος διακριτικά, ουπς, αχ, «ήρθε το δικό μου, θα τα πούμε αύριο πάλι», μπαίνει, πάει στο παράθυρο, σου γνέφει, έφυγε. Κατευθύνεσαι στο τέρμα ανάμεσα από χαμογελαστούς συνταξιδιώτες (μα αυτή είναι φτυστή η Meg Ryan), και φοράς το mp3 player για να μην βάλεις τα γέλια μόνη σου. Αν και ήδη σε έχουν πάρει χαμπάρι. Κρύβονται αυτά;

Την επόμενη μέρα, περπατώντας προς τη στάση και σχολιάζοντας την σκανδαλωδώς αέρινη και καραπορτοκαλιά παντελονόφουστά σου, σού ανάβει τσιγάρο και σου λέει «να, αν φορούσες αυτό χτες, αποκλείεται να σε είχε μπερδέψει ο θυρωρός»....

16 Comments:

Anonymous θυρωρός (ο από κάτω) said...

Βασικά εγώ είμαι τυφλός από τη μέση και πάνω οπότε μη παρεξηγείτε.

Κι εσείς οι του από πάνω ορόφου σταματήστε επιτέλους να γελάτε! Ειδικά εσύ "συνάδελφε" θυρωρέ, που ανέκαθεν με φθονούσες για τα τριχωτά μου ρουθούνια. Όμως πού θα πάει, μια μέρα θα σου ξεριζώσω και τα δυο σου τα ματάκια και τότε θα δεις -τρόπος του λέγειν- τι ωραία που θά 'ναι. Αλήτη!

(Τώρα πάω να χέσω γιατί συγχύστηκα).

17/7/05 3:51 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

Παρακαλειται ο Πολωνος υδραυλικος να σπευσει παραυτα, γιατι με τοση συγχιση εδω μεσα θα φραξουν τα φρεατια.

17/7/05 4:01 π.μ.  
Anonymous πολωνός υδραυλικός said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

17/7/05 4:41 π.μ.  
Anonymous Πατσατσούφας said...

http://sandhill.typepad.com/sandhill_trek/images/plumber.gif
Νάτος ο Υδραυλικός!
Τα βρήκε σκούρα όμως και έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στη δουλειά

http://www.lacretia.com/plumber3/images/plumber.jpg
μικροί-μεγάλοι
http://gemelli.colorado.edu/~wolff/personal/picturepage/m-plumber-9802.jpg

Κάποιοι δε έδειξαν υπερβολικό ζήλο
http://www.ceparanoplumbing.com/images/elf_plumber.jpg

17/7/05 4:46 π.μ.  
Anonymous κατεστραμμένη said...

Άμα σου πω πατσατσούφα ότι ο υδραυλικός είναι φτυστός ο κάτω θυρωρός; Τελικά πολλά ταλέντα έχει ο άνθρωπος και εμείς απλά του χαμογελάμε :Ρ

17/7/05 4:50 π.μ.  
Anonymous θυρωρός (ο από κάτω πάντα) said...

Και πού να με δείτε να χορεύω και τάνγκο με τον από πάνω θυρωρό (τον οποίο κατά βάθος λατρεύω, παρόλο που είναι σκατόπαιδο -αμάν, πάλι για σκατά μιλάω).

Θα με ερωτευτείτε ακόμα πιο τρελά :)

17/7/05 5:08 π.μ.  
Anonymous dork said...

Μια που σας πετυχαίνω στη διανομή: Εγώ θα ήθελα να παίξω ή το πρωταγωνιστικό μοιραίο γιάπη-γκόμενο ή το τραμ.

Ευχαριστώ.

17/7/05 5:33 π.μ.  
Anonymous Melaxroinos Basileus said...

I'm just the pieces of the man I used to be
Too many bitter tears are raining down on me
I'm far away from home
And I've been facing this alone
For much too long
I feel like no-one ever told the truth to me
About growing up and what a struggle it would be
In my tangled state of mind
I've been looking back to find
Where I went wrong
Too much love will kill you
If you can't make up your mind
Torn between the lover
And the love you leave behind
You're headed for disaster
'cos you never read the signs
Too much love will kill you
Every time
I'm just the shadow of the man I used to be
And it seems like there's no way out of this for me
I used to bring you sunshine
Now all I ever do is bring you down
How would it be if you were standing in my shoes
Can't you see that it's impossible to choose
No there's no making sense of it
Every way I go I'm bound to lose
Too much love will kill you
Just as sure as none at all
It'll drain the power that's in you
Make you plead and scream and crawl
And the pain will make you crazy
You're the victim of your crime
Too much love will kill you
Every time
Too much love will kill you
It'll make your life a lie
Yes, too much love will kill you
And you won't understand why
You'd give your life, you'd sell your soul
But here it comes again
Too much love will kill you
In the end...
In the end.

18/7/05 4:07 π.μ.  
Anonymous Πατσοτσουλούφα said...

Άσχετα με τα υπόλοιπα, ωραίο το κείμενο : )

18/7/05 3:17 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

...'cos you never read the signs...

Να και μια μεγαλη αληθεια που την ανακαλυπτουμε παντα εκ των υστερων.

18/7/05 6:00 μ.μ.  
Blogger Loucretia said...

Η παραπανω φραση, απο τους στιχους που αφιερωσε ο Melaxroinos Basileus.

18/7/05 6:03 μ.μ.  
Anonymous 6936620615 said...

Πολλή σημασία του δίνεις του βλάκα...

19/7/05 12:07 π.μ.  
Blogger Loucretia said...

Δινουμε σημασια στους στιχους που ποσταρησε, τους οποιους προφανως ουτε ο ιδιος καταλαβαινει...

19/7/05 12:17 π.μ.  
Anonymous 6936620615 said...

Προφανώς...

:-ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ

19/7/05 12:32 π.μ.  
Anonymous Emory Beyers said...

I''m not familiar with this subject but interesed.

14/12/05 8:43 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Looking for information and found it at this great site...
Levitra grafitti bank card gold orchard where to buy vardenafil nashville ohio astonmartin cars for sale Fat women on the toilet online pharmacies vardenafil Online pharmacy vardenafil hydrochloride Sildenafil vs vardenafil Plus size faux fur coats obtain vardenafil hydrochloride prescription On line prescription vardenafil hydrochloride vardenafil without a prescription

29/9/06 1:07 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Κύρια Είσοδος